De herdersjongen

Er was eens een herdersjongen wiens faam zich tot ver uitbreidde vanwege de wijze antwoorden die hij op elke vraag gaf. De koning van het land hoorde ervan, maar geloofde het niet en liet de jongen bij zich komen. Toen zei hij tegen hem: "Als je mij antwoord kunt geven op drie vragen die ik je zal stellen, zal ik je als mijn eigen kind beschouwen en zul je bij mij in mijn koninklijk paleis wonen."

De jongen zei: "Wat zijn de drie vragen?"

De koning zei: "Ten eerste, hoeveel druppels water zijn er in de oceaan?"

De herdersjongen antwoordde: "Heer Koning, als U alle rivieren op aarde laat afdammen, zodat er geen enkele druppel uit stroomt die in de zee terechtkomt voordat ik ze geteld heb, dan zal ik U vertellen hoeveel druppels er in de zee zijn."

De koning zei: "De volgende vraag is: hoeveel sterren zijn er aan de hemel?"

De herdersjongen zei: "Geef me een groot wit vel papier," en vervolgens tekende hij er met een pen zoveel fijne puntjes op dat ze nauwelijks te zien waren en het vrijwel onmogelijk was ze te tellen; iedereen die ernaar keek, zou blind worden. Toen zei hij: "Er zijn net zoveel sterren aan de hemel als puntjes op het papier; tel ze maar." Maar niemand kon het.

De koning zei: "De derde vraag is: hoeveel seconden tijd zijn er in de eeuwigheid?"

Toen zei de herdersjongen: "In Neder-Pommeren ligt de Diamantberg, die anderhalve mijl hoog, anderhalve mijl breed en anderhalve mijl diep is; elke honderd jaar komt er een vogeltje dat zijn snavel eraan slijpt, en wanneer de hele berg daardoor is afgesleten, dan zal de eerste seconde van de eeuwigheid voorbij zijn."

De koning zei: "Je hebt de drie vragen beantwoord als een wijs man, en voortaan zul je bij mij in mijn koninklijk paleis wonen, en ik zal je als mijn eigen kind beschouwen."