De boer en de duivel

Er was eens een slimme, vooruitziende boer wiens streken veelbesproken waren. Het mooiste verhaal is echter hoe hij ooit de duivel te pakken kreeg en hem voor schut zette. De boer was op een dag aan het werk op zijn akker en toen de schemering inviel, maakte hij zich klaar voor de terugreis naar huis. Hij zag een hoop gloeiende kolen midden op zijn akker en toen hij er vol verbazing naartoe liep, zat er een klein zwart duiveltje op de gloeiende kolen. "Je zit inderdaad op een schat!" riep de boer.

'Jazeker,' antwoordde de duivel, 'over een schat die meer goud en zilver bevat dan je ooit in je leven hebt gezien!'

'De schat ligt op mijn veld en is van mij,' zei de boer.

'Het is van jou,' antwoordde de duivel, 'als je me twee jaar lang de helft van alles wat je veld opbrengt wilt geven. Geld heb ik genoeg, maar ik verlang naar de vruchten van de aarde.'

De boer ging akkoord met de overeenkomst. "Om echter te voorkomen dat er een geschil ontstaat over de verdeling," zei hij, "zal alles wat boven de grond is van jou zijn en alles wat onder de grond is van mij." De duivel was daar volkomen tevreden mee, maar de sluwe boer had rapen gezaaid.

Toen de oogsttijd aanbrak, verscheen de duivel en wilde zijn oogst wegnemen. Maar hij vond niets dan de verdroogde gele bladeren, terwijl de boer, vol vreugde, zijn rapen aan het opgraven was. 'Je hebt het nu eens goed gehad,' zei de duivel, 'maar de volgende keer zal dat niet zo zijn. Wat boven de grond groeit, is van jou, en wat eronder zit, is van mij.'

'Ik wil wel,' antwoordde de boer; maar toen het tijd was om te zaaien, zaaide hij geen rapen, maar tarwe. Het graan rijpte, en de boer ging het veld in en sneed de volle stengels tot op de grond af. Toen de duivel kwam, vond hij niets dan de stoppels en verdween woedend in een kloof in de rotsen. 'Zo bedrieg je de duivel,' zei de boer, en hij ging de schat halen.