Chłop i diabeł

Był sobie raz pewien dalekowzroczny, przebiegły chłop, o którego sztuczkach wiele się mówiło. Najlepsza historia opowiada jednak o tym, jak pewnego razu schwytał diabła i zrobił z niego głupca. Chłop pracował pewnego dnia na swoim polu i gdy zapadał zmrok, szykował się do powrotu do domu, gdy zobaczył na środku pola stertę rozżarzonych węgli. Gdy pełen zdumienia podszedł do niej, na rozżarzonych węglach siedział mały czarny diabełek. „Zaiste, siedzisz na skarbie!” – powiedział chłop.

„Tak, zaprawdę” – odpowiedział Diabeł – „na skarb, który zawiera więcej złota i srebra, niż kiedykolwiek widziałeś w swoim życiu!”

„Skarb leży na moim polu i należy do mnie” – powiedział chłop.

„To twoje” – odpowiedział Diabeł – „jeśli zechcesz przez dwa lata dawać mi połowę wszystkiego, co wyprodukujesz na swoim polu. Pieniędzy mam pod dostatkiem, ale łaknę owoców ziemi”.

Chłop przystał na układ. „Aby jednak nie powstał spór o podział” – powiedział – „wszystko, co na powierzchni, będzie należało do ciebie, a to, co pod ziemią, do mnie”. Diabeł był z tego zadowolony, ale przebiegły chłop zasiał rzepę.

Gdy nadszedł czas żniw, zjawił się diabeł i chciał odebrać mu plony; ale nie znalazł nic poza pożółkłymi, zwiędłymi liśćmi, podczas gdy chłop, pełen radości, wykopywał rzepę. „Raz ci się poszczęściło” – powiedział diabeł – „ale następnym razem to się nie uda. Co wyrośnie na powierzchni, będzie twoje, a co pod nią, moje”.

„Chętnie” – odpowiedział chłop; ale gdy nadszedł czas siewu, znów nie zasiał rzepy, tylko pszenicę. Zboże dojrzało, więc chłop poszedł w pole i ściął całe źdźbła aż do ziemi. Kiedy przyszedł diabeł, nie znalazł nic poza ścierniskiem i w furii zszedł do rozpadliny skalnej. „Tak się oszukuje diabła” – powiedział chłop i poszedł, i zabrał skarb.