De dieren van de Heer en die van de duivel

De Heer God had alle dieren geschapen en de wolf uitgekozen als zijn hond, maar de geit was Hij vergeten. Toen maakte de duivel zich gereed en begon ook te scheppen, en hij schiep geiten met mooie lange staarten. Wanneer ze naar de wei gingen, bleven ze meestal met hun staarten in de heggen verstrikt. Dan moest de duivel erheen gaan en ze met veel moeite bevrijden. Dit maakte Hem uiteindelijk woedend, en Hij ging eropuit en beet de staart van elke geit af, zoals tot op de dag van vandaag te zien is aan de stomp. Daarna liet Hij ze alleen naar de wei gaan, maar het gebeurde dat de Heer God zag hoe ze het ene moment aan een vruchtbare boom knaagden, het andere moment de edele wijnranken beschadigden of andere tere planten vernielden. Dit bedroefde Hem, zodat Hij in zijn goedheid en barmhartigheid zijn wolven riep, die al snel de geiten die daarheen gingen verscheurden. Toen de duivel dit zag, ging hij naar de Heer en zei: "Uw schepselen hebben de mijne vernietigd."

De Heer antwoordde: "Waarom hebt u dingen geschapen die kwaad kunnen doen?"

De duivel zei: "Ik werd hiertoe gedwongen, omdat mijn gedachten op het kwaad gericht zijn, kan wat ik schep geen andere aard hebben, en je moet me een hoge schadevergoeding betalen."

“Ik zal je betalen zodra de eikenbladeren zijn gevallen; kom dan, je geld zal dan klaar liggen.” Toen de eikenbladeren waren gevallen, kwam de duivel en eiste wat hem toekwam. Maar de Heer zei: “In de kerk van Constantinopel staat een hoge eik die nog al zijn bladeren heeft.” Woedend en vloekend vertrok de duivel en ging op zoek naar de eik. Hij zwierf zes maanden door de woestijn voordat hij hem vond, en toen hij terugkeerde, waren alle eiken inmiddels weer bedekt met groene bladeren. Toen moest hij zijn belofte verspelen, en in zijn woede stak hij de ogen van alle overgebleven geiten uit en zette er zijn eigen ogen voor in de plaats.

Daarom hebben alle geiten duivelsogen en afgebeten staarten, en daarom neemt hij graag hun gedaante aan.