Zwierzęta Pana i diabła

Pan Bóg stworzył wszystkie zwierzęta i wybrał wilka na psa, ale zapomniał o kozie. Wtedy diabeł przygotował się i zaczął tworzyć również kozy z pięknymi, długimi ogonami. Kiedy szły na pastwisko, zazwyczaj zostawały uwięzione w żywopłotach za ogony, wtedy diabeł musiał tam pójść i je rozplątać, z wielkim trudem. To go w końcu rozwścieczyło i poszedł i odgryzł ogon każdej kozie, co do dziś można zobaczyć po pniu. Potem pozwolił im iść na pastwisko samym, ale zdarzyło się, że Pan Bóg zobaczył, jak raz podgryzały owocujące drzewo, innym razem uszkadzały szlachetne winorośle lub niszczyły inne delikatne rośliny. To go zasmuciło, tak że w swojej dobroci i miłosierdziu przywołał wilki, które wkrótce rozszarpały kozy, które tam weszły. Kiedy diabeł to zauważył, stanął przed Panem i powiedział: „Twoje stworzenia zniszczyły moje”.

Pan odpowiedział: „Dlaczego stworzyłeś rzeczy, które mają wyrządzać zło?”

Diabeł powiedział: „Zostałem zmuszony to zrobić: ponieważ moje myśli krążą wokół zła, to, co tworzę, nie może mieć innej natury, a ty musisz zapłacić mi wysokie odszkodowanie”.

„Zapłacę ci, gdy tylko liście z dębów opadną; przyjdź więc, twoje pieniądze będą wtedy gotowe do odliczenia”. Kiedy liście z dębów opadły, przyszedł diabeł i zażądał tego, co mu się należało. Ale Pan rzekł: „W kościele w Konstantynopolu stoi wysoki dąb, który wciąż ma wszystkie liście”. Z wściekłością i przekleństwami diabeł odszedł i poszedł szukać dębu, błąkał się po pustkowiu przez sześć miesięcy, zanim go znalazł, a kiedy wrócił, wszystkie dęby w międzyczasie pokryły się ponownie zielonymi liśćmi. Wtedy musiał utracić odszkodowanie i w swojej wściekłości wyłupił oczy wszystkim pozostałym kozom, a w ich miejsce wszczepił swoje.

Dlatego wszystkie kozy mają diabelskie oczy i odgryzione ogony, i dlatego lubi on przybierać ich kształt.