Gece Yavaşça Çöktü

İnsanlara olan ilgimi kaybediyorum; hayatlarının ve eylemlerinin anlamını yitiriyorum. Birisi, on kitaptan ziyade bir insanı incelemenin daha iyi olduğunu söylemişti. Ne kitap ne de insan istiyorum; bana acı veriyorlar. Onlardan biri benimle gece gibi, yaz gecesi gibi konuşabilir mi? Yıldızlar veya okşayan rüzgar gibi?

Akçaağaç ağacının altında uzanırken gece yavaşça, usulca çöktü. Vadiden sinsice, sessizce geldi, sanki fark etmeyeceğimi sanıyordu. Yakındaki ağaçların ve yaprakların siluetleri tek bir siyah kütle halinde birleşti ve gece onlardan da, doğudan ve batıdan da sinsice gelmeye başladı, ta ki gökyüzündeki tek ışık, akçaağaç yapraklarının arasından süzülen ve her yarıktan aşağıya bakan bir yıldız olana kadar.

Gece kasvetlidir ve gizemi temsil eder.

İnsan suretleri, elle tutulmaz şeyler gibi hızla geçip gitti. Bazıları küçük fareler gibi sinsice yaklaşıp beni gözetledi. Umursamadım. Bütün varlığım gecenin yatıştırıcı ve derinden etkileyici cazibesine teslim olmuştu.

Çekirgeler uyku şarkılarına başladılar: hâlâ devam ediyorlar. Ne kadar akıllılar. İnsanlar gibi gevezelik etmiyorlar. Bana sadece şunu söylüyorlar: "Uyu, uyu, uyu." Rüzgar, akçaağaç yapraklarını küçük, sıcak aşk heyecanları gibi dalgalandırdı.

Aptallar neden dünyayı işgal ediyor! Büyücünün büyüsünü bozan bir adamın sesiydi. Bugün "İncil Dersi" ile bir adam geldi. Kırmızı yanakları, arsız gözleri, kaba tavırları ve konuşmasıyla iğrenç biri. Mesih hakkında ne biliyor ki? Dün doğmuş ve yarın ölecek genç bir aptala Mesih hakkında bir şeyler anlatmasını mı isteyeyim? Yıldızlara sormayı tercih ederim: Onlar onu gördüler.