ค่ำคืนมาเยือนอย่างช้าๆ

ฉันเริ่มหมดความสนใจในมนุษย์แล้ว ในความสำคัญของชีวิตและการกระทำของพวกเขา มีคนเคยกล่าวไว้ว่า การศึกษาคนคนหนึ่งดีกว่าการศึกษาหนังสือสิบเล่ม ฉันไม่ต้องการทั้งหนังสือและมนุษย์ เพราะพวกมันทำให้ฉันทุกข์ทรมาน จะมีใครสักคนพูดคุยกับฉันได้ไหม เหมือนกับค่ำคืน—ค่ำคืนฤดูร้อน? เหมือนกับดวงดาวหรือสายลมที่พัดเบาๆ?

ค่ำคืนมาเยือนอย่างช้าๆ นุ่มนวล ขณะที่ฉันนอนอยู่ใต้ต้นเมเปิล มันค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบๆ จากหุบเขาโดยคิดว่าฉันไม่ทันสังเกต และโครงร่างของต้นไม้และใบไม้ใกล้เคียงก็กลืนหายไปในมวลสีดำ และค่ำคืนก็ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากพวกมันด้วย จากทิศตะวันออกและทิศตะวันตก จนกระทั่งเหลือเพียงแสงสว่างเดียวบนท้องฟ้า ส่องผ่านใบเมเปิล และดวงดาวดวงหนึ่งที่ส่องลงมาผ่านทุกซอกทุกมุม

ค่ำคืนนั้นเงียบสงบและเต็มไปด้วยปริศนา

รูปร่างของมนุษย์แวบผ่านไปราวกับสิ่งที่ไม่สามารถจับต้องได้ บางคนแอบเข้ามาใกล้เหมือนหนูตัวเล็กๆ เพื่อแอบมองฉัน ฉันไม่ถือสา ฉันปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างไปกับเสน่ห์อันสงบเงียบและลึกล้ำของค่ำคืนนั้น

ตั๊กแตนเริ่มขับขานบทเพลงกล่อมก่อนนอน พวกมันยังคงทำอยู่ ช่างฉลาดเหลือเกิน พวกมันไม่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนคน พวกมันบอกฉันเพียงว่า “นอน นอน นอน” สายลมพัดใบเมเปิลพลิ้วไหวราวกับความรักอันอบอุ่นเล็ก ๆ น้อย ๆ

ทำไมคนโง่เขลาถึงทำให้โลกนี้รกเรื้อ! เสียงของผู้ชายคนหนึ่งทำลายมนต์สะกดของหมอผี ชายคนหนึ่งมาในวันนี้พร้อมกับ “ชั้นเรียนพระคัมภีร์” ของเขา เขาน่ารังเกียจด้วยแก้มแดงก่ำ ดวงตาที่ดุดัน และท่าทางและคำพูดที่หยาบคาย เขารู้จักพระคริสต์มากแค่ไหน? ฉันจะถามคนโง่เขลาหนุ่มที่เกิดเมื่อวานนี้และจะตายในวันพรุ่งนี้ให้บอกเรื่องราวเกี่ยวกับพระคริสต์แก่ฉันหรือ? ฉันขอถามดวงดาวดีกว่า พวกมันเคยเห็นพระองค์แล้ว