De nacht viel langzaam.

Ik verlies mijn interesse in mensen; in de betekenis van hun leven en hun daden. Iemand heeft gezegd dat het beter is om één mens te bestuderen dan tien boeken. Ik wil noch boeken, noch mensen; ze bezorgen me alleen maar leed. Kan één van hen met me praten zoals de nacht – de zomernacht? Zoals de sterren of de strelende wind?

De nacht viel langzaam en zachtjes, terwijl ik daar onder de esdoorn lag. Hij sloop, stiekem vanuit het dal, denkend dat ik het niet merkte. De contouren van de bomen en het gebladerte in de buurt versmolten tot één zwarte massa en de nacht sloop er ook uit voort, vanuit het oosten en westen, totdat het enige licht aan de hemel, dat door de esdoornbladeren filterde, en een ster die door elke kier scheen, overbleef.

De nacht is plechtig en mysterieus.

Menselijke gestalten flitsten voorbij als ongrijpbare dingen. Sommigen slopen dichterbij als kleine muizen om me te bespieden. Het kon me niet schelen. Mijn hele wezen gaf zich over aan de kalmerende en doordringende charme van de nacht.

De sabelsprinkhanen begonnen aan hun slaapliedje: ze zijn er nog steeds mee bezig. Wat zijn ze toch wijs. Ze kletsen niet zoals mensen. Ze zeggen me alleen: "slaap, slaap, slaap." De wind deed de esdoornbladeren rimpelen als kleine, warme liefdesrillingen.

Waarom bevolken dwazen de aarde toch? Het was een mannenstem die de betovering van de dodenbezweerder verbrak. Er kwam vandaag een man met zijn 'Bijbelklas'. Hij is afschuwelijk met zijn rode wangen, brutale ogen, grove manieren en taalgebruik. Wat weet hij nou van Christus? Moet ik een jonge dwaas, die gisteren geboren is en morgen sterft, vragen om mij iets over Christus te vertellen? Ik vraag het liever aan de sterren: zij hebben hem gezien.