Kışı Hatırlayan Mum

Mumcu ışık satmıyordu. İnsanlar dükkanına eski düğmeler, saç tutamları ve sapları kopmuş fincanlar getirerek geliyorlardı. Her bir nesnenin etrafına biraz mum koyuyordu. Fitil yandığında, sahibi hatırladığı saati bir kez daha yaşayabiliyordu.

Ödeme, sahibinin kendi hayatından bir saatti; sonradan seçilen ve sonsuza dek unutulan bir saat. Çoğu sıkıcı öğleden sonraları teklif ediyordu. Mum üreticisi bunları reddetti. Bir saatin önemli olması gerekiyordu, yoksa alev sönmezdi.

Dokuz yıl boyunca tezgahının altında bir eldiven sakladı. Bu eldiven, bir kış sabahı bir kavga sonrası evden ayrılan erkek kardeşine aitti. Teknesi limanın ötesine batmıştı. Ne söylediğini hatırlıyordu, ama kapıyı kapatmadan önce cevap verip vermediğini hatırlamıyordu.

Sonunda eldiveni açık renkli bir balmumu bloğuna bastırdı. Alev maviye döndü ve kendini mutfakta, her şeyin eskiden olduğu gibi olduğunu gördü: pencerede buz, kesilmemiş ekmeğin yanında bir bıçak, erkek kardeşi paltosunu göğsüne bastırmış.

Kadın, ondan yüzünü çevirdiğini izledi. Hafızasına kazıdığı, daha az acımasız görünene kadar tekrarladığı her acımasız kelimeyi duydu. Kardeşi kapının yanında durdu ve çok sessizce, "Geri dönmeden önce haklı olmak zorunda değilsin," dedi.

Sonra gitti. Alev sönmeye başladı. Tezgahın üzerinde teslim olması gereken saat belirdi: annesinin ona fitilin etrafına balmumu şekillendirmeyi öğrettiği öğleden sonra. Vedayı sürdürebilirdi ya da mesleğinin başlangıcını. Seçimi özgürce yapmalıydı.

İlk mum sönene kadar oturdu. Dokuz yıl boyunca, ihtiyacı olduğunu bilmeden önce kendisine sunulan bir günah bağışlaması için arayış içindeydi. Bu dersi kaybetmek ellerinin becerisini ortadan kaldırmayacaktı, ama annesinin elleri o öğleden sonra yok olacaktı. Onu nasıl geri satın alabileceğini ve bundan sonra ne teklif edeceğini şimdiden görebiliyordu.

Mum ustası alevi ıslak parmaklarının arasına sıkıştırdı.

Tezgahın önünde yalnızdı. Kardeşinin cevabını duyduğunu biliyordu ama sözler aklından çıkmıştı. Mumun altında, bir kenarı yanmış sıradan bir eldiven duruyordu.

Sabahleyin, elinde küçük bir tahta at olan bir kadın geldi. Mum ustası, kimsenin sormadığı bir ayrıntıyı da içeren fiyatı açıkladı: başka bir hatıra her zaman önemsizmiş gibi gösterilebilirdi.

Kadın gittikten sonra mumcu kepenklerini indirdi. Dışarıda fırıncı kahvaltı için ekmek kesiyordu. Bir somun ekmek aldı ve yarısını cenazeden beri konuşmadığı kız kardeşine götürdü.