เทียนที่ระลึกถึงฤดูหนาว

ช่างทำเทียนไม่ได้ขายแสงสว่างใดๆ ผู้คนต่างมาที่ร้านของเธอพร้อมกับกระดุมเก่าๆ เส้นผม และถ้วยที่ไม่มีหูจับ เธอจะหยอดขี้ผึ้งเล็กน้อยรอบๆ สิ่งของแต่ละชิ้น เมื่อไส้เทียนไหม้หมด เจ้าของบ้านก็จะสามารถเดินย้อนเวลากลับไปยังช่วงเวลาที่สิ่งเหล่านั้นหวนระลึกถึงได้อีกครั้ง

ค่าตอบแทนคือเวลาหนึ่งชั่วโมงในชีวิตของเจ้าของ ซึ่งเจ้าของจะเป็นผู้เลือกเวลาเองในภายหลังและจะถูกลืมไปตลอดกาล ส่วนใหญ่เสนอช่วงบ่ายที่น่าเบื่อ แต่ช่างทำเทียนปฏิเสธ เวลาหนึ่งชั่วโมงนั้นต้องมีความหมาย มิฉะนั้นเปลวไฟจะไม่คงอยู่

เป็นเวลาเก้าปีที่เธอเก็บถุงมือไว้ใต้เคาน์เตอร์ มันเป็นของพี่ชายเธอ ผู้ซึ่งจากไปในเช้าวันหนึ่งของฤดูหนาวหลังจากทะเลาะกัน เรือของเขาแล่นออกไปไกลเกินท่าเรือ เธอจำได้ว่าเธอพูดอะไรไป แต่จำไม่ได้ว่าเขาตอบอะไรก่อนปิดประตูหรือไม่

ในที่สุดเธอก็กดถุงมือลงบนก้อนขี้ผึ้งสีอ่อน เปลวไฟลุกโชนเป็นสีน้ำเงิน และเธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องครัวเหมือนเดิม: น้ำแข็งเกาะอยู่บนหน้าต่าง มีดวางอยู่ข้างขนมปังที่ยังไม่ได้หั่น และพี่ชายของเธอกอดเสื้อโค้ทไว้แนบอก

เธอเฝ้ามองตัวเองหันหลังให้เขา เธอได้ยินทุกคำพูดที่โหดร้ายที่เธอขัดเกลาไว้ในความทรงจำจนดูเหมือนจะไม่โหดร้ายเท่าไหร่ พี่ชายของเธอยืนอยู่ข้างประตูและพูดเบาๆ ว่า “เธอไม่จำเป็นต้องหายดีก่อนที่ฉันจะกลับมา”

แล้วเขาก็จากไป เปลวไฟหรี่ลง บนเคาน์เตอร์ปรากฏเวลาที่เธอต้องยอมจำนน: บ่ายวันนั้นที่แม่สอนเธอปั้นขี้ผึ้งรอบไส้เทียน เธอสามารถรักษาการจากลาหรือรักษาการเริ่มต้นอาชีพของเธอไว้ได้ เธอต้องเลือกอย่างอิสระ

เธอนั่งอยู่จนกระทั่งเทียนเล่มแรกมอดลง เธอตามหาการอภัยโทษมานานถึงเก้าปี ซึ่งเคยได้รับมาก่อนที่เธอจะรู้ว่าตัวเองต้องการมัน การสูญเสียบทเรียนนั้นจะไม่ทำให้ทักษะการใช้มือของเธอหายไป แต่ฝีมือของแม่เธอจะหายไปตั้งแต่บ่ายวันนั้น เธอเริ่มมองเห็นแล้วว่าเธอจะพยายามซื้อมันคืนมาได้อย่างไร และเธอจะเสนออะไรต่อไป

ช่างทำเทียนใช้ปลายนิ้วที่เปียกน้ำหนีบเปลวไฟไว้

เธออยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์ เธอรู้ว่าได้ยินคำตอบของพี่ชาย แต่คำพูดเหล่านั้นหายไปแล้ว ใต้แสงเทียนมีถุงมือธรรมดาๆ คู่หนึ่งวางอยู่ ขอบด้านหนึ่งไหม้เกรียม

ในตอนเช้า หญิงคนหนึ่งมาถึงพร้อมกับม้าไม้ตัวเล็กๆ ช่างทำเทียนอธิบายราคา รวมทั้งส่วนที่ไม่มีใครถามถึง: ความทรงจำอื่นๆ สามารถทำให้ดูเหมือนเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญได้เสมอ

เมื่อหญิงคนนั้นจากไป ช่างทำเทียนก็ถอดบานประตูหน้าต่างออก ข้างนอก ช่างทำขนมปังกำลังหั่นขนมปังสำหรับอาหารเช้า เธอซื้อขนมปังหนึ่งก้อนและถือครึ่งหนึ่งไปให้พี่สาว ซึ่งเธอไม่ได้พูดคุยด้วยเลยตั้งแต่พิธีศพ