On İki Havari

Hz. İsa'nın doğumundan üç yüz yıl önce, on iki oğlu olan bir anne yaşardı; ama o kadar fakir ve muhtaçtı ki, onları nasıl geçindireceğini bilemiyordu. Her gün Tanrı'ya dua ederdi ki, oğullarının hepsi vaat edilen Kurtarıcı ile birlikte yeryüzünde olsunlar. İhtiyacı daha da artınca, oğullarından birini diğerinin ardından dünyaya ekmek aramaya gönderdi. En büyüğü Petrus'tu ve o da yola koyuldu. Uzun bir yol, tam bir günlük yolculuk yaptıktan sonra büyük bir ormana geldi. Çıkış yolu aradı ama bulamadı ve gittikçe daha da uzaklaştı; aynı zamanda o kadar büyük bir açlık hissetti ki, neredeyse ayakta duramıyordu. Sonunda o kadar güçsüz düştü ki, yere yatmak zorunda kaldı ve ölümün yaklaştığına inandı. Birdenbire yanında, ışıl ışıl parlayan, bir melek kadar güzel ve nazik küçük bir çocuk belirdi. Çocuk ellerini birbirine vurdu, ta ki Petrus başını kaldırıp onu görene kadar. Çocuk, "Neden böyle bir sıkıntı içinde orada oturuyorsun?" dedi.

“Eyvah!” diye yanıtladı Petrus, “Dünyayı dolaşıp ekmek arıyorum, en büyük arzum ise vaat edilen sevgili Kurtarıcıyı görmektir.”

Çocuk, “Benimle gel, dileğin yerine gelsin” dedi. Zavallı Petrus'u elinden tuttu ve onu bazı kayalıkların arasından büyük bir mağaraya götürdü. Mağaraya girdiklerinde her yer altın, gümüş ve kristalle parıldıyordu ve ortasında yan yana on iki beşik duruyordu. Sonra küçük melek, “Birincisine yat ve biraz uyu, seni sallayacağım” dedi. Petrus öyle yaptı ve melek ona şarkı söyledi ve uyuyana kadar onu salladı. Uyuyunca, ikinci kardeş de koruyucu meleği tarafından oraya yönlendirilerek geldi ve o da birincisi gibi sallanarak uyudu ve böylece diğerleri de birer birer geldi, ta ki on iki kardeş de altın beşiklerde uyuyana kadar. Ancak, dünyanın Kurtarıcısı'nın doğduğu geceye kadar üç yüz yıl uyudular. Sonra uyandılar ve onunla birlikte yeryüzündeydiler ve on iki havari olarak adlandırıldılar.