อัครสาวกทั้งสิบสอง

สามร้อยปีก่อนการประสูติของพระเยซูคริสต์ มีหญิงคนหนึ่งมีบุตรชายสิบสองคน แต่ยากจนและขัดสนมากจนไม่รู้ว่าจะเลี้ยงดูพวกเขาอย่างไรต่อไป เธออธิษฐานต่อพระเจ้าทุกวันขอให้พระองค์ทรงประทานให้บุตรชายทุกคนได้อยู่บนโลกกับพระผู้ไถ่ที่ทรงสัญญาไว้ เมื่อความจำเป็นของเธอยิ่งมากขึ้น เธอจึงส่งบุตรชายคนโตออกไปหาอาหารเลี้ยงชีพ บุตรชายคนโตชื่อเปโตร เขาออกไปและเดินมาได้ไกลมากแล้ว ประมาณหนึ่งวันเต็มๆ เมื่อเขามาถึงป่าใหญ่ เขาพยายามหาทางออก แต่หาไม่เจอ และหลงทางไปเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันก็หิวโหยอย่างมากจนแทบยืนไม่ไหว ในที่สุดเขาก็อ่อนแรงมากจนต้องนอนลง และคิดว่าความตายใกล้เข้ามาแล้ว ทันใดนั้นก็มีเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ เขา เด็กชายคนนั้นเปล่งประกายงดงามและใจดีเหมือนเทวดา เด็กน้อยตบมือเข้าหากันเสียงดัง จนปีเตอร์ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง แล้วเด็กน้อยก็ถามว่า “ทำไมท่านถึงนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความทุกข์ใจเช่นนี้?”

“อนิจจา!” เปโตรตอบ “ข้าพเจ้ากำลังเดินทางไปทั่วโลกเพื่อหาอาหาร เพื่อจะได้เห็นพระผู้ช่วยให้รอดที่ทรงสัญญาไว้ ซึ่งเป็นความปรารถนาสูงสุดของข้าพเจ้า”

เด็กนั้นกล่าวว่า “มากับเราสิ แล้วความปรารถนาของเจ้าจะสำเร็จ” เขาจับมือเปโตรผู้ยากจน และนำเขาไปยังถ้ำใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางหน้าผา เมื่อพวกเขาเข้าไปข้างใน ทุกสิ่งทุกอย่างส่องประกายด้วยทองคำ เงิน และคริสตัล และตรงกลางนั้นมีเปลเด็กสิบสองเปลตั้งเรียงรายอยู่ จากนั้นทูตสวรรค์น้อยก็กล่าวว่า “นอนลงในเปลแรก แล้วหลับสักครู่ เราจะโยกเจ้า” เปโตรทำตาม และทูตสวรรค์ก็ร้องเพลงกล่อมและโยกเขาจนกระทั่งเขาหลับไป และเมื่อเขาหลับแล้ว พี่ชายคนที่สองก็มาด้วย โดยได้รับการนำทางจากทูตสวรรค์ผู้พิทักษ์ของเขา และเขาก็ถูกโยกให้หลับเหมือนคนแรก และคนอื่นๆ ก็มาทีละคน จนกระทั่งทั้งสิบสองคนนอนหลับอยู่ในเปลทองคำนั้น พวกเขานอนหลับอยู่สามร้อยปี จนกระทั่งคืนที่พระผู้ช่วยให้รอดของโลกประสูติ จากนั้นพวกเขาก็ตื่นขึ้น และอยู่กับพระองค์บนโลก และถูกเรียกว่าอัครสาวกสิบสองคน