Dwunastu Apostołów

Trzysta lat przed narodzeniem Pana Jezusa żyła matka, która miała dwunastu synów, ale była tak biedna i w potrzebie, że nie wiedziała już, jak ich utrzymać przy życiu. Codziennie modliła się do Boga, aby sprawił, by wszyscy jej synowie mogli żyć na ziemi z obiecanym Odkupicielem. Gdy jej potrzeba stała się jeszcze większa, wysyłała jednego po drugim w świat, aby szukali dla niej chleba. Najstarszy z nich, Piotr, wyszedł i przeszedł już długą drogę, cały dzień drogi, gdy dotarł do wielkiego lasu. Szukał wyjścia, ale nie mógł go znaleźć i błądził coraz dalej, a jednocześnie czuł tak wielki głód, że ledwo trzymał się na nogach. W końcu osłabł tak bardzo, że musiał się położyć i uwierzył, że śmierć jest bliska. Nagle stanął obok niego mały chłopiec, który promieniował jasnością, piękny i miły jak anioł. Dziecko uderzyło w swoje małe rączki, aż Piotr zmusił się, by spojrzeć w górę i go zobaczyć. Wtedy dziecko zapytało: „Dlaczego siedzisz tam i masz tyle kłopotów?”

„Ach!” odpowiedział Piotr, „idę po świecie szukać chleba, abym mógł ujrzeć obiecanego mi drogiego Zbawiciela, to jest moje największe pragnienie”.

Dziecko powiedziało: „Chodź ze mną, a twoje życzenie się spełni”. Wziął biednego Piotra za rękę i poprowadził go między urwiskami do wielkiej jaskini. Kiedy do niej weszli, wszystko lśniło złotem, srebrem i kryształem, a pośrodku stało obok siebie dwanaście kołysek. Wtedy anioł powiedział: „Połóż się w pierwszej i pośpij chwilę, ja cię ukołyszę”. Piotr tak uczynił, a anioł zaśpiewał mu i ukołysał go, aż zasnął. A gdy zasnął, przyszedł również drugi brat, prowadzony tam przez swojego anioła stróża, i ukołysał go do snu jak pierwszego, i tak przyszli pozostali, jeden po drugim, aż cała dwunastka spoczęła tam śpiąc w złotych kołyskach. Spali jednak trzysta lat, aż do nocy, w której narodził się Zbawiciel świata. Wtedy się obudzili i byli z Nim na ziemi, i zostali nazwani dwunastoma apostołami.