Trenden On Bir Dakika Önce

Saat 6.41’de istasyon bürosunun yazıcısından bir mesaj çıktı: SON VAGONUN GİTMESİNE İZİN VERMEYİN.

Gönderen yoktu. Tren numarası yoktu. Önümüzdeki on bir dakika içinde istasyondan üç tren kalkacaktı ve yediye kadar görevdeki tek kişi Mina’ydı.

Kontrol merkezini aradı. Hareket memuru mesajda bir düzenekten ya da tehditten söz edilip edilmediğini sordu. İkisi de yoktu. Perondan incelemesini ve hattı açık tutmasını söyledi.

Sahil treni birinci raydaydı. Son vagonunda işe giden iki kişi ve uyuyan bir çocuk vardı. Üçüncü rayda bir yük lokomotifi boş vagonların yanında rölantide çalışıyordu. İkinci ray boştu; kuzeye giden ekspresi bekliyordu.

Mina yazıcının iş geçmişine baktı. Mesaj, sinyal kulübesinin ötesindeki kilitli hangarda duran eski bakım bilgisayarından gelmişti. Bakım yüklenicisi altıda ayrılmış, anahtarı büro penceresinden ona geri vermişti.

Anahtarı ve telsizi aldı. Dışarıda rüzgâr yağmuru peron boyunca itiyordu. Sahil treninin kondüktörü elini kaldırdı. Kalkışa üç dakika vardı.

Hangarda kilidin yanında yeni bir çizik buldu. İçeride bilgisayar açıktı. Yerde devrilmiş bir kâğıt bardak vardı. Bir dolabın arkasından bir şey duvara iki kez vurdu.

Bakımcı oturmuştu; ayak bileği devrilen bir yedek parça rafının altında sıkışmıştı. Telefonu rafın altına kaymıştı. Bir eli şişmişti; ötekiyle bilgisayarın klavyesini kablosundan çekip aşağı indirmişti.

“Yük treni,” dedi. “Arka vagon. Bağlantı.”

Son kontrolde hasarlı bir sabitleme parçası fark etmiş, yedeğine uzanırken yaralanmıştı. Bilgisayar bakım bildirimlerini yalnızca bürodaki yazıcıya gönderebiliyordu. Raf düşünce klavyenin tuşlarının yarısı kopmuştu. Yazabildiği en açık uyarıyı yazmıştı.

Mina telsizle kontrol merkezine seslendi. Yük treni kalkış sinyalini almıştı bile.

“Üçüncü rayı durdurun,” dedi. “Arka vagonda olası bağlantı arızası.”

Hareket memuru emri tekrarladı. Lokomotifin motor sesi yükseldi, sonra duruldu. Işıkları yağmurda aynı yerde kaldı.

Mina rafı kaldırmak için diz çöktü. Raf neredeyse kıpırdamadı. Bakımcı başını salladı.

“Kapının yanındaki levyeyi kullan.”

Altı yıldır her sabah o demir çubuğun önünden geçmiş, orada neden durduğunu hiç düşünmemişti. Onunla rafı, iskeletinin altına bir takoz sıkıştıracak kadar kaldırdı. Bakımcı kendini kurtardı; güçlükle nefes alarak ona yaslandı.

Sahil treni zamanında kalktı. Mina hangarın penceresinden, uyuyan çocuğun yüzünün bir floresan ışığı şeridinin altından geçişini gördü.

Kontrol ekibi yediden önce geldi. Hasarlı parça ilk dik inişe kadar dayanırdı, belki daha da uzun; kimse tam olarak söyleyemiyordu. Bakımcı mesaj için tekrar tekrar özür dilemeye çalışıyordu.

Mina temiz bir kâğıt bulup olayın tam raporunu yazdı. En üstte, formun ilk uyarıyı sorduğu yere, adamın uyarısını olduğu gibi aktardı.

Bu kez, diye düşündü, en kısa anlatım yeterince şey söylemişti.