อีกากับเหยือกน้ำ

อีกาบินข้ามทุ่งหาน้ำ คูแห้ง บึงหดเป็นโคลนแตกร้าว ที่บ้านไร่ร้าง ในที่สุดเธอพบเหยือกดินข้างประตู

ก้นเหยือกมีน้ำ สว่างและใกล้อย่างวิเศษ แต่คอแคบ จะงอยเธอไม่ถึง

เธอลองคว่ำเหยือก หนักเกิน จิกปากเหยือกแต่ดินหนา บินจากไปดูโง่เมื่อสิ่งที่ต้องการอยู่ตรงหน้า อยู่ต่อก็ดูโง่พอกันถ้าไม่มีแผนใหม่

อีกาหยุดบนธรณี รอบตัวมีกรวดกระจายที่ฝนก่อนล้างสะอาด เธอคาบก้อนหนึ่งหย่อนลงเหยือก

เสียงน้ำกระเซ็นเล็กตอบมา

เธอชะโงก กรวดอยู่ใต้น้ำ เธอเอาอีกก้อน แล้วอีกก้อน แต่ละก้อนหายด้วยเสียงถ่อมตนเช่นเดิม

งานช้า ไม่มีหินก้อนเดียวดูสำคัญ แต่พักหนึ่งอีกาสังเกตว่าน้ำไต่ขึ้น ไม่ต้องก้มคอไกลเท่าเดิมเพื่อเห็น

เธอทำจนผิวถึงส่วนแคบของเหยือก แล้วแหย่จะงอยดื่ม

ทั่วลานไร่ว่าง ไม่มีอะไรดูต่างมาก ยังมีอีกา เหยือก และหินกำมือหนึ่ง

มีเพียงการจัดวางที่เปลี่ยน และนั่นเปลี่ยนทุกอย่าง