De kraai en de kruik

Een kraai vloog over de velden op zoek naar water. De sloten stonden droog. De vijver was geslonken tot gebarsten modder. Bij een verlaten boerderij vond ze eindelijk een aardewerken kruik naast de deur.

Onderin zat water, glanzend en heerlijk dichtbij. Maar de hals was smal en haar snavel kon er niet bij.

Ze probeerde de kruik om te duwen. Hij was te zwaar. Ze sloeg met haar snavel tegen de rand, maar het aardewerk was dik. Wegvliegen leek dwaas als wat ze nodig had vlak voor haar stond. Blijven leek even dwaas als ze geen nieuw plan had.

De kraai hield stil op de drempel. Om haar heen lagen steentjes, schoongespoeld door een eerdere regenbui. Ze pakte er één op en liet het in de kruik vallen.

Een zacht plonsje antwoordde.

Ze tuurde naar binnen. Het steentje lag onder het water. Ze haalde er nog een en toen nog een. Elk verdween met hetzelfde bescheiden geluid.

Het werk schoot langzaam op. Geen enkele steen leek op zichzelf belangrijk. Maar na een tijdje merkte de kraai dat het water steeg. Ze hoefde haar hals niet meer zo ver te buigen om het te zien.

Ze werkte door tot het oppervlak het smalle gedeelte van de kruik bereikte. Toen stak ze haar snavel erin en dronk.

Op het lege boerenerf zag er weinig anders uit. Er waren nog steeds een kraai, een kruik en een handvol stenen.

Alleen hun ordening was veranderd, en dat had alles uitgemaakt.