Wrona i dzban

Wrona przemierzała pola w poszukiwaniu wody. Rowy były suche. Staw skurczył się do spękanego błota. Przy opuszczonym gospodarstwie znalazła wreszcie gliniany dzban stojący obok drzwi.

Na dnie była woda, jasna i cudownie bliska. Jednak szyjka była wąska i dziób nie mógł jej dosięgnąć.

Spróbowała przechylić dzban. Był zbyt ciężki. Uderzyła dziobem w brzeg, lecz glina była gruba. Odlot wydawał się głupi, skoro to, czego potrzebowała, znajdowało się tuż przed nią. Zostanie wydawało się równie głupie, jeśli nie miała nowego planu.

Wrona przysiadła na progu. Wokół leżały kamyki, wymyte przez wcześniejszy deszcz. Podniosła jeden i wrzuciła do dzbana.

Odpowiedziało jej ciche plusknięcie.

Zajrzała do środka. Kamyk spoczywał pod wodą. Przyniosła następny, a potem kolejny. Każdy znikał z tym samym skromnym dźwiękiem.

Praca szła powoli. Żaden pojedynczy kamień nie wydawał się ważny. Ale po chwili wrona zauważyła, że woda się podnosi. Nie musiała już tak mocno pochylać szyi, by ją zobaczyć.

Pracowała, aż powierzchnia dotarła do wąskiej części dzbana. Wtedy wsunęła dziób i napiła się.

Na pustym podwórzu gospodarstwa niewiele wyglądało inaczej. Nadal były tam wrona, dzban i garść kamieni.

Zmieniło się tylko ich ułożenie, a to zmieniło wszystko.