โอกาสเดียวของเขา

สัปดาห์ที่แล้ว คณะละคร “The Rainmakers” ได้จัดการแสดงสองรอบในเมืองฮิวสตัน ในรอบการแสดงกลางคืน นักการเมืองท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งได้นั่งที่นั่งแถวหน้าสุด ใกล้เวทีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขาถือหมวกไหมพรมมันวาวอยู่ในมือ และดูเหมือนจะอยู่ในภาวะกระวนกระวายใจ ขยับตัวไปมาบนเก้าอี้ และถือหมวกไว้ในมือทั้งสองข้างตรงไปข้างหน้า เพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลังจึงโน้มตัวไปถามถึงสาเหตุของอาการกระวนกระวายใจของเขา

“ฉันจะบอกคุณนะ บิล” นักการเมืองคนนั้นกระซิบอย่างเป็นความลับ “ว่าเรื่องราวเป็นอย่างที่เขาว่ากัน ฉันอยู่ในวงการการเมืองมาสิบปีแล้ว และฉันก็ถูกตำหนิ ถูกด่าทอ ถูกเรียกด้วยคำหยาบคายมากมาย จนฉันคิดว่าก่อนตายฉันอยากจะได้รับการกล่าวถึงอย่างสุภาพสักครั้ง และนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะมี การแสดงมายากลคั่นระหว่างสององก์ในโชว์นี้ และศาสตราจารย์จะเดินออกมาข้างหน้าแล้วพูดว่า ‘จะมีสุภาพบุรุษท่านใดกรุณาให้ยืมหมวกฉันสักใบไหม?’” งั้นผมจะลุกขึ้นแล้วยื่นหมวกของผมให้เขา มันจะทำให้ผมรู้สึกดีไปทั้งอาทิตย์เลย ผมไม่ได้ถูกเรียกว่าสุภาพบุรุษมานานแล้ว ผมคิดว่าผมคงจะร้องเสียงดังลั่นแน่ๆ ตอนที่เขารับหมวกไป ขอตัวก่อนนะครับ ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อมแล้วรับหมวกของผมก่อน ผมเห็นสมาชิกสภาเมืองคนหนึ่งอยู่ตรงนั้น ถือหมวกทรงเดอร์บี้เก่าๆ อยู่ในมือ ผมพนันได้เลยว่าเขาก็คงจะเล่นเกมเดียวกัน”