Jego jedyna szansa

W zeszłym tygodniu „The Rainmakers” wystąpili dwa razy w Houston. Podczas wieczornego występu jeden z pierwszych miejsc, jak najbliżej sceny, zajmował prominentny lokalny polityk. Niósł w ręku lśniący jedwabny kapelusz i zdawał się być w stanie niepokoju, wiercąc się na krześle i trzymając kapelusz w obu dłoniach wyprostowanych przed sobą. Przyjaciel, który siedział tuż za nim, pochylił się i zapytał o przyczynę jego zdenerwowania.

„Powiem ci, Billu” – rzekł polityk poufnym szeptem – „jak to jest. Jestem w polityce od dziesięciu lat i byłem opłakiwany, lżony, przeklinany i obrzucany tylu obelgami, że pomyślałem, że chciałbym, żeby ktoś zwrócił się do mnie przyzwoitie jeszcze raz przed śmiercią, a to chyba jedyna okazja, jaką będę miał. Pomiędzy dwoma aktami tego przedstawienia jest pokaz iluzji, a profesor zejdzie na przód i powie: „Czy jakiś dżentelmen mógłby mi pożyczyć kapelusz?” Potem wstanę i oddam mu swoje, i będę się czuł dobrze przez tydzień. Dawno nikt mnie nie nazwał dżentelmenem. Spodziewam się, że zacznę wiwatować, kiedy weźmie kapelusz. Przepraszam. Muszę być gotowy i pierwszy założyć kapelusz. Widzę tam jednego z radnych miejskich ze starym melonikiem w ręku i założę się, że on też chce.