Zijn enige kans

Vorige week gaf “The Rainmakers” twee voorstellingen in Houston. Tijdens de avondvoorstelling zat een prominent lokaal politicus op een van de voorste rijen, zo dicht mogelijk bij het podium. Hij droeg een glanzende zijden hoed in zijn hand en leek in een staat van nerveuze spanning te verkeren. Hij wiebelde onrustig op zijn stoel en hield zijn hoed met beide handen recht voor zich uit. Een vriend, die direct achter hem zat, boog zich voorover en vroeg wat de oorzaak van zijn onrust was.

'Ik zal het je vertellen, Bill,' fluisterde de politicus vertrouwelijk, 'precies zoals het zit. Ik zit nu al tien jaar in de politiek en ik ben zo vaak beklaagd, beledigd, uitgescholden en uitgescholden dat ik dacht dat ik nog één keer op een fatsoenlijke manier aangesproken wilde worden voordat ik sterf, en dit is zo ongeveer de enige kans die ik krijg. Er is een goocheltruc tussen twee acts in deze show, en de professor komt naar voren en zegt: 'Zou een heer mij een hoed willen lenen?' Dan sta ik op en geef hem de mijne, en dat zal me een week lang een goed gevoel geven. Ik ben al zo lang geen heer meer genoemd. Ik verwacht dat ik hard zal juichen als hij de hoed aanneemt. Pardon. Ik moet me klaarmaken en eerst mijn hoed pakken. Ik zie daar een van de gemeenteraadsleden met een oude bolhoed in zijn hand, en ik wed dat hij hetzelfde spelletje speelt.'