เดอะก็อดฟาเธอร์

ชายยากจนคนหนึ่งมีลูกมากมายจนเขาได้ขอให้ทุกคนในโลกเป็นพ่อทูนหัวไปหมดแล้ว และเมื่อลูกคนใหม่เกิดมาอีก เขาก็ไม่มีใครเหลือให้เชิญอีกแล้ว เขาไม่รู้จะทำอย่างไร ด้วยความสับสน เขาจึงนอนลงและหลับไป จากนั้นเขาก็ฝันว่าเขาจะต้องออกไปนอกประตูและขอให้คนแรกที่พบเขาเป็นพ่อทูนหัว เมื่อเขาตื่นขึ้น เขาก็ตั้งใจที่จะทำตามความฝัน และออกไปนอกประตูแล้วขอให้คนแรกที่เข้ามาหาเขาเป็นพ่อทูนหัว คนแปลกหน้าคนนั้นยื่นแก้วน้ำเล็กๆ ให้เขาแล้วพูดว่า “นี่คือน้ำวิเศษ เจ้าสามารถรักษาคนป่วยได้ด้วยน้ำนี้ เพียงแต่เจ้าต้องดูว่าความตายยืนอยู่ตรงไหน ถ้ามันอยู่ข้างศีรษะของผู้ป่วย ให้ผู้ป่วยดื่มน้ำนี้แล้วเขาจะหาย แต่ถ้าความตายอยู่ข้างเท้าของเขา ความพยายามทั้งหมดจะไร้ประโยชน์ เพราะคนป่วยจะต้องตาย” นับจากนั้นเป็นต้นมา ชายผู้นั้นก็สามารถบอกได้เสมอว่าผู้ป่วยจะรอดหรือไม่ และเขาก็มีชื่อเสียงในด้านฝีมือและหาเงินได้มากมาย ครั้งหนึ่งเขาถูกเรียกตัวไปรักษาพระโอรสของพระราชา และเมื่อเขาเข้าไป เขาก็เห็นความตายยืนอยู่ข้างศีรษะของเด็ก เขาจึงรักษาเด็กด้วยน้ำนั้น และเขาก็ทำเช่นเดียวกันเป็นครั้งที่สอง แต่ในครั้งที่สาม ความตายยืนอยู่ข้างเท้าของเด็ก และเขาก็รู้ว่าเด็กนั้นจำเป็นต้องตาย

ครั้งหนึ่ง ชายคนนั้นคิดว่าจะไปเยี่ยมเจ้าพ่อ และเล่าให้ฟังว่าเขาประสบความสำเร็จกับเรื่องน้ำได้อย่างไร แต่เมื่อเขาเข้าไปในบ้าน มันช่างเป็นสถานที่แปลกประหลาด! บนบันไดขั้นแรก ไม้กวาดและพลั่วกำลังทะเลาะกันและกระแทกกันไปมาอย่างรุนแรง เขาถามพวกมันว่า “เจ้าพ่ออาศัยอยู่ที่ไหน?”

ไม้กวาดตอบว่า “ขึ้นบันไดไปอีกชั้นหนึ่งครับ/ค่ะ”

เมื่อเขามาถึงชั้นที่สอง เขาเห็นกองนิ้วมือที่ตายแล้วกองอยู่ เขาถามว่า “เจ้าพ่ออาศัยอยู่ที่ไหน?”

นิ้วหนึ่งตอบว่า “ขึ้นบันไดไปอีกชั้นหนึ่ง”

บนขั้นบันไดที่สาม มีกองหัวคนตายกองอยู่ ซึ่งนำทางเขาไปยังขั้นบันไดถัดไปอีกครั้ง บนขั้นบันไดที่สี่ เขาเห็นปลาบนกองไฟ ซึ่งทอดจนสุกและสุกในกระทะ พวกมันก็พูดว่า “ขึ้นบันไดไปอีกขั้น” และเมื่อเขาขึ้นไปถึงขั้นบันไดที่ห้า เขามาถึงประตูห้องหนึ่งและแอบมองผ่านรูลูกกุญแจ และที่นั่นเขาเห็นเจ้าพ่อผู้มีเขายาวคู่หนึ่ง เมื่อเขาเปิดประตูและเข้าไป เจ้าพ่อก็รีบขึ้นไปบนเตียงและห่มผ้าคลุมตัว

จากนั้นชายผู้นั้นก็กล่าวว่า “ท่านพ่อทูนหัว บ้านของท่านช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน! เมื่อผมขึ้นบันไดขั้นแรกมา ก็เห็นพลั่วกับไม้กวาดกำลังทะเลาะกันและฟาดฟันกันอย่างรุนแรง”

“เจ้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน!” พ่อทูนหัวกล่าว “นั่นมันเด็กชายกับคนรับใช้คุยกันต่างหาก”

“แต่ในเที่ยวบินที่สอง ฉันเห็นนิ้วมือที่ตายแล้ววางอยู่”

“โอ้ คุณนี่ช่างงี่เง่าจัง! นั่นมันรากของต้นสกอร์โซเนราต่างหาก”

“บนเที่ยวบินที่สาม มีกองหัวของศพคนตายกองอยู่”

“คนโง่ นั่นมันกะหล่ำปลีต่างหาก”

“ในเที่ยวบินที่สี่ ฉันเห็นปลาอยู่ในกระทะ ซึ่งส่งเสียงฟู่ฟ่าและกำลังอบตัวเองอยู่” เมื่อเขาพูดจบ ปลาเหล่านั้นก็มาและเสิร์ฟตัวเอง “และเมื่อฉันไปถึงเที่ยวบินที่ห้า ฉันแอบมองผ่านรูลูกกุญแจของประตู และที่นั่น พ่อทูนหัว ฉันเห็นคุณ และคุณมีเขาที่ยาวมาก”

“โอ้ นั่นมันเรื่องโกหก!” ชายคนนั้นตกใจและวิ่งออกไป ถ้าเขาไม่วิ่งออกไป ใครจะรู้ว่าเจ้าพ่อจะทำอะไรกับเขาบ้าง