Niebiański ślub

Biedny chłop usłyszał pewnego dnia w kościele, jak ksiądz mówi, że ktokolwiek pragnie wejść do królestwa niebieskiego, musi zawsze iść prosto przed siebie. Wyruszył więc i szedł nieustannie prosto przez wzgórza i doliny, nigdy nie zbaczając. W końcu droga zaprowadziła go do wielkiego miasta i do wnętrza kościoła, gdzie właśnie w tym czasie odprawiano nabożeństwo. Kiedy ujrzał całą wspaniałość tego, pomyślał, że dotarł do nieba, usiadł i radował się z całego serca. Kiedy nabożeństwo się skończyło, a urzędnik kazał mu wyjść, odpowiedział: „Nie, nie wyjdę już, cieszę się, że w końcu jestem w niebie”. Urzędnik poszedł więc do księdza i powiedział mu, że w kościele jest dziecko, które nie wyjdzie już, ponieważ wierzy, że jest w niebie.

Ksiądz powiedział: „Jeśli tak uważa, zostawimy go w środku”. Podszedł więc do niego i zapytał, czy chciałby podjąć pracę.

„Tak” – odpowiedział mały chłopiec – „jestem przyzwyczajony do pracy, ale już nie wyjdę z nieba”. Został więc w kościele i kiedy zobaczył, jak ludzie przychodzą i klękają, i modlą się do Matki Boskiej z błogosławionym Dzieciątkiem Jezus wyrzeźbionym w drewnie, pomyślał: „To dobry Bóg” i powiedział: „Dobry Boże, jaki jesteś chudy! Ludzie z pewnością pozwolą ci głodować; ale ja każdego dnia dam ci połowę mojego obiadu”. Odtąd każdego dnia zanosił połowę swojego obiadu do obrazu, a obraz zaczął cieszyć się jedzeniem. Po kilku tygodniach ludzie zauważyli, że obraz staje się większy, grubszy i silniejszy, i wiele się dziwili. Ksiądz również nie mógł tego zrozumieć, ale został w kościele i chodził za małym chłopcem, a potem zobaczył, jak dzielił się swoim jedzeniem z Maryją Dziewicą i jak Ona to przyjmowała.

Po pewnym czasie chłopiec zachorował i przez osiem dni nie mógł wstać z łóżka; ale gdy tylko odzyskał siły, pierwszą rzeczą, jaką zrobił, było zaniesienie jedzenia Matce Boskiej. Ksiądz poszedł za nim i usłyszał, jak mówi: „Boże drogi, nie miej mi za złe, że tak długo nic Ci nie przyniosłem, bo byłem chory i nie mogłem wstać”.

Wtedy obraz odpowiedział mu: „Widziałem twoją dobrą wolę i to mi wystarczy. W przyszłą niedzielę pójdziesz ze mną na wesele”. Chłopiec ucieszył się z tego i powtórzył to księdzu, który błagał go, aby poszedł i zapytał obraz, czy jemu również wolno pójść.

„Nie” – odpowiedział obraz – „tylko ty”. Ksiądz chciał najpierw go przygotować i udzielić mu Komunii Świętej, a dziecko wyraziło chęć. W następną niedzielę, gdy przybyła do niego hostia, upadło i umarło, uczestnicząc w wiecznych zaślubinach.