Lis i kot

Zdarzyło się, że kotka spotkała lisa w lesie i pomyślała sobie: „Jest mądry, doświadczony i bardzo szanowany na świecie”, więc odezwała się do niego przyjaźnie. „Dzień dobry, drogi panie Lisie, jak się pan miewa? Jak się pan miewa? Jak pan sobie radzi w tym trudnym okresie?”. Lis, pełen wszelkiej arogancji, zmierzył kota wzrokiem od stóp do głów i przez długi czas nie wiedział, czy udzieli mu odpowiedzi.

W końcu rzekł: „Och, ty nędzny czyścicielu brody, ty srokaty głupcze, ty głodny łowcy myszy, o czym ty myślisz? Ośmielasz się pytać, jak mi idzie? Czego się nauczyłeś? Ile sztuk rozumiesz?”

„Rozumiem tylko jedno” – odpowiedział skromnie kot.

„Co to za sztuka?” zapytał lis.

„Kiedy psy gonią mnie, mogę wskoczyć na drzewo i uratować się.”

„To wszystko?” – zapytał lis. „Władam stu sztukami i mam w dodatku mnóstwo sprytu. Żal mi cię; chodź ze mną, nauczę cię, jak ludzie uciekają przed psami”. Właśnie nadszedł myśliwy z czterema psami. Kot zwinnie wskoczył na drzewo i usiadł na jego szczycie, gdzie gałęzie i liście całkowicie go zasłaniały.

„Otwórz worek, panie Lisie, otwórz worek!” – krzyknął do niego kot, ale psy już go chwyciły i trzymały mocno. „Ach, panie Lisie!” – krzyknął kot. „Ty, z twoimi stu umiejętnościami, zostałeś sam! Gdybyś umiał się wspinać tak jak ja, nie straciłbyś życia”.