De drie zwarte prinsessen

Oost-Indië werd belegerd door een vijand die zich niet wilde terugtrekken voordat hij zeshonderd dollar had ontvangen. Daarop lieten de stadsbewoners door middel van tromgeroffel verkondigen dat degene die het geld bijeenbracht, burgemeester zou worden. Er was een arme visser die met zijn zoon op het meer viste. De vijand kwam en nam de zoon gevangen en gaf de vader zeshonderd dollar voor hem. De vader ging het geld aan de vooraanstaande mannen van de stad geven, waarna de vijand vertrok en de visser burgemeester werd. Vervolgens werd verkondigd dat iedereen die niet "Meneer Burgemeester" zei, ter dood zou worden gebracht aan de galg.

De zoon wist opnieuw aan de vijand te ontkomen en kwam bij een groot bos op een hoge berg. De berg opende zich en hij ging een groot, betoverd kasteel binnen, waar stoelen, tafels en banken allemaal met zwart behangen waren. Toen kwamen er drie jonge prinsessen, geheel in het zwart gekleed, met een beetje wit op hun gezicht. Ze vertelden hem dat hij niet bang hoefde te zijn, dat ze hem geen kwaad zouden doen en dat hij hen kon bevrijden. Hij zei dat hij dat graag zou doen, als hij maar wist hoe. Daarop vertelden ze hem dat hij een heel jaar lang niet met hen mocht praten en hen ook niet mocht aankijken. Wat hij wilde, moest hij gewoon vragen, en als ze het waagden hem antwoord te geven, zouden ze dat doen. Toen hij daar een tijdje was geweest, zei hij dat hij graag naar zijn vader wilde gaan, en ze zeiden dat hij mocht gaan. Hij moest deze beurs met geld meenemen, deze jas aantrekken en binnen een week terug zijn.

Toen werd hij meegesleurd en bevond hij zich plotseling in Oost-Indië. Hij kon zijn vader niet meer vinden in de vissershut en vroeg de mensen waar de arme visser toch kon zijn. Ze zeiden dat hij dat niet mocht zeggen, anders zou hij aan de galg belanden. Toen ging hij naar zijn vader en zei: "Visser, hoe ben je hier terechtgekomen?"

Toen zei de vader: "Dat mag je niet zeggen, want als de belangrijke mannen van de stad het wisten, zou je aan de galg belanden." Hij hield echter niet op en werd naar de galg gebracht.

Toen hij daar aankwam, zei hij: "O, heren, sta me alstublieft toe naar de oude vissershut te gaan." Hij trok zijn oude kiel aan en kwam terug bij de heren en zei: "Zien jullie het dan niet? Ben ik niet de zoon van de arme visser? Heb ik niet in deze kleren mijn brood verdiend voor mijn vader en moeder?" Daarop herkende zijn vader hem weer, bood zijn excuses aan en nam hem mee naar huis. Daar vertelde hij alles wat hem was overkomen: hoe hij in een bos op een hoge berg terecht was gekomen, hoe de berg zich had geopend en hij in een betoverd kasteel was beland, waar alles zwart was. Drie jonge prinsessen waren naar hem toegekomen, die zwart waren op een beetje wit op hun gezicht na. Ze hadden hem gezegd dat hij niet bang hoefde te zijn en dat hij hen kon bevrijden. Zijn moeder zei toen dat dat misschien niet zo'n goed idee was en dat hij een wijwaterkruik mee moest nemen en wat kokend water over hun gezichten moest sprenkelen.

Hij ging terug, en hij was doodsbang, en hij liet water over hun slapende gezichten vallen, en ze werden allemaal halfwit. Toen sprongen de drie prinsessen op en riepen: "Jij vervloekte hond, ons bloed zal om wraak schreeuwen! Nu is er geen mens geboren op deze wereld, en er zal er ook nooit een geboren worden, die ons kan bevrijden! We hebben nog drie broers die gebonden zijn door zeven kettingen, zij zullen je verscheuren!" Toen klonk er een luid gegil door het hele kasteel, en hij sprong uit het raam, brak zijn been, en het kasteel zonk weer in de aarde, de berg sloot zich weer, en niemand wist waar het kasteel had gestaan.