Wratislav

Gräfin'in iki büyük oğlu içler acısı evlilikler yapmıştı. Clovis'in gözlemlediği gibi, bu bir aile alışkanlığıydı. Oldukça gri bir ailenin kara koyunu olan en küçük oğul Wratislav ise henüz hiç evlenmemişti.

Gräfin, "Şüphesiz ki, şiddetin şu faydası var: Çocukları yaramazlıktan uzak tutuyor" dedi.

"Öyle mi?" diye sordu Barones Sophie, ifadeyi sorgulamak amacıyla değil, zekice konuşmak için büyük bir çaba sarf ederek. Bu, Tanrı'nın hükümlerini geçersiz kılmaya çalıştığı tek konuydu; Tanrı'nın onun aptalca konuşmaktan başka bir şey yapmasını asla amaçlamadığı açıktı.

“Neden zekice konuşmamam gerektiğini anlamıyorum,” diye yakınırdı; “annem harika bir konuşmacı olarak kabul edilirdi.”

"Bu tür şeyler bir nesli atlayıp geçme eğilimindedir," dedi Gräfin.

“Bu çok adaletsiz görünüyor,” dedi Sophie; “annemin zeki bir konuşmacı olarak beni geçmesine itiraz etmem ama kızlarımın da çok zekice konuşması beni oldukça rahatsız ederdi, itiraf etmeliyim.”

"Pekâlâ, hiçbiri öyle yapmıyor," dedi Gräfin teselli edici bir şekilde.

"Bu konuda emin değilim," dedi barones, hemen kızını savunmaya geçerek. "Elsa Perşembe günü Üçlü İttifak hakkında oldukça zekice bir şey söyledi. Kağıttan yapılmış bir şemsiyeye benziyordu, yağmurda dışarı çıkarmadığınız sürece sorun yoktu. Bunu herkes söyleyemez."

"Herkes söyledi; en azından tanıdığım herkes. Ama ben çok az insan tanıyorum."

"Bugün pek de hoşgörülü olduğunuzu düşünmüyorum."

“Asla öyle değilim. Benim gibi kusursuz bir profile sahip kadınların nadiren orta derecede bile olsa uyumlu olduklarını fark etmedin mi?”

"Profilinizin o kadar da kusursuz olduğunu düşünmüyorum," dedi barones.

"Böyle olmaması şaşırtıcı olurdu. Annem, kendi döneminin en tanınmış klasik güzellerinden biriydi."

"Biliyorsunuz, bu tür şeyler bazen bir nesli atlayabiliyor," diye araya girdi barones, sanki hazırcevaplık yeteneği altın saplı bir şemsiye bulmak kadar nadir olan birinin nefes nefese aceleciliğiyle.

“Sevgili Sophie,” dedi Gräfin tatlı bir sesle, “bu hiç de akıllıca değil; ama çok çabaladığın için seni cesaretini kırmamalıyım sanırım. Söyle bana: Elsa'nın Wratislav için çok uygun olacağı hiç aklına geldi mi? Artık biriyle evlenmesinin zamanı geldi, neden Elsa olmasın?”

"Elsa, o berbat oğlanla evlen!" diye haykırdı barones.

Gräfin, "Dilenciler seçici olamazlar," diye gözlemlemişti.

“Elsa dilenci değil!”

“Maddi olarak değil, yoksa bu eşleşmeyi önermezdim. Ama biliyorsunuz, yaşı ilerliyor ve zekâ, güzellik ya da bunun gibi şeyler konusunda hiçbir iddiası yok.”

"Onun benim kızım olduğunu unutmuş gibisiniz."

“Bu benim cömertliğimi gösteriyor. Ama ciddi olarak, Wratislav'a karşı bir sorun göremiyorum. Borcu yok – en azından bahsetmeye değer bir borcu yok.”

“Ama onun itibarını düşünün! Hakkında söylenenlerin yarısı bile doğruysa—”

"Muhtemelen dörtte üçü öyledir. Ama ne olmuş yani? Damat olarak bir başmelek istemezsin ki."

“Wratislav’ı istemiyorum. Zavallı Elsa’m onunla çok mutsuz olurdu.”

"Küçük bir sıkıntı onun için pek önemli olmazdı; saç stiliyle çok uyumlu olurdu ve Wratislav'la anlaşamazsa her zaman gidip yoksullar arasında iyilik yapabilirdi."

Barones masadan çerçeveli bir fotoğraf aldı.

"Gerçekten çok yakışıklı," dedi şüpheyle; daha da şüpheyle ekledi, "Sanırım sevgili Elsa onu ıslah edebilir."

Gräfin, doğru tonda gülecek kadar aklı başında davrandı.

⁂

Üç hafta sonra Gräfin, Graben'deki yabancı bir kitapçının dükkanında Barones Sophie'nin üzerine çöktü; Sophie muhtemelen dini kitaplar satın alıyordu, ancak bu kitaplar için yanlış tezgahtı.

"Sevgili çocukları Rodenstahl'ların evinde bıraktım," diye selamladı Gräfin.

"Çok mutlu görünüyorlar mıydı?" diye sordu barones.

“Wratislav yeni İngiliz kıyafetleri giymişti, bu yüzden elbette oldukça mutluydu. Toni'ye bir rahibe ve fare kapanı hakkında oldukça komik bir hikaye anlattığını duydum, tekrar anlatılmayacak bir hikaye. Elsa ise herkese Üçlü İttifak'ın kağıttan bir şemsiyeye benzediğiyle ilgili bir espri yapıyordu ki bu da Hristiyan metanetiyle tekrar edilmeye değer görünüyor.”

"Birbirlerine çok düşkün görünüyorlar mıydı?"

"Dürüst olmak gerekirse, Elsa sanki bir at örtüsüne sarılmış gibi görünüyordu. Ve neden ona safran rengi giydirdiler ki?"

"Bence bu renk onun ten rengine çok yakışıyor."

“Maalesef öyle olmuyor. Hala devam ediyor. Of. Unutma, Perşembe günü benimle öğle yemeği yiyeceksin.”

Barones, ertesi Perşembe günü planlanan öğle yemeği davetine geç kaldı.

Odaya dalarken "Düşünsenize neler oldu!" diye bağırdı.

"Yemeğe geç kalmanıza neden olacak kadar olağanüstü bir şey," dedi Gräfin.

“Elsa, Rodenstahl ailesinin şoförüyle kaçtı!”

“Devasa!”

"Ailemizden hiç kimse daha önce böyle bir şey yapmadı," diye hayretle belirtti barones.

Gräfin yargılayıcı bir şekilde, "Belki de onlara aynı şekilde hitap etmedi" diye öne sürdü.

Barones, başına gelen felaketin hak ettiği şaşkınlığı ve sempatiyi görmediğini hissetmeye başladı.

"Her neyse," diye tersledi, "artık Wratislav'la evlenemez."

"Her halükarda yapamazdı," dedi Gräfin; "dün gece aniden yurt dışına gitti."

“Yurtdışına! Nereye?”

"Meksika için inanıyorum."

“Meksika! Ama ne için? Neden Meksika?”

İngilizlerin bir atasözü vardır: 'Vicdan hepimizi kovboy yapar.'

“Wratislav’ın vicdanı olduğunu bilmiyordum.”

“Sevgili Sophie, öyle yapmadı. İnsanı aceleyle yurt dışına gönderen başkalarının vicdanıdır. Hadi gidip yemek yiyelim.”