Wratislav

De twee oudste zonen van de Gräfins hadden betreurenswaardige huwelijken gesloten. Het was, merkte Clovis op, een familiegewoonte. De jongste zoon, Wratislav, het zwarte schaap van een nogal grijze familie, was nog steeds niet getrouwd.

"Er valt zeker één ding te zeggen over gemeenheid," zei de Gräfin, "het houdt jongens uit de problemen."

'Echt waar?' vroeg barones Sophie, niet om de bewering in twijfel te trekken, maar met een moeizame poging om intelligent te spreken. Het was de enige kwestie waarin ze probeerde de beschikkingen van de Voorzienigheid te negeren, die kennelijk nooit had gewild dat ze anders dan onzinnig zou spreken.

'Ik snap niet waarom ik niet slim zou mogen praten,' klaagde ze dan; 'mijn moeder stond immers bekend als een briljante gesprekspartner.'

"Dit soort dingen hebben de neiging om een ​​generatie over te slaan," zei de Gräfin.

'Dat lijkt me zo oneerlijk,' zei Sophie; 'je hebt er geen bezwaar tegen als je moeder je overtreft in welsprekendheid, maar ik moet toegeven dat ik me behoorlijk zou ergeren als mijn dochters briljant zouden praten.'

'Nou, geen van hen doet dat,' zei de Gräfin troostend.

'Dat weet ik niet,' zei de barones, waarna ze zich meteen omdraaide om haar dochter te verdedigen. 'Elsa zei donderdag iets heel slims over de Triple Alliance. Iets in de trant van een papieren paraplu, die prima was zolang je hem maar niet in de regen gebruikte. Niet iedereen kan dat zeggen.'

“Iedereen heeft het gezegd; tenminste iedereen die ik ken. Maar ik ken dan ook maar heel weinig mensen.”

“Ik denk niet dat je vandaag bijzonder aangenaam bent.”

'Dat ben ik nooit. Is het je niet opgevallen dat vrouwen met een perfect profiel zoals het mijne zelden ook maar een beetje aardig zijn?'

'Ik denk niet dat uw profiel zo perfect is als het lijkt,' zei de barones.

“Het zou verrassend zijn als dat niet zo was. Mijn moeder was een van de meest befaamde klassieke schoonheden van haar tijd.”

'Dit soort dingen slaan soms een generatie over, weet je,' wierp de barones er met de ademloze haast van iemand die net zo zelden een gevat antwoord geeft als een paraplu met gouden handvat vindt.

'Lieve Sophie,' zei de Graaf lieflijk, 'dat is helemaal niet slim, maar je doet zo je best dat ik je misschien niet moet ontmoedigen. Zeg eens, is het ooit bij je opgekomen dat Elsa een goede vrouw voor Wratislav zou zijn? Het is tijd dat hij met iemand trouwt, en waarom niet met Elsa?'

"Elsa, trouw met die vreselijke jongen!" riep de barones verbijsterd uit.

"Je kunt als bedelaar niet kieskeurig zijn," merkte de Gräfin op.

“Elsa is geen bedelaar!”

“Niet financieel, anders had ik die match niet moeten voorstellen. Maar ze is op leeftijd, weet je, en ze heeft geen pretenties wat betreft intelligentie, uiterlijk of zoiets dergelijks.”

“Je lijkt te vergeten dat ze mijn dochter is.”

“Dat getuigt van mijn vrijgevigheid. Maar serieus, ik zie niet wat er tegen Wratislav in te brengen is. Hij heeft geen schulden – tenminste, niets noemenswaardigs.”

“Maar denk eens aan zijn reputatie! Als de helft van wat er over hem gezegd wordt waar is—”

“Waarschijnlijk driekwart van hen. Maar wat dan nog? Je wilt toch geen aartsengel als schoonzoon?”

“Ik wil Wratislav niet. Mijn arme Elsa zou doodongelukkig zijn met hem.”

"Een beetje ellende zou haar niet veel uitmaken; het zou zo goed passen bij de manier waarop ze haar haar draagt, en als ze het niet met Wratislav kon vinden, kon ze altijd nog goed werk doen onder de armen."

De barones pakte een ingelijste foto van de tafel.

'Hij is inderdaad erg knap,' zei ze twijfelachtig; en voegde er nog twijfelachtiger aan toe: 'Ik durf te wedden dat lieve Elsa hem wel kan hervormen.'

De Gräfin had het tegenwoordige verstand om op de juiste toonsoort te lachen.

⁂

Drie weken later stortte de Gräfin zich op barones Sophie in een buitenlandse boekhandel in de Graben, waar ze mogelijk devotionele boeken aan het kopen was, hoewel het niet de juiste afdeling daarvoor was.

'Ik heb de lieve kinderen net bij de Rodenstahls afgezet,' was het groetwoord van de Gräfin.

'Zagen ze er erg gelukkig uit?' vroeg de barones.

“Wratislav droeg nieuwe Engelse kleren, dus hij was natuurlijk heel blij. Ik hoorde hem Toni een nogal grappig verhaal vertellen over een non en een muizenval, dat ik liever niet herhaal. Elsa vertelde de anderen een geestige opmerking over de Drievoudige Alliantie die net een papieren paraplu was – een verhaal dat met christelijke standvastigheid wél herhaald mag worden.”

"Leek het alsof ze erg met elkaar in beslag werden genomen?"

"Eerlijk gezegd zag Elsa eruit alsof ze in een paardendeken was gewikkeld. En waarom moest ze saffraankleurig gekleed gaan?"

“Ik vind altijd dat het goed bij haar teint past.”

“Helaas niet. Het blijft eraan vastzitten. Bah. Vergeet niet dat je donderdag met me gaat lunchen.”

De barones kwam de daaropvolgende donderdag te laat voor haar lunchafspraak.

"Stel je voor wat er is gebeurd!" schreeuwde ze toen ze de kamer binnenstormde.

'Het is opmerkelijk dat je te laat komt voor de maaltijd,' zei de Gräfin.

“Elsa is ervandoor gegaan met de chauffeur van de Rodenstahls!”

“Kolossaal!”

'Zoiets heeft niemand in onze familie ooit gedaan,' riep de barones verbijsterd uit.

"Misschien sprak hij hen niet op dezelfde manier aan," opperde de Gräfin in de rechtszaal.

De barones begon het gevoel te krijgen dat ze niet de verbazing en het medeleven kreeg waarop haar ramp haar recht gaf.

'Hoe dan ook,' snauwde ze, 'nu kan ze niet met Wratislav trouwen.'

'Ze kon sowieso niet gaan,' zei de Gräfin; 'hij is gisteravond plotseling naar het buitenland vertrokken.'

“Naar het buitenland! Waarheen?”

“Voor Mexico, daar heb ik vertrouwen in.”

“Mexico! Maar waarom? Waarom Mexico?”

"De Engelsen hebben een spreekwoord: 'Het geweten maakt van ons allemaal cowboys.'"

“Ik wist niet dat Wratislav een geweten had.”

'Lieve Sophie, dat heeft hij niet gedaan. Het is het geweten van anderen dat iemand halsoverkop naar het buitenland drijft. Laten we gaan eten.'