Wratislav

Dwaj starsi synowie grafina zawarli żałosne małżeństwa. To był, jak zauważył Chlodwig, rodzinny zwyczaj. Najmłodszy chłopiec, Wratislav, który był czarną owcą w dość siwej rodzinie, jak dotąd nie ożenił się wcale.

„Z pewnością jest wiele do powiedzenia na temat okrucieństwa” – powiedział Gräfin – „to powstrzymuje chłopców od psot”.

„Naprawdę?” – zapytała baronowa Sophie, nie kwestionując jej stwierdzenia, lecz usilnie starając się mówić inteligentnie. To była jedyna sprawa, w której próbowała zignorować wyroki Opatrzności, która najwyraźniej nigdy nie zamierzała pozwolić jej mówić inaczej niż bezmyślnie.

„Nie wiem, dlaczego nie miałabym mówić mądrze” – narzekała; „moją matkę uważano za błyskotliwą konwersatorkę”.

„Te rzeczy mają to do siebie, że potrafią ominąć jedno pokolenie” – powiedział Gräfin.

„To wydaje się bardzo niesprawiedliwe” – powiedziała Zofia. „Nikt nie ma nic przeciwko temu, że matka przewyższa go w bystrości umysłu, ale muszę przyznać, że byłabym raczej zirytowana, gdyby moje córki mówiły tak świetnie”.

„Cóż, żaden z nich tego nie robi” – pocieszył go Gräfin.

„Nie wiem o tym” – powiedziała baronowa, natychmiast zmieniając temat w obronie swojego potomstwa. „Elsa powiedziała w czwartek coś całkiem mądrego o Trójprzymierzu. Coś o tym, że to jak papierowy parasol, i że to w porządku, o ile nie zabiera się go na deszcz. Nie każdy może tak powiedzieć”.

„Wszyscy to mówili; przynajmniej wszyscy, których znam. Ale znam bardzo mało osób.”

„Nie sądzę, żebyś był dziś szczególnie miły.”

„Nigdy nie jestem. Nie zauważyłeś, że kobiety o naprawdę idealnym profilu, takim jak mój, rzadko są choć w miarę miłe?”

„Nie sądzę, żeby twój profil był aż tak idealny” – rzekła baronowa.

„Byłoby zaskakujące, gdyby tak nie było. Moja matka była jedną z najsłynniejszych klasycznych piękności swoich czasów”.

„Wiesz, takie rzeczy czasami pomijają pokolenie” – wtrąciła baronowa z zapartym tchem, jak ktoś, komu cięta riposta zdarza się równie rzadko, co znalezienie parasola ze złotą rączką.

„Moja droga Zosiu” – powiedział słodko Grafin – „to wcale nie jest mądre; ale tak bardzo się starasz, że chyba nie powinienem cię zniechęcać. Powiedz mi coś: czy przyszło ci kiedyś do głowy, że Elsa byłaby bardzo dobra dla Wratislava? Czas, żeby się z kimś ożenił, a dlaczego nie z Elsą?”

„Elsa, wyjdź za mąż za tego okropnego chłopca!” – wyszeptała baronowa.

„Żebrakom nie wolno przebierać” – zauważył Gräfin.

„Elsa nie jest żebraczką!”

„Finansowo nie, bo nie powinnam była proponować tego związku. Ale ona się rozwija, wiesz, i nie ma pretensji do inteligencji, urody ani niczego w tym rodzaju”.

„Wydaje się, że zapominasz, że ona jest moją córką.”

„To dowód mojej hojności. Ale, serio, nie widzę nic przeciwko Wratislavowi. Nie ma żadnych długów – a przynajmniej nic, o czym warto by mówić”.

„Ale pomyśl o jego reputacji! Jeśli połowa tego, co o nim mówią, jest prawdą…”

„Prawdopodobnie trzy czwarte z nich tak. Ale co z tego? Nie chcesz przecież archanioła za zięcia”.

„Nie chcę Wratislava. Moja biedna Elsa byłaby z nim nieszczęśliwa.”

„Niewielkie cierpienie nie zrobiłoby na niej wrażenia; świetnie by jej pasowało, gdyby miała taką fryzurę, a jeśli nie dogadałaby się z Wratislavem, zawsze mogłaby pójść i czynić dobro wśród biednych”.

Baronowa wzięła ze stołu oprawione zdjęcie.

„On rzeczywiście jest bardzo przystojny” – powiedziała z powątpiewaniem, dodając z jeszcze większą powątpiewaniem: „Odważę się powiedzieć, że kochana Elsa mogłaby go zmienić”.

Gräfin miał na tyle przytomności umysłu, że potrafił śmiać się w odpowiedniej tonacji.

⁂

Trzy tygodnie później Gräfin odwiedził baronową Sophie w sklepie zagranicznego księgarza w Graben, gdzie prawdopodobnie kupowała książki religijne, choć nie był to odpowiedni punkt sprzedaży.

„Właśnie zostawiłem drogie dzieci u Rodenstahlów” – powitał ich Gräfin.

„Czy wyglądali na bardzo szczęśliwych?” zapytała baronowa.

„Wratislav miał na sobie nowe angielskie ubranie, więc oczywiście był bardzo zadowolony. Słyszałem, jak opowiadał Toniemu dość zabawną historię o zakonnicy i pułapce na myszy, której nie da się powtórzyć. Elsa opowiadała wszystkim dowcip o Trójprzymierzu jak papierowym parasolu – co zdaje się być powtarzane z chrześcijańską odwagą”.

„Czy wydawali się sobą bardzo pochłonięci?”

„Szczerze mówiąc, Elsa wyglądała, jakby była owinięta w derka dla koni. I dlaczego pozwolono jej nosić kolor szafranowy?”

„Zawsze myślę, że pasuje do jej karnacji”.

„Niestety, nie. Zostaje z nim. Ech. Nie zapomnij, że w czwartek idziesz ze mną na lunch.”

Baronowa spóźniła się na lunch w następny czwartek.

„Wyobraź sobie, co się stało!” krzyknęła, wpadając do pokoju.

„Coś niezwykłego, że spóźniłeś się na posiłek” – powiedział Gräfin.

„Elsa uciekła z szoferem Rodenstahlów!”

„Kolosalne!”

„Nikt w naszej rodzinie nigdy czegoś takiego nie zrobił” – wykrztusiła baronowa.

„Być może nie przemawiał do nich w ten sam sposób” – zasugerował sędzia Gräfin.

Baronowa zaczęła odczuwać, że nie spotyka się ze zdumieniem i współczuciem, na jakie zasługiwała w obliczu katastrofy.

„W każdym razie” – warknęła – „teraz nie może wyjść za mąż za Wratislava”.

„W żadnym wypadku nie mogła”, powiedział Gräfin, „on nagle wyjechał za granicę wczoraj wieczorem”.

„Za granicę! Gdzie?”

„Myślę, że dla Meksyku”.

„Meksyk! Ale po co? Dlaczego Meksyk?”

„Anglicy mają przysłowie: „Sumienie czyni z nas wszystkich kowbojów”.

„Nie wiedziałem, że Wratislav ma sumienie”.

„Moja droga Sophie, nie zrobił tego. To sumienie innych ludzi sprawia, że ​​człowiek w pośpiechu wyjeżdża. Chodźmy coś zjeść.”