วราติสลาฟ

ลูกชายคนโตสองคนของตระกูลกราฟินได้แต่งงานกับคนที่ไม่เหมาะสม โคลวิสสังเกตว่ามันเป็นนิสัยของครอบครัว ส่วนลูกชายคนเล็ก วราติสลาฟ ซึ่งเป็นแกะดำของครอบครัวที่ค่อนข้างจืดชืด ยังไม่ได้แต่งงานเลยสักคน

“ความโหดร้ายก็มีข้อดีอยู่บ้างเหมือนกัน” กราฟินกล่าว “คือมันช่วยป้องกันไม่ให้เด็กผู้ชายไปก่อเรื่องซุกซน”

“อย่างนั้นหรือคะ?” บารอนเนสโซฟีถาม ไม่ใช่เพื่อตั้งคำถามกับคำกล่าว แต่ด้วยความพยายามอย่างยิ่งที่จะพูดอย่างชาญฉลาด นี่เป็นเรื่องเดียวที่เธอพยายามจะฝ่าฝืนพระบัญชาของพระเจ้า ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่เคยตั้งใจให้เธอพูดอะไรนอกจากพูดจาไร้สาระ

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงพูดจาไม่ฉลาด” เธอมักจะบ่น “แม่ของฉันได้รับการยกย่องว่าเป็นนักสนทนาที่ยอดเยี่ยม”

“สิ่งเหล่านี้มักข้ามรุ่นไปหนึ่งรุ่น” กราฟินกล่าว

“มันดูไม่ยุติธรรมเลย” โซฟีกล่าว “เราคงไม่ว่าอะไรหากแม่ของเราพูดเก่งกว่าเรา แต่ฉันต้องยอมรับว่าฉันคงรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยหากลูกสาวของฉันพูดเก่งกว่า”

“ก็ไม่มีใครทำอย่างนั้นหรอก” กราฟินกล่าวปลอบใจ

“ฉันไม่รู้เรื่องนั้นหรอกค่ะ” ท่านบารอนเนสกล่าวพลางรีบเปลี่ยนท่าทีเพื่อปกป้องลูกสาวของเธอ “เอลซ่าพูดอะไรที่ฉลาดมากเมื่อวันพฤหัสบดีเกี่ยวกับพันธมิตรสามฝ่าย เธอบอกว่ามันเหมือนร่มกระดาษ ที่ใช้ได้ดีตราบใดที่คุณไม่เอาออกไปตากฝน ไม่ใช่ทุกคนที่จะพูดแบบนั้นได้”

“ทุกคนพูดแบบนั้น อย่างน้อยก็ทุกคนที่ผมรู้จัก แต่ผมก็รู้จักคนน้อยมากนี่นา”

“ฉันคิดว่าวันนี้คุณดูไม่ค่อยน่าคบหาเท่าไหร่”

“ฉันไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย คุณไม่สังเกตเหรอว่าผู้หญิงที่มีรูปหน้าสมบูรณ์แบบอย่างฉัน มักจะไม่ค่อยเป็นคนอัธยาศัยดีสักเท่าไหร่?”

“ฉันไม่คิดว่าประวัติส่วนตัวของคุณจะสมบูรณ์แบบขนาดนั้นหรอกค่ะ” ท่านบารอนเนสกล่าว

“คงเป็นเรื่องน่าประหลาดใจหากไม่ใช่เช่นนั้น แม่ของฉันเป็นหนึ่งในหญิงงามคลาสสิกที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคของเธอ”

“เรื่องพวกนี้บางครั้งก็ข้ามรุ่นกันไปนะคะ” ท่านบารอนเนสกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงรีบร้อนราวกับว่าเธอไม่ค่อยมีไหวพริบในการโต้ตอบสักเท่าไหร่ เหมือนกับการเจอร่มด้ามทองนั่นเอง

“โซฟีที่รัก” ท่านกราฟินกล่าวอย่างอ่อนโยน “นั่นไม่ใช่วิธีฉลาดเลยสักนิด แต่เธอก็พยายามมากเสียจนฉันคิดว่าไม่ควรห้ามปรามเธอ บอกฉันหน่อยสิ เคยคิดบ้างไหมว่าเอลซ่าจะเหมาะกับวราติสลาฟมาก? ถึงเวลาแล้วที่เขาควรจะแต่งงานกับใครสักคน และทำไมจะไม่เป็นเอลซ่าล่ะ?”

“เอลซ่า แต่งงานกับเด็กหนุ่มที่น่ารังเกียจคนนั้น!” ท่านบารอนเนสอุทานออกมา

“คนจนไม่มีสิทธิ์เลือก” กราฟินกล่าวไว้

“เอลซ่าไม่ใช่ขอทาน!”

“ไม่ใช่เรื่องการเงินหรอก ไม่งั้นผมคงไม่เสนอให้เธอมาเจอกันตั้งแต่แรก แต่เธอก็อายุมากแล้วนี่นา และก็ไม่ได้อวดฉลาดหรือหน้าตาดีอะไรทำนองนั้นหรอก”

“ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่าเธอเป็นลูกสาวของฉัน”

“นั่นแสดงให้เห็นถึงความใจกว้างของผม แต่เอาจริง ๆ ผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรไม่ดีเกี่ยวกับวราติสลาฟ เขาไม่มีหนี้สิน อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรที่น่าพูดถึง”

“แต่ลองนึกถึงชื่อเสียงของเขาสิ! ถ้าครึ่งหนึ่งของสิ่งที่พวกเขาพูดถึงเขาเป็นความจริง—”

“น่าจะประมาณสามในสี่เป็นแบบนั้น แต่แล้วไงล่ะ? คุณคงไม่อยากได้เทวดามาเป็นลูกเขยหรอก”

“ฉันไม่ต้องการวราติสลาฟ เอลซ่าผู้น่าสงสารของฉันคงไม่มีความสุขถ้าอยู่กับเขา”

“ความทุกข์ยากเล็กน้อยคงไม่สำคัญอะไรสำหรับเธอหรอก มันเข้ากับทรงผมของเธอดี และถ้าเธอเข้ากับวราติสลาฟไม่ได้ เธอก็สามารถไปทำความดีช่วยเหลือคนยากจนได้เสมอ”

ท่านบารอนเนสหยิบกรอบรูปจากบนโต๊ะขึ้นมา

“เขาหล่อมากจริงๆ” เธอกล่าวอย่างลังเล และเสริมด้วยความลังเลยิ่งกว่าว่า “ฉันว่าเอลซ่าที่รักอาจจะเปลี่ยนเขาได้นะ”

กราฟินมีไหวพริบพอที่จะหัวเราะออกมาในจังหวะที่เหมาะสม

⁂

สามสัปดาห์ต่อมา กราฟินก็บุกเข้าจับกุมบารอนเนสโซฟีที่ร้านขายหนังสือต่างประเทศแห่งหนึ่งในกราเบน ซึ่งเธออาจกำลังซื้อหนังสือเกี่ยวกับศาสนาอยู่ แม้ว่าจะเป็นเคาน์เตอร์ที่ผิดสำหรับหนังสือประเภทนั้นก็ตาม

“ผมเพิ่งไปส่งเด็กๆ ที่บ้านโรเดนสตาห์ลมาครับ” คือคำทักทายของท่านกราฟิน

“พวกเขาดูมีความสุขกันมากไหมคะ” ท่านบารอนเนสถาม

“วราติสลาฟสวมเสื้อผ้าอังกฤษใหม่เอี่ยม แน่นอนว่าเขามีความสุขมาก ฉันได้ยินเขาเล่าเรื่องตลกเกี่ยวกับแม่ชีกับกับดักหนูให้โทนี่ฟัง ซึ่งฉันไม่อยากเล่าซ้ำ ส่วนเอลซ่าก็เล่าคำคมเกี่ยวกับพันธมิตรสามฝ่ายที่เหมือนร่มกระดาษให้คนอื่นๆ ฟัง ซึ่งดูเหมือนจะเล่าซ้ำได้ด้วยความกล้าหาญแบบคริสเตียน”

“พวกเขาดูสนิทสนมกันมากไหม?”

“พูดตามตรง เอลซ่าดูเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มม้า และทำไมถึงให้เธอใส่สีเหลืองส้มล่ะ?”

“ฉันคิดว่าสีนี้เข้ากับสีผิวของเธอเสมอ”

“น่าเสียดายที่มันไม่หายไป มันยังคงอยู่ อึ๋ย อย่าลืมนะว่าวันพฤหัสบดีนี้คุณต้องไปทานอาหารกลางวันกับฉัน”

ท่านบารอนเนสมาสายในงานเลี้ยงอาหารกลางวันที่กำหนดไว้ในวันพฤหัสบดีถัดไป

“ลองนึกภาพดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น!” เธอตะโกนขณะที่พุ่งเข้าไปในห้อง

“เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก ที่ทำให้คุณไปทานอาหารสาย” กราฟินกล่าว

“เอลซ่าหนีไปกับคนขับรถของครอบครัวโรเดนสตาห์ลแล้ว!”

“มหึมา!”

“ไม่มีใครในครอบครัวของเราเคยทำเรื่องแบบนั้นมาก่อนเลย” ท่านบารอนเนสอุทานด้วยความตกใจ

“บางทีเขาอาจไม่ได้โน้มน้าวพวกเขาด้วยวิธีเดียวกัน” กราฟินเสนอแนะในเชิงกฎหมาย

ท่านบารอนเนสเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่ได้รับการแสดงความประหลาดใจและความเห็นใจที่สมควรได้รับจากเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับเธอ

“อย่างไรก็ตาม” เธอกล่าวอย่างฉุนเฉียว “ตอนนี้เธอแต่งงานกับวราติสลาฟไม่ได้แล้ว”

“อย่างไรเธอก็ไปไม่ได้อยู่ดี” ท่านกราฟินกล่าว “เขาออกเดินทางไปต่างประเทศกะทันหันเมื่อคืนนี้”

“ไปต่างประเทศ! ที่ไหนล่ะ?”

“ผมเชื่อมั่นในเม็กซิโก”

“เม็กซิโก! แต่เพื่ออะไร? ทำไมต้องเม็กซิโก?”

“ชาวอังกฤษมีสุภาษิตว่า ‘มโนธรรมทำให้เราทุกคนกลายเป็นคาวบอย’ ”

“ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าวราติสลาฟมีจิตสำนึก”

“โซฟีที่รัก เขาไม่ได้ทำอย่างนั้นหรอก มันเป็นเรื่องของจิตสำนึกของคนอื่นต่างหากที่ทำให้คนเรารีบร้อนเดินทางไปต่างประเทศ ไปหาอะไรกินกันเถอะ”