Gölgeyi Geri Getiren Kadın

Kera köyünde insanlar eskiden gölgelerini tepeye adıyorlardı. Gölge, iyi bir hasat, güvenli bir yolculuk veya ateşli hastalıktan kurtulmuş bir çocuk anlamına geliyordu. Yaz ortasında, tepe taş kapısını açtığında, gölgeyi alan kişinin geri dönüp hediyeyi yüksek sesle adlandırması gerekiyordu.

Lida'nın zamanında, ikinci kısmı çok az kişi hatırlıyordu. Tarlalar sıklaştı, tekneler limana döndü ve altlarındaki tepe, nereye gideceğini bilmeyen gölgelerle doldu. Lida bunu fark etti çünkü nehir geçidinin yanında çarşaf yıkıyordu. Öğlen vakti, berrak suyun altında karanlık şekiller hareket ediyordu, ancak hiç balık yoktu.

Bir silüet onu eve kadar takip etti. Ağır bir şey taşıyan bir çocuğa benziyordu. Akşama kadar kapısının önünde bekledi, sonra lambası yandığında ortadan kayboldu.

Annesi hemen tanıdı. "Büyükbabanın," dedi. "Meyve bahçesi yandığında vermişti. Ertesi bahar bütün ağaçlar çiçek açmıştı. Hep geri dönmeyi düşünüyordu."

Lida, annesinin yatağının altındaki sandığı aradı. Vergi evrakları ve düğün kurdeleleri arasında, her birinin komşusunun adıyla işaretlenmiş bir fidan listesi buldu. Büyükbabası vadinin her tarafına meyve bahçeleri dikmişti. Çocuğun yükü, bir demet genç ağaçtı.

Yaz ortasında Lida tepeye tırmandı. Diğer köylüler, ellerinde tahıl, gümüş ve yağ dolu kavanozlarla taş kapının önünde beklediler. Kapı kapalı kaldı. Sundukları adakları bir çatlaktan içeri itip, tepenin daha ne isteyebileceği konusunda tartıştılar.

Lida kenara çekildi ve listeyi okudu. Komşuların, ağaçların, yangının çıktığı yılın ve annesinin yediğini hatırladığı elmaların isimlerini saydı. Çimenlerin arasından çocuğun gölgesi yükseldi. Yükünü bıraktı ve sessizce ayaklarının dibine uzandı.

Taş kapı biraz aralandı. İçeride, omuz omuza sıkışmış binlerce gölge vardı. Lida, unutulmuş bir armağanın hala birileri tarafından taşındığını anladı.

Kadın köylülere hikâyelerini anlatmalarını istedi. Bir balıkçı fırtınadan sağ kurtulan kardeşinin adını söyledi. Bir kadın ateşten iyileşen kızının adını söyledi. Yaşlı bir adam artık hediyeyi hatırlamadığını, sadece dileğini hatırladığını itiraf etti. Kapı onun için de açıldı ve gölgesi onu bulduğunda ağladı.

Lida, şafak vakti dedesinin gölgesi yanında yürürken eve döndü. Geçitte durdu, bir çocuk mesaj verdikten sonra eğilir gibi başını eğdi ve sabah ışığında kayboldu.

Bundan sonra köylüler yine de tepeden yardım istediler. Ancak yaz ortasında şahitler getirdiler ve kimse bir çocuğu tek başına dışarıda beklemeye göndermedi.