Kobieta, która przywróciła cień

W wiosce Kera ludzie niegdyś zastawiali swoje cienie na wzgórzu. Cień przynosił obfite plony, bezpieczną podróż lub dziecko cierpiące na gorączkę. W środku lata, gdy wzgórze otwierało swoje kamienne wrota, pożyczający miał wrócić i głośno nazwać dar.

Za czasów Lidy niewielu pamiętało drugą część. Pola gęstniały, łodzie wracały, a wzgórze pod nimi wypełniały się cieniami, które nie wiedziały już, dokąd zmierzać. Lida zauważyła to, bo prała prześcieradła przy brodzie. W południe ciemne kształty poruszały się pod czystą wodą, choć nie było ryb.

Jedna postać podążała za nią do domu. Wyglądała jak chłopiec niosący coś ciężkiego. Czekała przed jej drzwiami do wieczora, a potem zniknęła, gdy zapalono lampę.

Jej matka rozpoznała go od razu. „Twojego dziadka” – powiedziała. „Dał go, kiedy sad spłonął. Następnej wiosny zakwitły wszystkie drzewa. Zawsze chciał tam wrócić”.

Lida przeszukała skrzynię pod łóżkiem matki. Wśród dokumentów podatkowych i wstążek ślubnych znalazła listę sadzonek, każda oznaczona imieniem sąsiada. Jej dziadek przesadził sady w całej dolinie. Chłopiec niósł ze sobą wiązkę młodych drzewek.

W środku lata Lida wspięła się na wzgórze. Inni mieszkańcy wioski czekali przy kamiennych drzwiach ze zbożem, srebrem i dzbanami oliwy. Drzwi pozostały zamknięte. Wpychali swoje ofiary w szparę i kłócili się o to, czego jeszcze wzgórze mogłoby chcieć.

Lida odsunęła się i przeczytała listę. Wymieniła sąsiadów, drzewa, rok pożaru i jabłka, które jadła jej matka. Z trawy wyłonił się cień chłopca. Zrzucił swój ciężar i położył się spokojnie u jej stóp.

Kamienne drzwi uchyliły się lekko. W środku znajdowały się tysiące cieni, stłoczonych ramię w ramię. Lida zrozumiała, że ​​ktoś wciąż niesie zapomniany dar.

Poprosiła mieszkańców wioski o opowiedzenie swoich historii. Rybak podał imię brata, który przeżył burzę. Kobieta podała imię córki, która wyzdrowiała z gorączki. Starzec przyznał, że nie pamięta już daru, tylko życzenie. Drzwi otworzyły się również przed nim, a on zapłakał, gdy odnalazł go cień.

Lida wróciła do domu o świcie z cieniem dziadka idącym obok jej cienia. Na brodzie zatrzymał się, skłonił się jak dziecko po dostarczeniu wiadomości, i rozpłynął się w porannym świetle.

Potem mieszkańcy wioski nadal prosili wzgórze o pomoc. Ale w środku lata przyprowadzili świadków i nikt nie wysłał dziecka, żeby czekało samo na zewnątrz.