De vrouw die een schaduw terugbracht

In het dorp Kera beloofden de mensen vroeger hun schaduw aan de heuvel. Een schaduw bracht een goede oogst, een veilige reis of genezing van een kind door koorts. Met midzomer, wanneer de heuvel zijn stenen poort opende, moest de lener terugkeren en de betekenis van het geschenk hardop uitspreken.

Tegen Lida's tijd herinnerden weinigen zich het tweede deel nog. De velden raakten dichtbegroeid, de boten keerden terug naar huis en de heuvel eronder vulde zich met schaduwen die niet meer wisten waarheen te gaan. Lida merkte het op omdat ze lakens waste naast de doorwaadbare plaats. 's Middags bewogen donkere gedaanten zich onder het heldere water, hoewel er geen vissen waren.

Een gedaante volgde haar naar huis. Het leek op een jongen die iets zwaars droeg. Het wachtte tot de avond voor haar deur en verdween toen haar lamp werd aangestoken.

Haar moeder herkende het meteen. "Van je grootvader," zei ze. "Hij gaf het weg toen de boomgaard afbrandde. De volgende lente stonden alle bomen in bloei. Hij was altijd van plan terug te gaan."

Lida doorzocht de kist onder het bed van haar moeder. Tussen belastingpapieren en trouwlinten vond ze een lijst met jonge boompjes, elk gemarkeerd met de naam van een buurman. Haar grootvader had overal in de vallei boomgaarden herplant. De last van de jongen was een bundel jonge boompjes.

Met de zomer beklom Lida de heuvel. Andere dorpelingen wachtten bij de stenen deur met graan, zilver en kruiken olie. De deur bleef gesloten. Ze duwden hun offergaven in een spleet en discussieerden over wat de heuvel nog meer zou kunnen wensen.

Lida ging aan de kant staan ​​en las de lijst. Ze noemde de buren, de bomen, het jaar van de brand en de appels die haar moeder zich herinnerde te hebben gegeten. Uit het gras rees de schaduw van de jongen op. Die legde zijn last neer en ging rustig naast haar voeten liggen.

De stenen deur ging een klein beetje open. Binnen bevonden zich duizenden schaduwen, dicht op elkaar gepakt. Lida begreep dat een vergeten geschenk nog steeds door iemand werd gedragen.

Ze vroeg de dorpelingen hun verhalen te vertellen. Een visser noemde de broer die een storm had overleefd. Een vrouw noemde de dochter die van koorts was hersteld. Een oude man gaf toe dat hij zich het geschenk niet meer herinnerde, alleen de wens. Ook voor hem ging de deur open en hij huilde toen zijn schaduw hem vond.

Lida ging bij zonsopgang naar huis, met de schaduw van haar grootvader naast de hare. Bij de doorwaadbare plaats bleef de schaduw staan, boog zoals een kind zou buigen na het overbrengen van een boodschap, en verdween in het ochtendlicht.

Daarna bleven de dorpelingen de heuvel om hulp vragen. Maar midden in de zomer brachten ze getuigen mee, en niemand stuurde een kind alleen buiten te wachten.