หญิงผู้คืนเงา

ในหมู่บ้านเครา ผู้คนเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะมอบเงาของตนให้แก่เนินเขา เงาแต่ละเงาจะนำมาซึ่งการเก็บเกี่ยวที่ดี การเดินทางที่ปลอดภัย หรือการรักษาเด็กให้หายจากไข้ ในช่วงกลางฤดูร้อน เมื่อเนินเขาเปิดประตูหินออก ผู้ที่ยืมเงาไปจะต้องกลับมาและเอ่ยชื่อของขวัญนั้นออกมาดัง ๆ

ในสมัยของลิดา มีคนไม่กี่คนที่จำส่วนที่สองได้ ทุ่งนารกทึบ เรือกลับเข้าฝั่ง และเนินเขาเบื้องล่างเต็มไปด้วยเงาที่ดูเหมือนจะไม่มีทิศทางไปอีกแล้ว ลิดาสังเกตเห็นเพราะเธอกำลังซักผ้าปูที่นอนอยู่ข้างทางข้ามลำธาร ตอนเที่ยง มีเงาดำเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำใส แม้ว่าจะไม่มีปลาอยู่เลยก็ตาม

มีเงาหนึ่งตามเธอมาถึงบ้าน ดูเหมือนเด็กผู้ชายกำลังแบกของหนัก มันรออยู่หน้าประตูบ้านจนถึงเย็น แล้วก็หายไปเมื่อเธอเปิดไฟ

แม่ของเธอจำได้ทันที “ของคุณปู่” เธอกล่าว “ท่านให้มันตอนที่สวนผลไม้ไฟไหม้ ฤดูใบไม้ผลิถัดมา ต้นไม้ทุกต้นออกดอก ท่านตั้งใจจะกลับมาที่นี่เสมอ”

ลิดาค้นหีบใต้เตียงของแม่ ท่ามกลางเอกสารภาษีและริบบิ้นงานแต่งงาน เธอพบรายการต้นกล้าแต่ละต้นซึ่งมีชื่อเพื่อนบ้านกำกับไว้ คุณปู่ของเธอได้ปลูกสวนผลไม้ขึ้นใหม่ตลอดแนวหุบเขา ภาระของเด็กชายคือมัดต้นไม้เล็กๆ เหล่านั้น

เมื่อถึงกลางฤดูร้อน ลิดาก็ขึ้นไปบนเนินเขา ชาวบ้านคนอื่นๆ รออยู่ที่ประตูหินพร้อมกับธัญพืช เงิน และน้ำมันในขวด ประตูยังคงปิดอยู่ พวกเขายัดของถวายเข้าไปในรอยแตก และถกเถียงกันว่าเนินเขานี้ต้องการอะไรอีกบ้าง

ลิดายืนอยู่ข้างๆ แล้วอ่านรายชื่อ เธอเอ่ยชื่อเพื่อนบ้าน ต้นไม้ ปีที่เกิดไฟไหม้ และแอปเปิ้ลที่แม่ของเธอจำได้ว่าเคยกิน เงาของเด็กชายปรากฏขึ้นจากพื้นหญ้า มันวางภาระลงและนอนนิ่งอยู่ข้างเท้าของเธอ

ประตูหินเปิดออกเล็กน้อย ภายในมีเงานับพันเบียดเสียดกันแน่นขนัด ลิดาเข้าใจแล้วว่าของขวัญที่ถูกลืมไว้นั้นยังคงมีใครบางคนถืออยู่

เธอขอให้ชาวบ้านเล่าเรื่องราวของพวกเขา ชาวประมงคนหนึ่งเล่าถึงพี่ชายที่รอดชีวิตจากพายุ หญิงคนหนึ่งเล่าถึงลูกสาวที่หายจากไข้ ชายชราคนหนึ่งสารภาพว่าเขาจำของขวัญนั้นไม่ได้แล้ว จำได้แต่เพียงความปรารถนา ประตูเปิดออกให้เขาเช่นกัน และเขาร้องไห้เมื่อเงาของเขามาพบเขา

ลิดากลับบ้านตอนรุ่งสาง โดยมีเงาของคุณปู่เดินเคียงข้างเธอ เมื่อถึงทางข้ามลำธาร เงานั้นก็หยุดลง โค้งคำนับราวกับเด็กน้อยที่ส่งสารเสร็จ แล้วก็ค่อยๆ จางหายไปในแสงยามเช้า

หลังจากนั้น ชาวบ้านก็ยังคงขอความช่วยเหลือจากเนินเขานั้นต่อไป แต่ในช่วงกลางฤดูร้อน พวกเขานำพยานมาด้วย และไม่มีใครส่งเด็กไปรออยู่ข้างนอกตามลำพังอีกเลย