Sınırda Saatçi

Kasım 1938'de Jakob, iki bavul ve artık zamanı göstermeyen bir saatle sınıra ulaştı. Daha hafif olan bavulu kızı taşıyordu. İçinde kıyafetler, bir fotoğraf albümü ve dükkanının pirinç tabelası vardı. Diğer bavulda ise aletler bulunuyordu.

Sınır geçişindeki görevli ikisini de tarttı. Seyahat izinleri her birine birer valiz hakkı tanıyordu, ancak alet çantası sınırı aşıyordu. Jakob bir şeyini geride bırakabilir, sahip olmadığı bir ücreti ödeyebilir veya son tren kalkmadan önce istasyona geri dönebilirdi.

Tezgahın üzerindeki kutuyu açtı. Keçe kılıflar içindeki cımbızlar, minik tornavidaların, cam merceklerin ve bir terazi milini döndürebilecek kadar küçük bir torna tezgahının yanında duruyordu. Her alet, ellerinin bakmadan bulabileceği bir yerde duruyordu. Hepsi birlikte kızının kışlık kıyafetlerinden daha ağırdı.

Kadın torna tezgahını bırakmayı önerdi. Adam başını salladı. Torna tezgahı olmayan bir saatçi, başkalarının işlerini temizleyip ayarlayabilirdi, ancak kimsenin stokunda olmayan parçaları üretemezdi. Kendine zanaatkar deme hakkını kazanmak için otuz yıl harcamıştı.

Görevli önce kuyruğa, sonra kendi cep saatine baktı. Saati avucuna vurdu. Jakob bu hareketi tanıdı: acele ettirilemeyecek bir makineye yöneltilmiş sabırsızlık.

"Bakabilir miyim?" diye sordu.

Pazarlık beklemiyordu. Sadece ellerinin anladığı bir şeyi yapmak istiyordu. Memur saati teslim etti. Kapağın altında Jakob, bir tekerleğin etrafına sıkışmış bir tüy parçası buldu. Onu çıkardı, mekanizmayı kontrol etti ve kasayı kapattı. Saat, sessizlikle olan küçük, istikrarlı tartışmasına yeniden başladı.

Memur ona teşekkür etti. Ardından ağırlık sınırını tekrarladı. Ses tonunda hiçbir değişiklik olmamıştı.

Jakob elinde torna tezgahıyla duruyordu. Kızı kapının ötesindeki rayları izliyordu. Üç hafta önce okuldan ayrılmıştı ve ne zaman dönebileceğini bir kez bile sormamıştı. Kendi bavulu ayaklarının dibinde açık bekliyordu.

Elbiselerinin altından pirinçten yapılmış dükkan tabelasını aldı. Torna tezgahından daha ağırdı. Özenle kazınmış ismi, harflerin etrafı kararmıştı. Onu yanına almıştı çünkü onsuz herhangi bir yere varmayı hayal bile edemiyordu.

Tabelayı bankın üzerinde bıraktılar. Görevli tekrar kutuları tarttı ve izin belgelerine damga vurdu.

Sınırın ötesinde, Jakob'un kızı yeni dükkanın adının ne olacağını sordu. Babası henüz o kadar ilerisini düşünmediğini söyledi. Kız, bir oda bulduklarında tabelayı kendisinin boyayacağını teklif etti.

Gün boyunca ilk defa alet çantasını onun taşımasına izin verdi. İçinde fotoğraflar ve boş bir köşe bulunan diğer çantayı aldı ve trene doğru onun yanında yürüdü.