Zegarmistrz na granicy

W listopadzie 1938 roku Jakob dotarł na granicę z dwiema walizkami i zegarkiem, który już nie wskazywał czasu. Jego córka niosła futerał na zapalniczkę. W środku znajdowały się ubrania, album ze zdjęciami i mosiężny szyld z jego warsztatu. W drugim futerale znajdowały się narzędzia.

Urzędnik na przejściu granicznym zważył obie. Ich pozwolenie na podróż pozwalało na jedną walizkę, ale walizka z narzędziami przekraczała limit. Jakob mógł coś zostawić, uiścić opłatę, której nie posiadał, albo wrócić na stację przed odjazdem ostatniego pociągu.

Otworzył walizkę na stole. Pęseta leżała w filcowych osłonkach obok maleńkich śrubokrętów, szklanych soczewek i tokarki na tyle małej, że mogła obrócić balans. Każde narzędzie zajmowało miejsce, które jego ręce mogły znaleźć bez patrzenia. Razem ważyły ​​więcej niż zimowe ubrania jego córki.

Zasugerowała, żeby zostawić tokarkę. Pokręcił głową. Zegarmistrz bez tokarki mógł czyścić i naprawiać cudze dzieła, ale nie mógł wykonać części, których nikt nie miał w magazynie. Poświęcił trzydzieści lat na zdobycie prawa do nazywania siebie rzemieślnikiem.

Urzędnik spojrzał na kolejkę, a potem na swój zegarek kieszonkowy. Stuknął nim o dłoń. Jakob rozpoznał ten gest: niecierpliwość skierowana na maszynę, której nie dało się pospieszyć.

„Czy mogę spojrzeć?” zapytał.

Nie spodziewał się żadnej okazji. Chciał tylko zrobić coś, co jego ręce rozumiały. Urzędnik podał mu zegarek. Pod kopertą Jakob znalazł kłaczki zaplątane w kółko. Usunął je, sprawdził mechanizm i zamknął kopertę. Zegarek wznowił swoją cichą, miarową walkę.

Urzędnik podziękował mu. Potem powtórzył limit wagowy. Nic w jego głosie się nie zmieniło.

Jakob stał z tokarką w dłoniach. Jego córka obserwowała torowisko za bramą. Skończyła szkołę trzy tygodnie wcześniej i ani razu nie zapytała, kiedy będzie mogła wrócić. Jej własna walizka czekała otwarta u jej stóp.

Wyjął spod jej ubrania mosiężny szyld sklepowy. Był cięższy od tokarki. Jego imię, starannie wygrawerowane, ściemniało wokół liter. Spakował go, bo nie wyobrażał sobie, żeby gdziekolwiek dojechać bez niego.

Zostawili znak na ławce. Urzędnik ponownie zważył walizki i podstemplował pozwolenia.

Po drugiej stronie granicy córka Jakoba zapytała, jak będzie się nazywał nowy sklep. Powiedział, że nie myślał tak daleko. Zaproponowała, że ​​namaluje szyld, gdy znajdą pokój.

Po raz pierwszy tego dnia pozwolił jej nieść walizkę z narzędziami. Wziął drugą, ze zdjęciami i pustym rogiem, i poszedł obok niej w stronę pociągu.