นิยายอิงประวัติศาสตร์ · 2 นาทีในการอ่าน

ช่างทำนาฬิกาที่ชายแดน

ในปี 1938 ช่างทำนาฬิกาคนหนึ่งที่หลบหนีข้ามพรมแดนยุโรปต้องเลือกว่าส่วนใดของชีวิตการทำงานของเขาที่จะสามารถนำติดตัวไปยังประเทศที่ไม่แน่นอนนั้นได้

ในเดือนพฤศจิกายนปี 1938 ยาคอบเดินทางมาถึงชายแดนพร้อมกระเป๋าเดินทางสองใบและนาฬิกาที่หยุดเดินแล้ว ลูกสาวของเขาถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กกว่า ซึ่งบรรจุเสื้อผ้า อัลบั้มรูป และป้ายทองเหลืองจากร้านของเขา ส่วนอีกกระเป๋าหนึ่งบรรจุเครื่องมือ

เจ้าหน้าที่ที่ด่านชั่งน้ำหนักสัมภาระทั้งสอง ใบอนุญาตเดินทางของพวกเขาอนุญาตให้แต่ละคนนำกระเป๋าเดินทางได้คนละหนึ่งใบ แต่กล่องเครื่องมือมีน้ำหนักเกิน ยาคอบมีทางเลือกอยู่สองทาง คือ ทิ้งของไว้ข้างหลัง จ่ายค่าธรรมเนียมที่เขาไม่มีเงิน หรือกลับไปที่สถานีก่อนรถไฟขบวนสุดท้ายออก

เขาเปิดกล่องบนม้านั่ง แหนบอยู่ในซองผ้าสักหลาดวางอยู่ข้างๆ ไขควงขนาดเล็ก เลนส์แก้ว และเครื่องกลึงขนาดเล็กพอที่จะใช้กลึงแกนสมดุล เครื่องมือแต่ละชิ้นวางอยู่ในตำแหน่งที่มือเขาสามารถเอื้อมถึงได้โดยไม่ต้องมอง น้ำหนักรวมของพวกมันมากกว่าเสื้อผ้าฤดูหนาวของลูกสาวเขาเสียอีก

เธอเสนอให้เขาเลิกใช้เครื่องกลึง เขาส่ายหัว ช่างซ่อมนาฬิกาที่ไม่มีเครื่องกลึงสามารถทำความสะอาดและปรับแต่งงานของคนอื่นได้ แต่ไม่สามารถผลิตชิ้นส่วนที่ไม่มีใครมีสต็อกได้ เขาใช้เวลาสามสิบปีในการสั่งสมประสบการณ์จนมีสิทธิ์ที่จะเรียกตัวเองว่าช่างฝีมือ

เจ้าหน้าที่มองไปที่แถว แล้วมองดูนาฬิกาพกของตัวเอง เขาเคาะนาฬิกากับฝ่ามือ ยาคอบจำท่าทางนั้นได้: ความไม่พอใจที่แสดงออกมาต่อเครื่องจักรที่ไม่สามารถเร่งรีบได้

เขาถามว่า “ผมขอดูได้ไหม?”

เขาไม่ได้คาดหวังการต่อรองใดๆ เขาเพียงต้องการทำสิ่งที่มือของเขาเข้าใจ เจ้าหน้าที่ส่งมันให้เขา ใต้ฝาครอบ ยาคอบพบเศษฝุ่นติดอยู่รอบล้อ เขาเอาออก ตรวจสอบการทำงาน และปิดกล่อง นาฬิกาเรือนนั้นก็กลับมาส่งเสียงเล็กๆ อย่างสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบ

เจ้าหน้าที่กล่าวขอบคุณเขา จากนั้นก็ย้ำเรื่องน้ำหนักที่อนุญาตอีกครั้ง น้ำเสียงของเขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ยาคอบยืนอยู่กับเครื่องกลึงในมือ ลูกสาวของเขากำลังมองรางรถไฟที่อยู่เลยประตูออกไป เธอออกจากโรงเรียนมาได้สามสัปดาห์แล้ว และไม่เคยถามเลยสักครั้งว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมา กระเป๋าเดินทางของเธอเปิดอยู่ตรงเท้าของเธอ

เขาหยิบป้ายร้านทองเหลืองออกมาจากใต้เสื้อผ้าของเธอ มันหนักกว่าเครื่องกลึง ชื่อของเขาที่สลักไว้อย่างประณีตนั้นเริ่มคล้ำลงรอบๆ ตัวอักษร เขาเก็บมันไว้เพราะเขานึกไม่ออกว่าจะเดินทางไปไหนได้โดยไม่มีมัน

พวกเขาวางป้ายไว้บนม้านั่ง เจ้าหน้าที่ชั่งน้ำหนักกระเป๋าอีกครั้งและประทับตราอนุญาต

ข้ามพรมแดนไป ลูกสาวของยาคอบถามว่าร้านใหม่จะชื่ออะไร เขาบอกว่าเขายังไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น ลูกสาวเสนอตัวจะทาสีป้ายให้เมื่อพวกเขาหาห้องได้แล้ว

เป็นครั้งแรกในรอบวัน เขาปล่อยให้เธอถือกล่องเครื่องมือ เขาหยิบอีกกล่องหนึ่งที่มีรูปถ่ายและมุมว่างอยู่ แล้วเดินเคียงข้างเธอไปยังรถไฟ