Tarrington'ın Konuşması

“Aman Tanrım!” diye haykırdı Clovis’in teyzesi, “tanıdığım biri üzerimize doğru geliyor. Adını hatırlamıyorum ama bir keresinde kasabada bizimle öğle yemeği yemişti. Tarrington—evet, işte o. Prenses için verdiğim pikniği duymuş ve ona davetiye gönderene kadar can simidi gibi bana yapışacak; sonra da tüm eşlerini, annelerini ve kız kardeşlerini de getirebilir mi diye soracak. Bu küçük tatil yerlerinin en kötüsü bu; kimseden kaçamıyorsunuz.”

Clovis, "İsterseniz şimdi kaçıp gitmek için artçı birliklerde savaşırım," diye gönüllü oldu; "Zaman kaybetmezseniz on yardalık açık bir başlangıç ​​avantajınız var."

Clovis'in teyzesi bu öneriye cesurca karşılık verdi ve arkasında uzun, kahverengi bir Pekinez köpeği kuyruğu bırakarak, Nil nehrinde hızla ilerleyen bir vapur gibi yoluna devam etti.

"Onu tanımıyormuş gibi yap," diyerek veda etti, bu tavsiyesi savaş dışı bir askerin pervasız cesaretiyle karışmıştı.

Bir sonraki an, güler yüzlü bir beyefendinin teklifleri, Clovis tarafından "Darien'de tepeden bakarkenki gibi sessiz" bir bakışla karşılandı; bu da incelenen nesneyle daha önce hiç tanışıklığının olmadığını gösteriyordu.

Yeni gelen kişi, "Sanırım beni bıyıklı halimle tanımıyorsunuz," dedi; "Bıyığımı son iki aydır uzattım."

"Tam tersine," dedi Clovis, "bana tanıdık gelen tek şey bıyığın oldu. Seni daha önce bir yerde gördüğüme emindim."

"Benim adım Tarrington," diye devam etti ödül adayı.

“Çok kullanışlı bir isim,” dedi Clovis; “böyle bir isimle, özellikle kahramanca veya dikkat çekici bir şey yapmasanız bile kimse sizi suçlamaz, değil mi? Yine de, ulusal bir acil durum anında bir hafif süvari birliği kuracak olsaydınız, 'Tarrington'ın Hafif Süvarileri' oldukça uygun ve heyecan verici olurdu; oysa örneğin adınız Spoopin olsaydı, bu söz konusu bile olamazdı. Ulusal bir acil durum anında bile kimse Spoopin'in Süvarilerine ait olamazdı.”

Yeni gelen, hafif şakalardan etkilenmeyecek biri gibi, zayıf bir gülümsemeyle sabırlı bir şekilde tekrar başladı:

“Sanırım adımı hatırlamanız gerekiyor—”

“Tamam,” dedi Clovis, son derece samimi bir ifadeyle. “Teyzem bu sabah bana evcil hayvan olarak kendisine gönderilen dört genç baykuş için isim önermemi istedi. Hepsine Tarrington adını vereceğim; böylece bir veya ikisi ölürse, uçup giderse veya evcil baykuşların başına gelebilecek herhangi bir şekilde bizi terk ederse, her zaman senin adını taşıyacak bir veya iki tane kalacak. Ve teyzem bunu unutmama izin vermeyecek; sürekli 'Tarringtonlar farelerini yediler mi?' gibi sorular soracak. Diyor ki, vahşi hayvanları esaret altında tutuyorsanız, onların ihtiyaçlarını karşılamanız gerekir ve elbette bu konuda tamamen haklı.”

"Bir keresinde teyzenizin evindeki öğle yemeğinde sizinle tanışmıştım..." diye araya girdi Bay Tarrington, yüzü solgun ama yine de kararlı bir şekilde.

Clovis, “Teyzem asla öğle yemeği yemez,” dedi; “Ulusal Öğle Yemeği Karşıtı Birliği'ne üye ve bu birlik sessiz, göze batmayan bir şekilde oldukça iyi işler yapıyor. Çeyrekte yarım şilinlik üyelik, doksan iki öğle yemeği yememenizi sağlıyor.”

"Bu kesinlikle yeni bir şey olmalı," diye haykırdı Tarrington.

"Bu, her zaman sahip olduğum aynı teyze," dedi Clovis soğuk bir şekilde.

Tarrington, yüzü sağlıksız bir şekilde benekli pembeleşmeye başlamıştı ve ısrarla, "Teyzenizin verdiği bir öğle yemeğinde sizinle tanıştığımı gayet iyi hatırlıyorum," dedi.

"Öğle yemeğinde ne vardı?" diye sordu Clovis.

“Şey, bunu hatırlamıyorum—”

"Yediğiniz şeylerin isimlerini artık hatırlayamadığınız halde teyzemi hatırlamanız ne kadar güzel. Benim hafızam bambaşka çalışıyor. Ev sahibini unuttuktan çok sonra bile menüyü hatırlayabiliyorum. Yedi yaşındayken bir bahçe partisinde bir düşes tarafından bana bir şeftali verildiğini hatırlıyorum; onun hakkında hiçbir şey hatırlamıyorum, sadece tanışıklığımızın çok az olduğunu tahmin ediyorum çünkü bana 'iyi bir küçük çocuk' demişti, ama o şeftalinin hafızamda silinmez bir izi var. O, tabiri caizse, yarı yolda sizinle buluşan ve bir anda sizi saran o coşkulu şeftalilerden biriydi. Sera ortamında yetişmiş, bozulmamış, güzel bir üründü ve yine de bir komposto havası vermeyi başarmıştı. Hem ısırmanız hem de içmeniz gerekiyordu. Benim için, uzun yaz günleri ve kokulu geceler boyunca yavaş yavaş olgunlaşan ve mükemmelliğe ulaşan o narin, kadifemsi meyve küresinin düşüncesinde her zaman büyüleyici ve gizemli bir şey olmuştur." Hayatımın en önemli anında aniden karşıma çıktı. İstesem bile asla unutamam. Ve yenilebilir her şeyini yedikten sonra geriye hâlâ çekirdek kalmıştı; dikkatsiz, düşüncesiz bir çocuk onu şüphesiz çöpe atardı; onu çok dekolteli bir denizci kıyafeti giyen genç bir arkadaşımın boynuna soktum. Ona bunun bir akrep olduğunu söyledim ve kıvranıp çığlık atmasından belli ki inandı, ama o aptal çocuk bir bahçe partisinde canlı bir akrebi nereden bulabileceğimi hayal etti bilmiyorum. Sonuç olarak, o şeftali benim için solmayan ve mutlu bir anı olarak kalacak."

Yenilgiyi kabul eden Tarrington bu sırada kulak mesafesinden uzaklaşmış, Clovis'in de katılacağı bir pikniğin pek de hoş bir deneyim olmayacağı düşüncesiyle kendini olabildiğince teselli etmeye çalışıyordu.

Clovis, teyzesinin yanına dönerken kendinden emin bir şekilde, "Kesinlikle bir parlamenter kariyer yapacağım," dedi. "Rahatsız edici yasaları iptal ettirme konusunda çok değerli olacağım."