Rozmowa Tarringtona

„O rany!” wykrzyknęła ciotka Clovisa. „Zbliża się do nas ktoś, kogo znam. Nie pamiętam jego nazwiska, ale kiedyś zjadł z nami lunch w mieście. Tarrington – tak, właśnie o to chodzi. Słyszał o pikniku, który wydaję dla księżniczki, i będzie się mnie trzymał jak koła ratunkowego, dopóki go nie zaproszę; wtedy zapyta, czy może zabrać ze sobą wszystkie żony, matki i siostry. To najgorszy z tych małych uzdrowisk; przed nikim nie da się uciec”.

„Jeśli chcesz teraz rzucić się do ataku, to ja będę walczył w twojej obronie” – zaoferował Clovis. „Masz przed sobą dziesięć jardów czystej przewagi, jeśli nie stracisz czasu”.

Ciotka Clovisa dzielnie przystała na tę sugestię i popłynęła z prędkością statku płynącego po Nilu, a za nią ciągnął się długi, brązowy włos pekińskiego spaniela.

„Udawaj, że go nie znasz” – brzmiała jej rada na pożegnanie, zabarwiona brawurową odwagą osoby cywilnej.

W następnej chwili propozycje uprzejmie usposobionego dżentelmena zostały przyjęte przez Clovisa spojrzeniem w stylu „milczącego szczytu Darien”, co wskazywało, że nie znał wcześniej badanego obiektu.

„Sądzę, że nie znasz mnie z wąsami” – powiedział przybysz. „Zapuściłem je dopiero w ciągu ostatnich dwóch miesięcy”.

„Wręcz przeciwnie” – powiedział Clovis – „wąsy to jedyna rzecz, która wydała mi się znajoma w twoim wyglądzie. Byłem pewien, że gdzieś już je spotkałem”.

„Nazywam się Tarrington” – kontynuował kandydat do nagrody.

„Bardzo użyteczna nazwa” – powiedział Clovis. „Z taką nazwą nikt by cię nie winił, gdybyś nie dokonał niczego szczególnie bohaterskiego lub niezwykłego, prawda? A jednak, gdybyś w chwili zagrożenia narodowego miał zebrać oddział lekkiej jazdy, „Lekka Konnica Tarringtona” brzmiałaby całkiem stosownie i przyspieszała bicie serca; natomiast gdybyś nazywał się na przykład Spoopin, nie wchodziłoby to w grę. Nikt, nawet w chwili zagrożenia narodowego, nie mógłby należeć do Konnicy Spoopina”.

Nowo przybyły uśmiechnął się słabo, jak ktoś, kogo nie zraża zwykła lekkomyślność, i zaczął od nowa z cierpliwą wytrwałością:

„Myślę, że powinieneś zapamiętać moje imię…”

„Tak zrobię” – powiedział Clovis z miną niezwykle szczerą. „Moja ciotka prosiła mnie dziś rano o propozycje imion dla czterech młodych sów, które właśnie jej przysłano jako pupile. Nazwę je wszystkie Tarrington; jeśli jedna lub dwie zdechną, odlecą albo opuszczą nas w jakikolwiek sposób, do jakiego skłonne są sowy domowe, zawsze zostanie jedna lub dwie, które przeniosą twoje imię. A moja ciotka nie pozwoli mi o tym zapomnieć; zawsze będzie pytać: „Czy Tarringtonowie mieli myszy?” i tym podobne. Mówi, że jeśli trzyma się dzikie zwierzęta w niewoli, powinno się dbać o ich potrzeby, i oczywiście ma całkowitą rację.”

„Spotkałem cię kiedyś na lunchu u twojej ciotki” – wtrącił się pan Tarrington, blady, ale wciąż zdecydowany.

„Moja ciotka nigdy nie jada lunchów” – powiedział Clovis. „Należy do Narodowej Ligi Antylunchowej, która wykonuje mnóstwo dobrej roboty w cichy i dyskretny sposób. Składka w wysokości pół korony na kwartał uprawnia do obejścia dziewięćdziesięciu dwóch lunchów”.

„To musi być coś nowego!” – wykrzyknął Tarrington.

„To ta sama ciocia, którą zawsze miałem” – rzekł Clovis chłodno.

„Doskonale pamiętam, jak poznałem cię na przyjęciu wydanym przez twoją ciotkę” – upierał się Tarrington, którego twarz zaczynała przybierać niezdrowy odcień różowego, cętkowanego rumieńca.

„Co było na obiad?” zapytał Clovis.

„Och, cóż, nie pamiętam tego…”

„Jak miło z twojej strony, że pamiętasz moją ciotkę, skoro nie możesz już przypomnieć sobie nazw rzeczy, które jadłeś. Teraz moja pamięć działa zupełnie inaczej. Potrafię pamiętać menu długo po tym, jak zapomniałem gospodyni, która mu towarzyszyła. Pamiętam, że kiedy miałem siedem lat, jakaś księżna dała mi brzoskwinię na przyjęciu w ogrodzie; nie pamiętam o niej nic, poza tym, że przypuszczam, iż nasza znajomość musiała być powierzchowna, bo nazwała mnie „miłym chłopcem”, ale mam niezniszczalne wspomnienia o tej brzoskwini. Była to jedna z tych bujnych brzoskwiń, które spotykają cię w połowie drogi, że tak powiem, i w jednej chwili oblepiają cię całym sobą. Był to piękny, nieskażony produkt szklarni, a jednak udało mu się z powodzeniem nadać sobie wygląd kompotu. Trzeba go było ugryźć i jednocześnie wypić. Dla mnie zawsze było coś czarującego i mistycznego w myśli o tej delikatnej, aksamitnej kuli owoców, powoli dojrzewającej i rozgrzewającej się do perfekcji przez długie letnie dni i Noce pachnące, a potem nagle wkracza w moje życie w najważniejszym momencie jego istnienia. Nigdy tego nie zapomnę, nawet gdybym chciał. A kiedy pożarłem wszystko, co nadawało się do jedzenia, pozostał jeszcze kamień, który nieuważne, bezmyślne dziecko bez wątpienia by wyrzuciło; włożyłem go za szyję młodego przyjaciela, ubranego w bardzo wycięty marynarski garnitur. Powiedziałem mu, że to skorpion, a sądząc po tym, jak się wiercił i krzyczał, najwyraźniej w to uwierzył, choć skąd ten głupi dzieciak wyobraził sobie, że mogę zdobyć żywego skorpiona na przyjęciu w ogrodzie, nie wiem. W sumie ta brzoskwinia jest dla mnie nieblaknącym i szczęśliwym wspomnieniem…

Pokonany Tarrington wycofał się już poza zasięg słuchu, pocieszając się myślą, że piknik, w którym obecny był Clovis, może okazać się wątpliwie przyjemnym doświadczeniem.

„Z pewnością zrobię karierę parlamentarną” – powiedział sobie Clovis, odwracając się z zadowoleniem do ciotki. „Jako pośrednik w wyprowadzaniu niewygodnych projektów ustaw byłbym nieoceniony”.