การพูดคุยของทาร์ริงตัน

“พระเจ้าช่วย!” ป้าของโคลวิสอุทาน “มีคนที่ฉันรู้จักกำลังมาหาเรา ฉันจำชื่อเขาไม่ได้ แต่เขาเคยทานอาหารกลางวันกับเราในเมืองครั้งหนึ่ง ทาร์ริงตัน—ใช่ นั่นแหละ เขารู้เรื่องงานปิกนิกที่ฉันจัดให้เจ้าหญิง และเขาจะเกาะติดฉันเหมือนห่วงชูชีพจนกว่าฉันจะเชิญเขา จากนั้นเขาจะถามว่าเขาจะพาภรรยา แม่ และน้องสาวของเขามาด้วยได้ไหม นี่แหละคือสิ่งที่แย่ที่สุดของสถานที่พักผ่อนเล็กๆ เหล่านี้ ไม่มีใครหนีพ้นใครได้เลย”

“ถ้าคุณอยากจะหนีตอนนี้ ผมจะช่วยกันสกัดให้เอง” โคลวิสเสนอ “คุณจะได้เปรียบตั้งรับสิบหลา ถ้าไม่เสียเวลา”

ป้าของโคลวิสตอบรับข้อเสนออย่างเต็มใจ และพายเรือออกไปอย่างรวดเร็วราวกับเรือกลไฟในแม่น้ำไนล์ โดยมีสุนัขพันธุ์ปักกิ่งสแปเนียลสีน้ำตาลยาวลากตามหลังมา

“แสร้งทำเป็นว่าคุณไม่รู้จักเขา” คือคำแนะนำสุดท้ายของเธอ ซึ่งแฝงด้วยความกล้าหาญอย่างบ้าบิ่นของผู้ที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้

ในชั่วขณะต่อมา การทักทายอย่างสุภาพของสุภาพบุรุษผู้มีอัธยาศัยดีถูกโคลวิสตอบรับด้วยสายตาที่นิ่งเฉยราวกับอยู่บนยอดเขาดาริเอน ซึ่งบ่งบอกว่าเขาไม่เคยรู้จักหรือคุ้นเคยกับสิ่งที่กำลังถูกพิจารณามาก่อนเลย

“ผมคิดว่าคุณคงจำผมไม่ได้หรอก เพราะผมมีหนวด” คนใหม่กล่าว “ผมเพิ่งไว้หนวดเมื่อสองเดือนที่ผ่านมานี่เอง”

“ตรงกันข้าม” โคลวิสกล่าว “หนวดของคุณเป็นสิ่งเดียวในตัวคุณที่ดูคุ้นเคยสำหรับผม ผมมั่นใจว่าผมเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน”

“ผมชื่อทาร์ริงตัน” ผู้สมัครรับรางวัลกล่าวต่อ

“ชื่อแบบนี้มีประโยชน์มากเลยนะ” โคลวิสกล่าว “ด้วยชื่อแบบนี้ ไม่มีใครจะตำหนิคุณหรอก ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรที่กล้าหาญหรือโดดเด่นเป็นพิเศษ ใช่ไหม? แต่ถ้าหากคุณระดมพลทหารม้าเบาในยามฉุกเฉินของชาติ ชื่อ ‘ทหารม้าเบาของทาร์ริงตัน’ ก็ฟังดูเหมาะสมและเร้าใจดี ในขณะที่ถ้าคุณชื่อสปูพินล่ะก็ เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้เลย ไม่มีใคร แม้ในยามฉุกเฉินของชาติ จะสามารถเป็นส่วนหนึ่งของทหารม้าสปูพินได้หรอก”

ผู้มาใหม่ยิ้มอย่างอ่อนแรง ราวกับคนที่ไม่ยอมแพ้ต่อเรื่องไร้สาระ และเริ่มพูดอีกครั้งด้วยความอดทนและแน่วแน่:

“ฉันคิดว่าคุณควรจำชื่อฉันไว้นะ—”

“ผมจะทำครับ” โคลวิสกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง “เมื่อเช้านี้ป้าของผมเพิ่งขอให้ผมช่วยตั้งชื่อนกฮูกสี่ตัวที่เพิ่งส่งมาให้เป็นสัตว์เลี้ยง ผมจะตั้งชื่อพวกมันว่าทาร์ริงตันทั้งหมด แล้วถ้าหากตัวใดตัวหนึ่งตายไปหรือบินหนีไป หรือจากเราไปในทางใดทางหนึ่งที่นกฮูกเลี้ยงมักจะเป็น ก็ยังมีเหลืออยู่สักตัวสองตัวที่จะสืบทอดชื่อของคุณต่อไป และป้าของผมก็ไม่ยอมให้ผมลืมเรื่องนี้เลย เธอจะคอยถามอยู่เสมอว่า ‘พวกทาร์ริงตันได้กินหนูหรือยัง?’ และคำถามทำนองนั้น เธอว่าถ้าเราเลี้ยงสัตว์ป่าไว้ในกรง เราก็ควรดูแลความต้องการของพวกมัน และแน่นอนว่าเธอพูดถูกแล้ว”

“ผมเคยเจอคุณที่งานเลี้ยงอาหารกลางวันที่บ้านป้าของคุณครั้งหนึ่ง—” นายทาร์ริงตันพูดแทรกขึ้นมา ใบหน้าซีดเผือดแต่ยังคงแน่วแน่

“ป้าของผมไม่เคยทานอาหารกลางวันเลย” โคลวิสกล่าว “เธอเป็นสมาชิกของสมาคมต่อต้านอาหารกลางวันแห่งชาติ ซึ่งกำลังทำงานดีๆ มากมายอย่างเงียบๆ โดยไม่โอ้อวด การสมัครสมาชิกครึ่งคราวน์ต่อไตรมาสจะทำให้คุณไม่ต้องทานอาหารกลางวันถึงเก้าสิบสองมื้อ”

“นี่ต้องเป็นของใหม่แน่ๆ” ทาร์ริงตันอุทาน

“ก็เป็นป้าคนเดิมที่ผมรู้จักมาตลอดนั่นแหละ” โคลวิสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ผมจำได้ดีเลยว่าเคยเจอคุณในงานเลี้ยงอาหารกลางวันที่ป้าของคุณจัดขึ้น” ทาร์ริงตันยืนยันพลางหน้าแดงก่ำเป็นสีชมพูระเรื่ออย่างน่าเป็นห่วง

“มื้อเที่ยงมีอะไรเหรอ?” โคลวิสถาม

“อ้อ ฉันจำไม่ได้หรอก—”

“ดีจังเลยที่คุณยังจำป้าของฉันได้ ทั้งๆ ที่คุณจำชื่ออาหารที่เคยกินไม่ได้แล้ว ความทรงจำของฉันแตกต่างออกไป ฉันจำเมนูอาหารได้นานหลังจากที่ลืมเจ้าของบ้านไปแล้ว ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ ฉันจำได้ว่าได้รับลูกพีชจากดัชเชสท่านใดท่านหนึ่งในงานเลี้ยงในสวน ฉันจำอะไรเกี่ยวกับท่านไม่ได้เลย นอกจากว่าฉันคิดว่าเราคงรู้จักกันเพียงเล็กน้อย เพราะท่านเรียกฉันว่า 'เด็กชายตัวน้อยที่น่ารัก' แต่ฉันจำลูกพีชลูกนั้นได้ไม่ลืมเลือน มันเป็นลูกพีชที่ฉ่ำวาวราวกับมาหาคุณครึ่งทาง แล้วก็โอบล้อมคุณไว้ในพริบตา มันเป็นผลผลิตที่สวยงามและสมบูรณ์แบบจากเรือนกระจก แต่กลับมีรสชาติเหมือนแยมผลไม้ คุณต้องกัดและลิ้มรสชาติมันไปพร้อมๆ กัน สำหรับฉันแล้ว มันมีเสน่ห์และความลึกลับบางอย่างในความคิดถึงลูกพีชทรงกลมกำมะหยี่ที่บอบบางนั้น ค่อยๆ สุกงอมและอุ่นขึ้นจนสมบูรณ์แบบในช่วงวันฤดูร้อนอันยาวนานและกลิ่นหอมของมัน หลายคืน แล้วก็มาปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันในชีวิตของฉันในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ฉันไม่มีวันลืมมันได้ แม้ว่าฉันอยากจะลืมก็ตาม และเมื่อฉันกินทุกอย่างที่กินได้แล้ว ก็ยังเหลือเมล็ดอยู่ ซึ่งเด็กที่ไม่ใส่ใจและไม่คิดหน้าคิดหลังคงจะโยนทิ้งไป ฉันเอาไปใส่ไว้ในคอของเพื่อนหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดกะลาสีเรือที่เปิดอกมาก ฉันบอกเขาว่ามันคือแมงป่อง และจากท่าทางที่เขาดิ้นและกรีดร้อง เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อ แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าเด็กโง่คนนั้นคิดว่าฉันจะหาแมงป่องเป็นๆ ได้จากงานเลี้ยงในสวนที่ไหนก็ตาม โดยรวมแล้ว ลูกพีชลูกนั้นเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันจางหายและมีความสุขสำหรับฉัน—”

ในเวลานั้น ทาร์ริงตันผู้พ่ายแพ้ได้ถอยห่างออกไปจนพ้นระยะได้ยินเสียงแล้ว พยายามปลอบใจตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยความคิดที่ว่า การปิกนิกที่มีโคลวิสอยู่ด้วยอาจไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่าพึงพอใจนัก

“ฉันจะต้องเข้าสู่เส้นทางการเมืองอย่างแน่นอน” โคลวิสพูดกับตัวเองขณะหันกลับไปหาป้าของเขาอย่างพึงพอใจ “ในฐานะผู้ที่สามารถโน้มน้าวให้ร่างกฎหมายที่ไม่สะดวกผ่านความเห็นชอบได้ ฉันคงมีคุณค่าอย่างยิ่ง”