Het uitpraten van Tarrington

'Hemel!' riep de tante van Clovis uit, 'daar komt iemand die ik ken op ons af. Ik kan me zijn naam niet herinneren, maar hij heeft ooit met ons geluncht in de stad. Tarrington – ja, dat is hem. Hij heeft gehoord van de picknick die ik voor de prinses geef, en hij zal zich aan me vastklampen als een reddingsboei totdat ik hem een ​​uitnodiging geef; dan zal hij vragen of hij al zijn vrouwen, moeders en zussen mee mag nemen. Dat is het ergste van deze kleine badplaatsen; je kunt aan niemand ontsnappen.'

'Ik vecht wel een achterhoedegevecht voor je als je nu wilt vluchten,' bood Clovis aan; 'je hebt tien meter vrije voorsprong als je geen tijd verliest.'

De tante van Clovis reageerde enthousiast op het voorstel en ploeterde voort als een stoomboot op de Nijl, met een lange bruine sliert Pekingees-spaniël in haar kielzog.

'Doe alsof je hem niet kent,' was haar laatste advies, doorspekt met de roekeloze moed van een niet-strijder.

Het volgende moment werd de toenadering van een vriendelijke heer door Clovis beantwoord met een blik die deed denken aan de stilte op een bergtop in Darien, een blik die aangaf dat hij de persoon in kwestie totaal niet kende.

'Ik denk dat u me niet kent met mijn snor,' zei de nieuwkomer; 'ik heb hem pas de afgelopen twee maanden laten groeien.'

'Integendeel,' zei Clovis, 'de snor was het enige aan jou dat me bekend voorkwam. Ik was er zeker van dat ik die ergens eerder was tegengekomen.'

'Mijn naam is Tarrington,' vervolgde de kandidaat voor erkenning.

'Een erg nuttige naam,' zei Clovis; 'met zo'n naam zou niemand je iets verwijten als je niets bijzonder heldhaftigs of opmerkelijks zou doen, toch? En toch, als je in een moment van nationale nood een troep lichte cavalerie zou oprichten, zou 'Tarrington's Light Horse' heel toepasselijk en opwindend klinken; terwijl als je bijvoorbeeld Spoopin zou heten, dat absoluut uitgesloten zou zijn. Niemand, zelfs niet in een moment van nationale nood, zou ooit bij Spoopin's Horse kunnen horen.'

De nieuwkomer glimlachte zwakjes, als iemand die zich niet door louter lichtzinnigheid laat afschrikken, en begon opnieuw met geduldige volharding:

“Ik denk dat je mijn naam moet onthouden—”

'Dat zal ik doen,' zei Clovis met een oprechte blik. 'Mijn tante vroeg me vanochtend nog om namen te bedenken voor vier jonge uilen die ze net als huisdieren heeft gekregen. Ik zal ze allemaal Tarrington noemen; als er dan een of twee doodgaan, wegvliegen of ons verlaten op een van de manieren waarop huisdieruilen dat nu eenmaal doen, dan zijn er altijd nog een of twee over om je naam voort te zetten. En mijn tante laat me dat niet vergeten; ze zal altijd vragen: 'Hebben de Tarringtons hun muizen al gehad?' en dat soort vragen. Ze zegt dat als je wilde dieren in gevangenschap houdt, je voor hun behoeften moet zorgen, en daar heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in.'

'Ik heb je een keer ontmoet tijdens een lunch bij je tante thuis—', onderbrak meneer Tarrington, bleek maar nog steeds vastberaden.

'Mijn tante luncht nooit,' zei Clovis; 'ze is lid van de Nationale Anti-Lunch Liga, die op een stille, onopvallende manier heel wat goed werk verricht. Met een contributie van een halve kroon per kwartaal mag je tweeënnegentig lunches overslaan.'

'Dit moet wel iets nieuws zijn,' riep Tarrington uit.

'Het is dezelfde tante die ik altijd al heb gehad,' zei Clovis koud.

'Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik je ontmoette op een lunchfeestje dat je tante gaf,' hield Tarrington vol, terwijl haar wangen een ongezonde, vlekkerige roze tint kregen.

'Wat was er voor de lunch?' vroeg Clovis.

“Oh, nou ja, dat kan ik me niet herinneren—”

"Wat aardig van je dat je je mijn tante herinnert, terwijl je je de namen van de gerechten die je gegeten hebt niet meer kunt herinneren. Mijn geheugen werkt heel anders. Ik kan me een menu nog herinneren, lang nadat ik de gastvrouw die erbij hoorde al vergeten ben. Ik herinner me dat ik op een tuinfeest een perzik kreeg van een of andere hertogin toen ik zeven jaar oud was; ik kan me niets meer van haar herinneren, behalve dat ik me voorstel dat onze kennismaking minimaal moet zijn geweest, aangezien ze me een 'lief jongetje' noemde, maar die perzik staat me nog steeds helder voor de geest. Het was zo'n uitbundige perzik die je als het ware halverwege tegemoetkomt en je in een oogwenk helemaal overspoelt. Het was een prachtig, onbedorven product uit een kas, en toch had het de allure van een compote. Je moest erin bijten en het tegelijkertijd opdrinken. Voor mij is er altijd iets charmants en mystieks geweest aan de gedachte aan die delicate, fluwelen bol fruit, die langzaam rijpt en opwarmt tot in de perfectie gedurende de lange zomerdagen en geurige nachten, en dan plotseling door mijn vingers glipt." Mijn leven op het hoogtepunt van zijn bestaan. Ik kan het nooit vergeten, zelfs als ik dat zou willen. En toen ik alles wat eetbaar was ervan had opgegeten, bleef de pit over, die een onnadenkend kind ongetwijfeld zou hebben weggegooid; ik stopte hem in de keel van een jonge vriend die een zeer diep uitgesneden matrozenpak droeg. Ik vertelde hem dat het een schorpioen was, en aan de manier waarop hij kronkelde en gilde te zien geloofde hij het blijkbaar, hoewel ik geen idee heb waar dat domme kind dacht dat ik een levende schorpioen op een tuinfeestje vandaan kon halen. Al met al is die perzik voor mij een onvergetelijke en gelukkige herinnering.

De verslagen Tarrington had zich inmiddels buiten gehoorsafstand teruggetrokken en troostte zichzelf zo goed als hij kon met de gedachte dat een picknick waar Clovis ook bij aanwezig zou zijn, wellicht een twijfelachtig aangename ervaring zou worden.

'Ik ga zeker een carrière in het parlement ambiëren,' dacht Clovis bij zichzelf terwijl hij zich tevreden omdraaide om zich weer bij zijn tante te voegen. 'Als iemand die lastige wetsvoorstellen tegenhoudt, zou ik van onschatbare waarde zijn.'