Şarkıcının Yeni Ayakkabıları

1913'te turne ekibi Bellport'a vardığında, Ada'nın ayakkabılarının tabanında karton vardı. Koroda şarkı söylüyordu ve eğer yönetici cuma günü ödeme yaparsa karnını doyuracak kadar kazanıyordu. Son zamanlarda ise pazartesiyi tercih ediyordu.

Baş soprano, sahne arkasındaki karanlık bir merdivende ayak bileğini burkmuştu. Yedek soprano ise önceki şehirde topluluğu terk etmişti. Prova sırasında Ada, piyanist notaları ararken eksik parçayı ezberden söyledi. Daha sonra yönetici onu ofisine çağırdı.

Ona solo bir performans, yeni bir çift ayakkabı ve faturaya adının yazılmasını teklif etti. Karşılığında ise şirketin her üyeye ödemelerini eksiksiz yaptığını teyit eden bir kağıdı imzalaması gerekiyordu. Tiyatronun sahibi, bir sonraki avansı vermeden önce bu beyanı talep ediyordu. Müdür, bunun bir formalite olduğunu söyledi.

Ada gazeteyi iki kez okudu. Koro kadınlarına on bir günlük alacak vardı. Sahne dekorcuları kendi çivilerini kendileri satın almışlardı. İmzasını atması, bu borçları kendi adının geçtiği bir belgeye karşı bir argüman haline getirecekti.

Diğerleriyle konuşmak istediğini söyledi. Müdür, fırsatların nadiren komite toplantılarını beklediğini belirtti.

Soprano, ofisinin dışında, ayak bileğini bir sandığa dayamış oturuyordu. Ada ona kağıdı gösterdi. Yaşlı kadın sahne ayakkabılarını çıkardı ve yerde sürükledi.

"Bir numara büyükler," dedi. "Parmak uçlarını doldurun."

Akşam provasında Ada ödünç aldığı ayakkabıları giydi. Solo parçayı baştan sona söyledi, sonra da şirkete bu açıklamayı yaptı. Kimse alkışlamadı. Birkaç kişi müdürün kapalı kapısına doğru baktı. Bu konseri kaybetmek onları tren bileti parasız bırakabilirdi.

Piyanist, tiyatro sahibinden ücretleri doğrudan avanstan ödemesini istemelerini önerdi. Müdür reddetti. Şirket yine de sordu ve hesapları açıklamak için soprano, iki sahne görevlisi ve Ada'yı gönderdi.

İşveren, mevcut iş sözleşmesinin ücretlerini karşılamayı kabul etti, ancak eski borçları karşılamadı. Şirketin yarısı kabul etti. Geri kalanı tartışmak için kaldı, sonra onlar da kabul etti. Müdür, Ada'nın hesapları başkasının işi haline getirmesini asla affetmedi.

İlk gösterim gecesinde adı, eski afişin üzerine yapıştırılmış bir kağıt şeridinde yer alıyordu. Katlanmış bezlerle doldurulmuş ayakkabılarıyla dikkatlice şarkı söyledi. Sonrasında soprano ayakkabılarını geri istedi; bir sonraki kasabaya yürüyerek gitmeyi umuyordu.

Ada ertesi sabah kendine bir çift ayakkabı aldı. Bunlar, başrol oyuncusu için uygun olmayan, sade ve kullanışlı ayakkabılardı. Ayakkabılarını giyerek istasyona gitti; iç cebinde maaşı, defterinde ise ödenmemiş on bir gün yazılıydı. Uçağa binmeden önce, tiyatro sahibinin adresini müdürün adının yanına kopyaladı.