รองเท้าคู่ใหม่ของนักร้อง
ในปี 1913 ในคณะละครเร่ นักร้องสาวคนหนึ่งได้รับข้อเสนอให้ร้องเดี่ยว โดยมีเงื่อนไขว่าเธอต้องตัดสินใจว่าจะรับข้อเสนอนั้นหรือไม่
ในปี 1913 เมื่อคณะละครเดินทางมาถึงเบลล์พอร์ต รองเท้าของเอดามีแผ่นกระดาษแข็งรองอยู่ที่พื้นรองเท้า เธอร้องเพลงในคณะประสานเสียงและหาเงินได้พอกินข้าวหากผู้จัดการจ่ายเงินในวันศุกร์ แต่ช่วงหลังมานี้ เขาชอบจ่ายในวันจันทร์มากกว่า
นักร้องโซปราโนนำของเรื่องข้อเท้าแพลงบนบันไดมืดหลังเวที นักร้องสำรองของเธอลาออกจากคณะไปตั้งแต่เมืองก่อนหน้า ในระหว่างการซ้อม เอดาจึงร้องส่วนที่ขาดหายไปจากความจำ ในขณะที่นักเปียโนกำลังหาโน้ตเพลง หลังจากนั้นผู้จัดการก็เรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานของเขา
เขาเสนอการแสดงเดี่ยว รองเท้าคู่ใหม่ และชื่อที่พิมพ์ลงบนใบเสร็จรับเงิน เพื่อแลกกับการที่เธอต้องเซ็นเอกสารยืนยันว่าบริษัทได้จ่ายเงินให้กับสมาชิกทุกคนครบถ้วนแล้ว เจ้าของโรงละครต้องการเอกสารยืนยันนั้นก่อนที่จะจ่ายเงินล่วงหน้างวดต่อไป ผู้จัดการบอกว่ามันเป็นเพียงขั้นตอนตามปกติ
เอดาอ่านหนังสือพิมพ์สองรอบ พบว่านักร้องประสานเสียงหญิงยังค้างค่าจ้างอยู่สิบเอ็ดวัน ส่วนช่างฉากก็ซื้อตะปูเอง ลายเซ็นของเธอจะเปลี่ยนหนี้สินเหล่านั้นให้กลายเป็นข้อโต้แย้งต่อเอกสารที่มีชื่อเธออยู่
เธอขอคุยกับคนอื่นๆ ผู้จัดการกล่าวว่าโอกาสมักไม่รอการประชุมคณะกรรมการ
นอกห้องทำงานของเขา นักร้องโอเปร่าสาวนั่งเอาข้อเท้าพาดไว้บนหีบไม้ เอดาหยิบกระดาษให้เธอดู หญิงชราถอดรองเท้าสำหรับขึ้นเวทีออกแล้วลากมันไปบนพื้น
“มันใหญ่ไปหนึ่งไซส์” เธอกล่าว “ต้องยัดอะไรลงไปในนิ้วเท้าหน่อย”
ในการซ้อมช่วงเย็น เอดาใส่รองเท้าที่ยืมมา เธอร้องเพลงเดี่ยวจนจบ แล้วจึงบอกเรื่องการประกาศนั้นให้คนอื่นๆ ฟัง ไม่มีใครปรบมือ หลายคนมองไปที่ประตูห้องผู้จัดการที่ปิดอยู่ การพลาดงานนี้อาจทำให้พวกเขาไม่มีเงินค่าตั๋วรถไฟ
นักเปียโนแนะนำให้พวกเขาขอให้เจ้าของโรงละครจ่ายค่าจ้างโดยตรงจากเงินล่วงหน้า ผู้จัดการปฏิเสธ แต่ทางคณะละครก็ยังคงขอต่อไป โดยส่งนักร้องโซปราโน ช่างฉากสองคน และเอดาไปอธิบายเรื่องบัญชี
เจ้าของตกลงที่จะจ่ายค่าจ้างสำหรับงานปัจจุบัน แต่ไม่จ่ายหนี้เก่า พนักงานครึ่งหนึ่งยอมรับ ส่วนที่เหลือยังคงอยู่เพื่อโต้แย้ง แล้วก็ยอมรับในที่สุด ผู้จัดการไม่เคยให้อภัยเอดาที่ทำให้เรื่องบัญชีกลายเป็นเรื่องของคนอื่น
ในคืนเปิดการแสดง ชื่อของเธอปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่แปะทับโปสเตอร์เก่า เธอร้องเพลงอย่างระมัดระวังในรองเท้าที่ยัดด้วยผ้าพับ หลังจากนั้น นักร้องโซปราโนขอรองเท้าคืน เธอหวังว่าจะเดินผ่านเมืองถัดไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เอดาซื้อรองเท้าคู่ใหม่ของตัวเอง รองเท้าคู่นั้นเรียบง่าย ใช้งานได้จริง ไม่เหมาะกับนางเอก เธอสวมรองเท้าคู่นั้นไปที่สถานีรถไฟพร้อมกับเงินค่าจ้างในกระเป๋าเสื้อด้านใน และยังคงทำเครื่องหมายวันที่ค้างจ่าย 11 วันไว้ในสมุดบันทึก ก่อนขึ้นรถไฟ เธอคัดลอกที่อยู่ของเจ้าของโรงละครไว้ข้างๆ ชื่อผู้จัดการ
เรื่องแต่งต้นฉบับ © Stories.red
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
