De nieuwe schoenen van de zanger

In 1913, toen het reizende gezelschap Bellport bereikte, zaten er kartonnen zolen in Ada's schoenen. Ze zong in het koor en verdiende genoeg om te eten als de manager haar op vrijdag betaalde. De laatste tijd gaf hij de voorkeur aan maandag.

De sopraan verstuikte haar enkel op een donkere trap achter het podium. Haar understudy had het gezelschap in de vorige stad verlaten. Tijdens de repetitie zong Ada het ontbrekende deel uit haar hoofd, terwijl de pianist de partituur zocht. De manager riep haar daarna op zijn kantoor.

Hij bood haar de solo, een nieuw paar schoenen en een gedrukte naam op de affiche aan. In ruil daarvoor moest ze een document ondertekenen waarin ze bevestigde dat het gezelschap alle leden volledig had betaald. De eigenaar van het theater eiste die verklaring voordat hij het volgende voorschot zou uitbetalen. Het was een formaliteit, zei de manager.

Ada las de krant twee keer. De koorleden hadden nog elf dagen tegoed. De decorbouwers hadden hun eigen spijkers gekocht. Haar handtekening zou die schulden veranderen in een argument tegen een document met haar naam erop.

Ze vroeg om met de anderen te spreken. De manager zei dat kansen zelden wachten op commissievergaderingen.

Buiten zijn kantoor zat de sopraan met haar enkel op een koffer. Ada liet haar de krant zien. De oudere vrouw trok haar toneelschoenen uit en schoof ze over de vloer.

'Ze zijn een maat te groot,' zei ze. 'Vul de tenen op.'

Tijdens de repetitie 's avonds droeg Ada de geleende schoenen. Ze zong de solo helemaal uit en vertelde het gezelschap vervolgens over de verklaring. Niemand applaudisseerde. Verschillende mensen keken naar de gesloten deur van de manager. Het verliezen van het optreden zou hen zonder geld voor de trein kunnen achterlaten.

De pianist stelde voor om de theaterdirecteur te vragen de salarissen rechtstreeks van het voorschot te betalen. De manager weigerde. Het gezelschap vroeg het toch, en stuurde de sopraan, twee decorbouwers en Ada om de boekhouding uit te leggen.

De eigenaar stemde ermee in om de lonen van de huidige opdracht te betalen, maar niet de oude schulden. De helft van het bedrijf ging akkoord. De rest bleef discussiëren, maar ging uiteindelijk ook akkoord. De manager heeft Ada nooit vergeven dat ze de boekhouding tot andermans zaak had gemaakt.

Op de premièreavond stond haar naam op een strookje papier dat over het oude programmaboekje was geplakt. Ze zong voorzichtig in schoenen die waren opgevuld met opgevouwen stof. Na afloop vroeg de sopraan ze terug; ze hoopte er in de volgende stad mee te kunnen lopen.

De volgende ochtend kocht Ada haar eigen paar. Het waren eenvoudige, praktische schoenen, ongeschikt voor een hoofdrolspeelster. Ze droeg ze naar het station, met haar loon in een binnenzak en de elf onbetaalde dagen nog steeds in haar boekje gemarkeerd. Voordat ze instapte, kopieerde ze het adres van de theatereigenaar naast de naam van de manager.