Nowe buty piosenkarki

W 1913 roku, kiedy trupa dotarła do Bellport, buty Ady miały tekturowe podeszwy. Śpiewała w chórze i zarabiała wystarczająco dużo na jedzenie, jeśli kierownik płacił w piątek. Ostatnio wolał poniedziałek.

Sopranistka skręciła kostkę na ciemnych schodach za kulisami. Jej dublerka odeszła z zespołu w poprzednim mieście. Na próbie Ada zaśpiewała brakującą partię z pamięci, podczas gdy pianista szukał nut. Kierownik wezwał ją później do swojego biura.

Zaoferował solo, nową parę butów i wydrukowane imię i nazwisko na rachunku. W zamian miała podpisać dokument potwierdzający, że zespół zapłacił w całości każdemu członkowi. Właściciel teatru zażądał tego oświadczenia przed wypłatą kolejnej zaliczki. To była formalność, powiedział menedżer.

Ada przeczytała gazetę dwa razy. Chórzystki miały jedenaście dni na spłatę długów. Dekoratorzy sami kupowali sobie paznokcie. Jej podpis zamieniłby te długi w argument przeciwko dokumentowi z jej nazwiskiem.

Poprosiła o rozmowę z pozostałymi. Kierownik powiedział, że okazja rzadko czeka na posiedzenia komisji.

Przed jego gabinetem sopranistka siedziała z kostką opartą o kufer. Ada pokazała jej gazetę. Starsza kobieta zdjęła buty sceniczne i zepchnęła je na podłogę.

„Są o rozmiar za duże” – powiedziała. „Wypchaj palce”.

Na wieczornej próbie Ada założyła pożyczone buty. Zaśpiewała solo do końca, a następnie opowiedziała zespołowi o deklaracji. Nikt nie klaskał. Kilka osób spojrzało w stronę zamkniętych drzwi menedżera. Utrata zaangażowania mogła ich unieruchomić bez pieniędzy na bilety kolejowe.

Pianista zasugerował, żeby zwrócić się do właściciela teatru o wypłatę wynagrodzeń bezpośrednio z zaliczki. Kierownik odmówił. Zespół i tak poprosił, wysyłając sopranistkę, dwóch scenografów i Adę, aby wyjaśnili rachunki.

Właściciel zgodził się pokryć bieżące wynagrodzenie, ale nie stare długi. Połowa firmy się zgodziła. Reszta została, żeby się kłócić, a potem też się zgodziła. Kierownik nigdy nie wybaczył Adzie, że zleciła prowadzenie księgowości komuś innemu.

W wieczór premiery jej nazwisko pojawiło się na pasku papieru naklejonym na stary banknot. Śpiewała ostrożnie w butach zapakowanych w złożony materiał. Później sopranistka poprosiła o ich zwrot; miała nadzieję, że uda jej się przejść obok kolejnego miasta.

Następnego ranka Ada kupiła sobie własną parę. Były to proste, praktyczne buty, nieodpowiednie dla głównej bohaterki. Miała je na sobie na dworcu, z wypłatą w wewnętrznej kieszeni i wciąż zapisanymi w notesie niezapłaconymi jedenastoma dniami. Przed wejściem na pokład przepisała adres właściciela teatru obok nazwiska kierownika.