Alışveriş Yapmayan Seks

Batı Yakası'nda, özellikle kadınlara yönelik alışveriş için büyük bir yeni merkezin açılması, "Kadınlar gerçekten alışveriş yapıyor mu?" sorusunu akla getiriyor. Elbette, arıların çiçek ziyaretleri kadar gayretle alışverişe çıktıkları bilinen bir gerçektir, ancak kelimenin pratik anlamıyla alışveriş yapıyorlar mı? Para, zaman ve enerji göz önüne alındığında, kararlı bir alışveriş süreci, kişinin günlük ev ihtiyaçlarının aksamadan karşılanmasını doğal olarak sağlayacaktır; oysa kadın hizmetçilerin (ve her sınıftan ev hanımlarının) günlük ihtiyaçlarından mahrum kalmayı neredeyse bir onur meselesi haline getirdikleri bilinen bir gerçektir. "Perşembe gününe kadar nişastamız bitecek," derler kaderci bir önseziyle ve perşembe günü gerçekten de nişastaları biter. Stoklarının ne zaman tükeneceğini neredeyse dakikasına kadar tahmin etmişlerdir ve eğer perşembe günü erken kapanış günü olursa zaferleri tamamlanmış olur. Perakende amaçlı nişasta depolayan bir dükkan muhtemelen kapılarının önündedir, ancak kadın zihni azalan stokları yenilemek için bu kadar açık bir kaynağı reddetmiştir. “Orada iş yapmıyoruz” ifadesi, orayı insan uğrak yerinin hemen dışında bırakıyor. Ve tıpkı koyunları rahatsız eden bir köpeğin yakın çevresindeki sürülere nadiren sataşması gibi, bir kadının da yakın çevresindeki dükkanlarla nadiren iş yapması dikkat çekicidir. Tedarik kaynağı ne kadar uzaksa, malın kıt olma kararlılığı da o kadar kesin görünüyor. Nuh'un Gemisi muhtemelen son demirleme yerinden beş dakika bile ayrılmadan önce, bir kadın sesi sevinçle kuş yemi kıtlığını kaydetti. Birkaç gün önce, iki kadın tanıdığım, öğle yemeğinden hemen önce bir arkadaşlarının geldiğini ve (biraz haklı gururla) “evde hiçbir şey olmadığı” için onu yemeğe davet edemedikleri için biraz huzursuz olduklarını itiraf ettiler. Onlara, bakkallarla dolu bir sokakta yaşadıklarını ve beş dakikadan kısa sürede oldukça iyi bir öğle yemeği hazırlamanın kolay olacağını belirttim. "Bu aklımıza bile gelmezdi," dediler sakin bir vakarla ve ben de edepsizliğe yakın bir şey önermiş gibi hissettim.

Fakat bir kadının alışveriş kapasitesinin en çok çöktüğü nokta, edebi ihtiyaçlarını karşılamaya çalıştığı zamandır. Eğer bir şekilde az da olsa başarı yakalamış bir kitap yazdıysanız, neredeyse hiç tanımadığınız bir hanımefendiden "nasıl temin edebilirim?" diye soran bir mektup almanız kesindir. Kitabın adını, yazarını ve yayıncısını biliyor, ancak ona nasıl ulaşabileceği hala çözülmemiş bir sorun. Ona, bir demirciye veya tahıl satıcısına başvurmanın sadece gecikme ve hayal kırıklığına yol açacağını belirterek, aklınıza gelen en umut verici şeyin bir kitapçıya başvurmak olduğunu yazıyorsunuz. Bir iki gün sonra tekrar yazıyor: "Sorun değil; teyzenizden ödünç aldım." Burada elbette, daha iyi yolu öğrenmiş, daha ileri düzeyde alışveriş yapan birinin örneğini görüyoruz, ancak bu tür rahatlama yolları kapandığında bile çaresizlik devam ediyor. Geçtiğimiz günlerde West End'de yaşayan bir hanımefendi bana West Highland terrier cinsi köpeklere olan ilgisini ve bu cins hakkında daha fazla bilgi edinme arzusunu dile getirdi. Birkaç gün sonra, en bilinen açık hava yaşamı haftalık dergilerimizden birinin son sayısında bu konuyla ilgili kapsamlı bir makaleye rastlayınca, durumu bir mektupta belirterek derginin tarihini de verdim. Telefonla verdiği cevap ise "Gazeteyi bulamıyorum" oldu. Gerçekten de bulamıyordu. Sanırım binlerce gazete bayisinin bulunduğu bir şehirde yaşıyordu ve günlük alışveriş gezilerinde onlarca böyle dükkanın önünden geçmiş olmalıydı, ama onun için West Highland terrier'ler hakkındaki o makale, Doğu Tibet'teki bir Budist manastırında saklanan bir dua kitabında yazılmış gibiydi.

Erkek alışverişçinin acımasız doğrudanlığı, kadın izleyicide belli bir mücadeleci alay uyandırır. Uzun bir yaz öğleden sonrasının büyük bir bölümüne bir fareyi yayan ve sonra muhtemelen kaybeden bir kedi, şüphesiz faresini on saniyelik yorucu bir hayata sıkıştıran terrier'e aynı küçümsemeyi duyar. Birkaç gün önce öğleden sonra kısa bir alışveriş listesini bitirirken, otuz yıl önce vaftiz ebeveynlerinin bize verdiği ipucundan saparak Agatha diye adlandıracağımız tanıdığım bir kadın tarafından keşfedildim.

"Buradan emici kağıt almıyorsunuz herhalde, değil mi?" diye telaşlı bir fısıltıyla haykırdı ve gerçekten endişeli görünüyordu, bu yüzden elimi çektim.

Binadan çıkar çıkmaz, "Sizi Winks and Pinks'e götüreyim," dedi: "Orada inci, heliotrop, momie ve ezilmiş gibi çok güzel tonlarda emici kağıtlar var..."

“Ama ben sıradan beyaz emici kağıt istiyorum,” dedim.

“Boş ver. Winks and Pinks'te beni tanıyorlar,” diye kayıtsızca cevap verdi. Agatha'nın, emici kağıdın yalnızca tanınmış ve tehlikeli veya uygunsuz amaçlar için kullanmayacaklarına güvenilebilecek kişilere küçük miktarlarda satıldığı fikri vardı anlaşılan. Yaklaşık iki yüz metre yürüdükten sonra, çayının benim emici kağıdımdan daha acil bir öneme sahip olduğunu hissetmeye başladı.

"Emici kağıdı ne için istiyorsunuz?" diye birden sordu. Sabırla açıkladım.

“Islak el yazmalarının mürekkebini yazıyı bulaştırmadan kurutmak için kullanıyorum. Muhtemelen MÖ 2. yüzyılda Çin icadı, ama emin değilim. Aklıma gelen tek diğer kullanım alanı ise bir yavru kedinin oynaması için top haline getirmek.”

"Ama senin bir yavru kedin yok," dedi Agatha, çoğu durumda gerçeğin tamamını söyleme arzusunu taşıyan kadınsı bir tavırla.

"Her an bir tanesi içeri girebilir," diye yanıtladım.

Neyse, emici kağıdı almadım.