Seks, który nie robi zakupów

Otwarcie dużego, nowego centrum handlowego West Endu, zwłaszcza dla kobiet, nasuwa refleksję: Czy kobiety naprawdę kiedykolwiek robią zakupy? Oczywiście, powszechnie wiadomo, że robią zakupy z taką samą gorliwością, z jaką pszczoła odwiedza kwiaty, ale czy robią to w praktycznym sensie? Zakładając pieniądze, czas i energię, konsekwentne zakupy naturalnie zaowocują niezawodnym zaspokojeniem codziennych potrzeb domowych, podczas gdy powszechnie wiadomo, że służące (i gospodynie domowe wszystkich klas) za punkt honoru uznają niemal brak zaopatrzenia w artykuły pierwszej potrzeby. „Do czwartku skończy nam się krochmal” – mówią z fatalistyczną, złowieszczą przeczuciem i w czwartek już go nie mają. Przewidziały niemal co do minuty moment, w którym ich zapasy się wyczerpią, a jeśli czwartek okaże się dniem wcześniejszego zamknięcia, ich triumf będzie zupełny. Sklep, w którym przechowywana jest krochmal na potrzeby detaliczne, prawdopodobnie stoi tuż przed ich drzwiami, ale kobiecy umysł odrzucił tak oczywiste źródło uzupełnienia kurczący się zapas. „Nie handlujemy tam” od razu stawia to poza zasięgiem ludzkich możliwości. Warto zauważyć, że tak jak pies tropiący owce rzadko nęka stada w swoim sąsiedztwie, tak kobieta rzadko handluje w sklepach w swoim najbliższym otoczeniu. Im bardziej oddalone źródło zaopatrzenia, tym bardziej utwierdzona wydaje się być determinacja, by nie zabrakło towaru. Arka prawdopodobnie nie opuściła ostatniego cumowania pięć minut przed tym, jak jakiś kobiecy głos z zadowoleniem oznajmił o braku karmy dla ptaków. Kilka dni temu dwie moje znajome kobiety przyznały się do pewnego niepokoju, ponieważ tuż przed lunchem zadzwoniła do nich znajoma i nie mogły jej poprosić, by zatrzymała się i podzieliła z nimi posiłkiem, ponieważ (z nutą uzasadnionej dumy) „w domu nic nie było”. Zwróciłem uwagę, że mieszkają przy ulicy pełnej sklepów spożywczych i że łatwo byłoby zorganizować całkiem znośny lunch w niecałe pięć minut. „To” – powiedzieli z cichą godnością – „nie przyszłoby nam do głowy” – i poczułem, że zasugerowałem coś graniczącego z nieprzyzwoitością.

Ale to właśnie w zaspokajaniu literackich potrzeb zdolność kobiety do robienia zakupów załamuje się najdotkliwiej. Jeśli przypadkiem wydasz książkę, która odniosła choćby niewielki sukces, z pewnością otrzymasz list od jakiejś damy, której ledwo wiesz, by się przed nią ukłonić, z pytaniem, „jak ją zdobyć”. Zna tytuł książki, jej autora i wydawcę, ale jak nawiązać z nią kontakt, wciąż pozostaje dla niej nierozwiązanym problemem. Odpisujesz, wskazując, że zwrócenie się do sprzedawcy żelaza lub zboża pociągnie za sobą jedynie opóźnienie i rozczarowanie, i sugerujesz zwrócenie się do księgarza jako najbardziej obiecującą rzecz, jaką możesz sobie wyobrazić. Po dniu lub dwóch odpisuje ponownie: „Wszystko w porządku; pożyczyłam od twojej ciotki”. Mamy tu oczywiście przykład Klienta Poza-Sklepem, który poznał Lepszą Drogę, ale bezradność istnieje nawet wtedy, gdy takie boczne ścieżki ulgi są zamknięte. Pewna pani mieszkająca na West Endzie wyraziła mi ostatnio zainteresowanie terierami west highland i chęć dowiedzenia się czegoś więcej o tej rasie, więc gdy kilka dni później natknąłem się na obszerny artykuł na ten temat w bieżącym numerze jednego z naszych najsłynniejszych tygodników poświęconych życiu na świeżym powietrzu, wspomniałem o tym w liście, podając datę wydania. „Nie mogę dostać gazety” – odpowiedziała telefonicznie. I nie mogła. Mieszkała w mieście, w którym kioski są, jak sądzę, ponumerowane tysiącami, i musiała minąć dziesiątki takich sklepów podczas codziennych zakupów, ale jej zdaniem ten artykuł o terierach west highland równie dobrze mógłby zostać napisany w mszale przechowywanym w jakimś buddyjskim klasztorze we wschodnim Tybecie.

Brutalna bezpośredniość męskiego klienta budzi w obserwatorze pewną zadziorną drwinę. Kot, który roznosi jedną ryjówkę przez większą część długiego letniego popołudnia, a potem prawdopodobnie ją zgubi, niewątpliwie odczuwa tę samą pogardę dla teriera, który ściska swojego szczura w dziesięć sekund wyczerpującego życia. Kilka popołudni temu kończyłem krótką listę zakupów, gdy odkryła mnie znajoma kobieta, którą, odchodząc od przewodnictwa, jakie dali nam jej rodzice chrzestni trzydzieści lat temu, nazwiemy Agata.

„Na pewno nie kupujesz tu bibułek?” wykrzyknęła szeptem, a wydawała się tak szczerze zaniepokojona, że ​​powstrzymałem rękę.

„Zabiorę cię do Winks and Pinks” – powiedziała, gdy tylko wyszliśmy z budynku. „Mają tam takie śliczne odcienie bibuły – perłowy, heliotropowy, mumio i kruszony…”

„Ale ja chcę zwykłą białą bibułkę” – powiedziałem.

„Nieważne. Znają mnie w Winks and Pinks” – odpowiedziała niekonsekwentnie. Agatha najwyraźniej uważa, że ​​bibuły są sprzedawane tylko w niewielkich ilościach osobom o znanej reputacji, którym można zaufać, że nie będą ich używać w sposób niebezpieczny ani niewłaściwy. Po przejściu około dwustu metrów zaczęła odczuwać, że jej herbata jest ważniejsza niż moja bibuła.

„Po co ci bibułka?” – zapytała nagle. Wyjaśniłem cierpliwie.

„Używam go do osuszania atramentu z mokrego rękopisu bez rozmazywania pisma. Prawdopodobnie chiński wynalazek z II wieku przed naszą erą, ale nie jestem pewien. Jedyne inne zastosowanie, jakie przychodzi mi do głowy, to zwinięcie go w kulkę, żeby kociak mógł się nią pobawić”.

„Ale ty nie masz kotka” – powiedziała Agatha, kierując się typową dla niej chęcią powiedzenia całej prawdy w większości przypadków.

„Jakiś zabłąkany może wejść w każdej chwili” – odpowiedziałem.

Tak czy inaczej, nie dostałam bibułki.