เซ็กส์ที่ไม่ช้อปปิ้ง

การเปิดศูนย์การค้าขนาดใหญ่แห่งใหม่ในย่านเวสต์เอนด์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านค้าสำหรับผู้หญิง ทำให้เกิดคำถามว่า ผู้หญิงเคยช้อปปิ้งกันจริงๆ หรือไม่? แน่นอนว่าเป็นที่รู้กันดีว่าพวกเธอออกไปช้อปปิ้งอย่างขยันขันแข็งราวกับผึ้งที่ตอมดอกไม้ แต่พวกเธอช้อปปิ้งในความหมายที่ใช้ได้จริงหรือไม่? หากมีเงิน เวลา และพลังงาน การช้อปปิ้งอย่างมุ่งมั่นย่อมส่งผลให้มีของใช้จำเป็นในครัวเรือนอย่างเพียงพอ ในขณะที่เป็นที่รู้กันว่าหญิงรับใช้ (และแม่บ้านทุกชนชั้น) ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะไม่ได้รับการจัดหาของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน “แป้งจะหมดภายในวันพฤหัสบดี” พวกเธอกล่าวด้วยลางสังหรณ์อย่างสิ้นหวัง และเมื่อถึงวันพฤหัสบดี แป้งก็หมดจริงๆ พวกเธอคาดการณ์เวลาที่แป้งจะหมดได้แม่นยำแทบทุกนาที และหากวันพฤหัสบดีเป็นวันปิดร้านเร็ว ชัยชนะของพวกเธอก็สมบูรณ์แบบ ร้านขายแป้งสำหรับขายปลีกอาจอยู่หน้าประตูบ้านของพวกเธอเลยก็ได้ แต่จิตใจของผู้หญิงกลับปฏิเสธแหล่งซื้อของที่เห็นได้ชัดเช่นนั้น คำพูดที่ว่า “เราไม่ซื้อของที่นั่น” ทำให้แหล่งนั้นอยู่นอกเหนือความสนใจของมนุษย์ไปโดยปริยาย และเป็นที่น่าสังเกตว่า เช่นเดียวกับสุนัขที่ชอบไล่แกะมักจะไม่ไปรบกวนฝูงแกะในละแวกบ้านของมัน ผู้หญิงก็มักจะไม่ไปซื้อของจากร้านค้าในบริเวณใกล้เคียงเช่นกัน ยิ่งแหล่งซื้อของอยู่ไกลเท่าไหร่ ความตั้งใจที่จะปล่อยให้สินค้าขาดแคลนก็ยิ่งดูเหมือนจะแน่วแน่มากขึ้นเท่านั้น เรือโนอาห์อาจจะยังไม่ทันออกจากที่จอดเรือครบห้านาทีดี ก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งบ่นอย่างสะใจว่าเมล็ดนกขาดแคลน ไม่กี่วันก่อน เพื่อนผู้หญิงสองคนของฉันสารภาพว่าพวกเธอรู้สึกไม่สบายใจ เพราะเพื่อนคนหนึ่งมาเยี่ยมก่อนเที่ยงเล็กน้อย และพวกเธอไม่สามารถขอให้เพื่อนคนนั้นแวะมาทานอาหารด้วยได้ เพราะ (ด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย) “ไม่มีอะไรอยู่ในบ้านเลย” ฉันชี้ให้เห็นว่าพวกเขาอาศัยอยู่ในถนนที่เต็มไปด้วยร้านขายของชำ และมันง่ายมากที่จะหาอาหารกลางวันที่พอใช้ได้มาทานภายในเวลาไม่ถึงห้านาที “นั่น” พวกเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและมีศักดิ์ศรี “เรานึกไม่ถึงเลย” และฉันรู้สึกว่าตัวเองได้เสนออะไรที่เกือบจะไม่เหมาะสมไปเสียแล้ว

แต่ปัญหาที่ผู้หญิงต้องเผชิญคือ การหาซื้อหนังสือ ซึ่งเป็นเรื่องยากลำบากที่สุด หากคุณบังเอิญเขียนหนังสือที่ประสบความสำเร็จบ้าง คุณก็จะได้รับจดหมายจากสุภาพสตรีที่คุณแทบไม่รู้จัก ถามคุณว่า “หาซื้อได้ที่ไหน” เธอรู้ชื่อหนังสือ ผู้แต่ง และสำนักพิมพ์ แต่การจะหาซื้อหนังสือได้นั้นยังคงเป็นปัญหาที่เธอแก้ไม่ตก คุณจึงเขียนตอบกลับไปว่า การไปถามคนขายเหล็กหรือคนขายข้าวจะทำให้เสียเวลาและผิดหวัง และแนะนำให้ลองไปถามคนขายหนังสือดู เพราะคิดว่าน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ในอีกหนึ่งหรือสองวันต่อมา เธอก็เขียนมาอีกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยืมมาจากป้าของคุณแล้ว” นี่คือตัวอย่างของ “ผู้ซื้อที่ก้าวข้ามขีดจำกัด” ผู้ที่เรียนรู้ “วิธีที่ดีกว่า” แต่ความรู้สึกไร้หนทางก็ยังคงมีอยู่ แม้ว่าหนทางเหล่านั้นจะถูกปิดไปแล้วก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้ หญิงท่านหนึ่งที่อาศัยอยู่ในย่านเวสต์เอนด์ได้แสดงความสนใจในสุนัขพันธุ์เวสต์ไฮแลนด์เทอร์เรีย และปรารถนาที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับสายพันธุ์นี้ ดังนั้นเมื่อไม่กี่วันต่อมา ฉันได้อ่านบทความที่ละเอียดถี่ถ้วนเกี่ยวกับเรื่องนี้ในนิตยสารรายสัปดาห์เกี่ยวกับชีวิตกลางแจ้งที่รู้จักกันดีฉบับหนึ่ง ฉันจึงได้กล่าวถึงเรื่องนี้ในจดหมาย โดยระบุวันที่ของนิตยสารฉบับนั้นด้วย “ฉันหาซื้อหนังสือพิมพ์นั้นไม่ได้” คือคำตอบที่เธอโทรมา และเธอก็หาไม่ได้จริงๆ เธออาศัยอยู่ในเมืองที่มีร้านขายหนังสือพิมพ์อยู่เป็นพันๆ ร้าน และเธอคงผ่านร้านขายหนังสือพิมพ์เหล่านั้นมาหลายสิบร้านในระหว่างการซื้อของประจำวัน แต่สำหรับเธอแล้ว บทความเกี่ยวกับเวสต์ไฮแลนด์เทอร์เรียนั้นก็เหมือนกับถูกเขียนไว้ในหนังสือสวดมนต์ที่เก็บไว้ในวัดพุทธแห่งหนึ่งในทิเบตตะวันออกนั่นแหละ

ความตรงไปตรงมาอย่างโหดร้ายของนักช้อปชายก่อให้เกิดความเยาะเย้ยถากถางอย่างมีชั้นเชิงในหมู่ผู้เฝ้ามองหญิง แมวที่จับหนูตัวเล็กๆ ได้ตัวหนึ่งและปล่อยให้มันคืบคลานไปทั่วบริเวณในช่วงบ่ายของฤดูร้อน แล้วอาจจะทำมันหายไปอีก ย่อมรู้สึกดูถูกเหยียดหยามสุนัขเทอร์เรียที่จับหนูได้ภายในเวลาเพียงสิบวินาทีอย่างแน่นอน เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันกำลังซื้อของตามรายการสั้นๆ อยู่ ก็มีหญิงคนหนึ่งที่ฉันรู้จักมาพบเข้า ซึ่งชื่อของเธอนั้นแตกต่างจากชื่อที่พ่อแม่ทูนหัวของเธอให้ไว้เมื่อสามสิบปีก่อน เราจะเรียกเธอว่า อากาธา

“คุณคงไม่ได้ซื้อกระดาษซับมันที่นี่ใช่ไหมคะ?” เธออุทานด้วยเสียงกระซิบอย่างกังวลใจ และดูเหมือนเธอจะเป็นห่วงจริงๆ จนฉันต้องหยุดมือไว้

“เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปที่ร้านวิงค์ส แอนด์ พิงค์ส” เธอพูดทันทีที่เราออกจากอาคาร “ที่นั่นมีกระดาษซับมันสีสวยๆ มากมายเลย ทั้งสีมุก สีเฮลิโอโทรป สีโมมี่ และสีครีมบดละเอียด—”

“แต่ฉันต้องการกระดาษซับหมึกสีขาวธรรมดา” ฉันกล่าว

“ช่างเถอะ พวกเขารู้จักฉันที่ร้านวิงค์สแอนด์พิงค์ส” เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนว่าอากาธาจะรู้ว่ากระดาษซับหมึกนั้นขายในปริมาณน้อยเฉพาะให้กับบุคคลที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักเท่านั้น ซึ่งคนเหล่านั้นสามารถไว้วางใจได้ว่าจะไม่นำไปใช้ในทางที่อันตรายหรือไม่เหมาะสม หลังจากเดินไปได้ประมาณสองร้อยหลา เธอก็เริ่มรู้สึกว่าชาของเธอนั้นสำคัญกว่ากระดาษซับหมึกของฉันเสียอีก

“คุณต้องการกระดาษซับหมึกไปทำอะไร?” เธอถามขึ้นมาอย่างกระทันหัน ฉันจึงอธิบายอย่างใจเย็น

“ฉันใช้มันเช็ดหมึกของต้นฉบับที่เปียกโดยไม่ทำให้ตัวหนังสือเลอะเทอะ น่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ของชาวจีนในศตวรรษที่สองก่อนคริสต์ศักราช แต่ฉันไม่แน่ใจ การใช้งานอื่น ๆ ที่ฉันนึกออกก็คือ ปั้นเป็นก้อนกลม ๆ ให้ลูกแมวเล่น”

“แต่คุณไม่มีลูกแมวนี่นา” อากาธาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความปรารถนาแบบผู้หญิงที่ต้องการพูดความจริงทั้งหมดในเกือบทุกโอกาส

“อาจจะมีตัวใดตัวหนึ่งหลงเข้ามาได้ทุกเมื่อ” ฉันตอบ

อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้กระดาษซับมันมาด้วย