Seks die niet winkelt

De opening van een groot nieuw winkelcentrum in West End, met name een winkelgebied voor vrouwen, roept de vraag op: winkelen vrouwen eigenlijk wel echt? Het is natuurlijk een bewezen feit dat ze net zo ijverig winkelen als een bij bloemen bezoekt, maar winkelen ze ook in de praktische zin van het woord? Met voldoende geld, tijd en energie zou een vastberaden winkelprogramma er natuurlijk voor zorgen dat de dagelijkse benodigdheden altijd aanwezig zijn. Het is echter algemeen bekend dat dienstmeisjes (en huisvrouwen van alle klassen) er bijna een erezaak van maken om niet van alledaagse benodigdheden voorzien te worden. "Donderdag is het stijfsel op," zeggen ze met fatalistische voorgevoelens, en donderdag is het inderdaad op. Ze hebben bijna tot op de minuut nauwkeurig voorspeld wanneer hun voorraad op zou zijn, en als donderdag toevallig een dag is waarop de winkel eerder sluit, is hun overwinning compleet. Een winkel waar stijfsel voor de detailhandel wordt verkocht, staat misschien wel pal voor hun deur, maar de vrouwelijke geest heeft zo'n voor de hand liggende bron voor het aanvullen van een slinkende voorraad afgewezen. "Daar doen we niet aan mee" plaatst het meteen buiten het bereik van mensen. En het is opmerkelijk dat, net zoals een hond die schapen lastigvalt zelden de kuddes in zijn directe omgeving lastigvalt, een vrouw zelden zaken doet met winkels in haar directe omgeving. Hoe verder de bron van levering, hoe vastberadener het lijkt om een ​​tekort aan het product te hebben. De Ark was waarschijnlijk nog geen vijf minuten van zijn laatste aanlegplaats vertrokken of een vrouwenstem meldde al triomfantelijk een tekort aan vogelzaad. Een paar dagen geleden biechtten twee kennissen van mij op dat ze zich wat ongemakkelijk voelden omdat een vriendin vlak voor de lunch was langsgekomen en ze haar niet hadden kunnen vragen om even te blijven en mee te eten, omdat (met een vleugje terechte trots) "er niets in huis was". Ik wees erop dat ze in een straat woonden vol met levensmiddelenwinkels en dat ze in minder dan vijf minuten een prima lunch hadden kunnen regelen. 'Dat,' zeiden ze met stille waardigheid, 'zou ons niet zijn opgekomen,' en ik voelde dat ik iets had gesuggereerd dat grensde aan het onfatsoenlijke.

Maar het is juist bij het bevredigen van haar literaire behoeften dat de koopkracht van een vrouw het meest tekortschiet. Als je toevallig een boek hebt geschreven dat enig succes heeft gehad, krijg je gegarandeerd een brief van een dame die je nauwelijks kent, met de vraag "hoe kan ik eraan komen?". Ze kent de titel van het boek, de auteur en de uitgever, maar hoe ze het daadwerkelijk in handen kan krijgen, blijft voor haar een onopgelost probleem. Je schrijft terug dat een beroep doen op een ijzerhandelaar of graanhandelaar alleen maar vertraging en teleurstelling zal opleveren, en suggereert dat een boekhandel de meest veelbelovende optie is. Een dag of twee later schrijft ze weer: "Het is in orde; ik heb het van je tante geleend." Hier hebben we natuurlijk een voorbeeld van de 'voorbij-de-winkel', iemand die de betere manier heeft geleerd, maar de hulpeloosheid blijft bestaan, zelfs wanneer dergelijke uitwegen naar verlichting zijn afgesloten. Een dame die in de West End woont, vertelde me laatst over haar interesse in West Highland terriers en haar wens om meer over dit ras te weten te komen. Toen ik een paar dagen later een uitgebreid artikel over dit onderwerp tegenkwam in de nieuwste editie van een van onze bekendste outdoorweekbladen, heb ik haar daarover een brief gestuurd met de datum van dat nummer. "Ik kan de krant niet krijgen," antwoordde ze telefonisch. En dat klopte. Ze woonde in een stad waar er, denk ik, duizenden krantenwinkels zijn, en ze moet er tijdens haar dagelijkse boodschappen wel tientallen zijn gepasseerd, maar wat haar betreft had dat artikel over West Highland terriers net zo goed in een misboek in een boeddhistisch klooster in Oost-Tibet kunnen staan.

De brute directheid van de mannelijke klant wekt een zekere strijdlustige spot op bij de vrouwelijke toeschouwer. Een kat die een spitsmuis over een groot deel van een lange zomermiddag verspreidt en hem vervolgens mogelijk kwijtraakt, voelt ongetwijfeld dezelfde minachting voor de terriër die zijn rat in tien seconden van zijn moeizame bestaan ​​weet te vangen. Een paar middagen geleden was ik bezig met het afronden van een boodschappenlijstje toen ik werd opgemerkt door een dame die ik kende en die, afwijkend van het pad dat haar peetouders ons dertig jaar geleden hadden gewezen, we Agatha zullen noemen.

'Je koopt hier toch zeker geen vloeipapier?', riep ze geagiteerd en fluisterend uit, en ze leek zo oprecht bezorgd dat ik mijn hand inhield.

'Ik neem je mee naar Winks and Pinks,' zei ze zodra we het gebouw uit waren: 'ze hebben zulke mooie tinten vloeipapier – parelmoer, heliotroop, momie en crushed –'

'Maar ik wil gewoon wit vloeipapier,' zei ik.

'Geeft niet. Ze kennen me bij Winks and Pinks,' antwoordde ze onverschillig. Agatha had blijkbaar het idee dat vloeipapier alleen in kleine hoeveelheden wordt verkocht aan mensen met een goede reputatie, die erop te vertrouwen zijn dat ze het niet voor gevaarlijke of oneigenlijke doeleinden zullen gebruiken. Na een meter of tweehonderd gelopen te hebben, begon ze te beseffen dat haar thee belangrijker was dan mijn vloeipapier.

'Waar heb je dat vloeipapier voor nodig?' vroeg ze plotseling. Ik legde het geduldig uit.

“Ik gebruik het om de inkt van natte manuscripten te drogen zonder dat het schrift uitveegt. Waarschijnlijk een Chinese uitvinding uit de tweede eeuw voor Christus, maar ik weet het niet zeker. Het enige andere gebruik dat ik kan bedenken, is om er een balletje van te rollen zodat een kitten ermee kan spelen.”

'Maar je hebt geen kitten,' zei Agatha, met een typisch vrouwelijke neiging om in de meeste gevallen de volledige waarheid te vertellen.

'Er kan elk moment een verdwaalde binnenkomen,' antwoordde ik.

Hoe dan ook, ik heb het vloeipapier niet gekregen.