San Jacinto Efsanesi

San Jacinto savaş alanı, Teksas'ın geçmişteki itibarını kişisel bir mesele haline getirenler için çok değerli, tarihi bir yerdir. General Sam Houston ve Teksas'ın ilçelerinin adını taşıyan diğer beylerin Santa Anna'yı ve onun taşınabilir barını ve tabancalarını ele geçirdiği bu yerin adını duyduğunda heyecanlanmayan bir Teksaslı, soysuz bir köledir.

Birkaç gün önce, Hoodoo Jane adlı römorkörde pilot olarak çalışan bir arkadaşı olan bir Post muhabiri, o unutulmaz yerde meydana gelen olaylarla ilgili bolca bulunan hikaye ve efsanelerden bazılarını eski sakinlerden toplamak amacıyla bataklığa, savaş alanına gitti.

Hoodoo Jane, muhabiri bataklığın kıyısındaki savaş alanında indirdi ve muhabir sık ​​ağaçlıkların arasında, ardından da ünlü savaşın yaşandığı söylenen alçak düzlükte dolaştı. Küçük bir grup karaağaç ağacının altında küçük bir kulübe vardı ve muhabir, eski bir sakini bulma umuduyla oraya doğru yürüdü.

Kulübeden, uzun beyaz saçlı ve gümüş rengi sakallı, görünüşe göre 75-80 yaşlarında, saygıdeğer bir adam çıktı.

“Gel buraya genç adam,” dedi. “Bu yerin efsanesini öğrenmek ister misin? O halde avucuma gümüş ver, sana anlatayım.”

"İyi baba," dedi muhabir, "Gramercy, ve kutsallığım üzerine yemin ederim ki, beni sevdiğiniz sürece benden gümüş istemeyin, ama eski efsanenizi de anlatmaya devam edin."

"Öyleyse buraya otur," dedi keşiş, "sana San Jacinto savaş alanının efsanesini anlatacağım."

“Çok uzun yıllar önce, gümüş rengi saçlarım koyu renkliyken ve adımlarım seninki kadar hızlı ve neşeliyken, annem bana bu hikâyeyi anlattı. O günü ne kadar iyi hatırlıyorum. Alacakaranlıktı ve akşam gölgeleri ağaçların altında uzuyordu. Elini başıma koydu ve dedi ki:

⁂

“Oğlum, sana San Jacinto efsanesini anlatacağım. Çok güzel bir hikaye ve bana babam anlattı; o, eyaletin ilk yerleşimcilerinden biriydi. Ah! Ne adamdı o—1.83 metre boyunda, meşe dalı gibi kaslı ve aslan gibi cesur. Bir gün, hatırlıyorum, Kızılderililerle uzun ve zorlu bir savaştan sonra eve geldi. Koca güçlü babam, bir kadının yapacağı kadar nazikçe beni dizine oturttu ve dedi ki:

“Dinle küçük Güneş Işığı, sana San Jacinto’nun o eski, görkemli hikayesini anlatacağım. Çok az kişinin bildiği bir efsane bu. Parlak gözlerin hayretle parlayacak. Bunu, tuhaf bir adam olan ve onu tanıyan herkesin korkuyla baktığı amcamdan duydum. Bir gece, ay batıda batarken ve büyük baykuşlar ormanda hüzünlü bir şekilde öterken, bana bataklığın kıyısındaki o büyük ağaçlık alanı gösterdi ve kolumdan tutarak fısıldadı: 'Onları görüyor musun evlat, onları görüyor musun?'

“Derin otların arasında tek başımıza durduğumuz yerde neredeyse karanlık çökmüştü ve rüzgar düzlükte eserken garip sesler çıkarıyordu.

“ ' “ 'Bu hikâyenin tek bir kelimesini bile ölümlü birine anlatmadım evlat,' dedi amcam, 'ama mutlaka duyulmalı. Dinle; çocukken büyükannem bana San Jacinto efsanesini anlatmıştı. Ertesi gün öldü. Bana gece yarısı tam bu noktada anlattı. Şiddetli bir fırtına vardı ve öfkeli rüzgar bizi bu yaşlı meşe ağacının altına sığınmaya zorluyordu. Büyükannemin normalde çok donuk ve zayıf olan gözleri yıldızlar gibi parlıyordu. Titreyen elini eski savaş alanına doğru kaldırıp şöyle dediğinde elli yaş daha genç görünüyordu:

“Evlat, uzun yıllardan sonra ilk kez bir insan dili, bu sessiz yerin ebedi bağrında sakladığı sırrı açığa çıkarmak üzere. Şimdi sana babamın üvey kardeşinin bana anlattığı San Jacinto efsanesini anlatacağım. O, okumayı ve yalnız yürüyüşleri seven, sessiz, karamsar bir adamdı. Bir gün onu ağlarken buldum. Beni görünce gözyaşlarını sildi ve usulca şöyle dedi:

⁂

“Sen misin küçük kızım? Gel de sana yıllardır içimde sakladığım bir şeyi anlatayım. Bu yerle ilgili anlatılması gereken hüzünlü bir efsane var. Yanıma otur, sana anlatayım. Bunu büyükannemin kız kardeşinden duymuştum, o da zamanında tanınmış bir kişiydi. Sözlerini ne kadar iyi hatırlıyorum. Nazik ve sevimli bir kadındı ve tatlı, melodik sesi bu ilginç ve güzel efsaneye ayrı bir hava katıyordu.

“Bir zamanlar,” dedi, “amcamın üvey babasıyla bu vadide at sırtında gidiyorduk ki, o ağaçlık alana baktı ve şöyle dedi:

“ ' “ ' “ ' “ 'San Jacinto efsanesini hiç duydunuz mu?'

“ ' “ ' “ ' “ 'Hayır,' dedim.

“ ' “ ' “ ' “ 'Sana anlatacağım,' dedi. 'Yıllar önce, genç bir delikanlıyken, babamla birlikte orada gölgede dinlenmek için durmuştuk. Güneş batmak üzereydi ve babam o noktayı işaret ederek şöyle dedi:

“Oğlum, yaşlanıyorum ve uzun süre seninle birlikte olamayacağım. Bu toprakla ilgili eski bir efsane var ve bunu sana anlatmam gerektiğini düşünüyorum. Çok uzun zaman önce, sen doğmadan önce, büyükbabam bir gün—” ” ” ” ” ” ” ”

"Bak bakalım, yaşlı geveze," dedi Post muhabiri, "bu hikâyeyi Pontius Pilatus'un zamanından yaklaşık 600 yıl öncesine dayandırıyorsun. Bir haber ile piramitlerdeki bir yazıt arasındaki farkı bilmiyor musun? Gazetemiz basılı materyal kullanmıyor. Neden bu saçmalığını sendikalara karşı kullanmıyorsun?"

Yaşlı münzevi kaşlarını çattı ve ceketinin eteğinin altına uzandı; muhabir de hızla ama ağırbaşlı bir şekilde Hoodoo Jane'e koştu ve oradan ayrıldı. Ancak, eğer oraya ulaşmak mümkün olsaydı, San Jacinto savaş alanı hakkında bir efsane de civarda bir yerlerde anlatılırdı.