ตำนานแห่งซานจาซินโต

สมรภูมิซานจาซินโตเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญยิ่งสำหรับผู้ที่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงในอดีตของเท็กซัส ชาวเท็กซัสคนใดที่ไม่รู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินชื่อสถานที่ที่นายพลแซม ฮูสตันและเหล่าขุนนางผู้มีชื่อเสียงซึ่งตั้งชื่อตามมณฑลต่างๆ ของเท็กซัส ได้จับกุมซานตา อันนาและยึดบาร์และอาวุธของเขาได้ ก็เป็นทาสที่ต่ำต้อย

เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์โพสต์ ซึ่งมีเพื่อนเป็นนักบินบนเรือลากจูง Hoodoo Jane ได้เดินทางลงไปตามลำน้ำสาขาไปยังสมรภูมิรบ โดยมีจุดประสงค์เพื่อรวบรวมเรื่องราวและตำนานมากมายเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ สถานที่อันน่าจดจำแห่งนั้น จากชาวบ้านรุ่นเก่าๆ

ฮูดู เจน ปล่อยนักข่าวลงที่สนามรบ ซึ่งอยู่ริมฝั่งลำน้ำสาขา และเขาเดินเตร็ดเตร่ไปใต้ป่าทึบ แล้วออกไปยังที่ราบต่ำซึ่งว่ากันว่าเป็นสถานที่เกิดการรบอันโด่งดัง ใต้กลุ่มต้นเอล์มเล็กๆ มีกระท่อมหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง และนักข่าวก็เดินไปที่นั่นด้วยความหวังว่าจะได้พบกับผู้อยู่อาศัยเก่าแก่

ชายชราคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องโดยสาร ดูเหมือนอายุประมาณ 75-80 ปี มีผมสีขาวและเคราสีเงินยาว

“มานี่สิ เจ้าหนุ่ม” เขากล่าว “อยากรู้ตำนานของที่นี่ไหม? ถ้าอย่างนั้นจงให้เงินฉันมาวางบนฝ่ามือ แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”

“คุณพ่อที่ดี” นักข่าวกล่าว “แกรมเมอร์ซี และด้วยพระบารมีของข้า และพระเจ้า โปรดอย่าขอเงินจากข้าเลย แต่จงเล่าตำนานเก่าๆ ของคุณต่อไปเถอะ”

“ถ้าอย่างนั้นจงนั่งลงตรงนี้” ฤๅษีกล่าว “แล้วข้าจะเล่าตำนานเกี่ยวกับสมรภูมิซานจาซินโตให้เจ้าฟัง”

“หลายปีมาแล้ว เมื่อผมสีเงินของฉันยังดำคล้ำ และก้าวเดินของฉันว่องไวและร่าเริงเหมือนท่าน แม่ของฉันเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง ฉันจำวันนั้นได้ดีทีเดียว มันเป็นช่วงพลบค่ำ และเงาของยามเย็นกำลังทอดยาวใต้ต้นไม้ เธอวางมือลงบนศีรษะของฉันแล้วพูดว่า:

⁂

“ลูกชายของฉัน ฉันจะเล่าตำนานของซานจาซินโตให้ฟัง มันเป็นเรื่องราวที่สวยงาม และพ่อของฉันซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ตั้งถิ่นฐานยุคแรกๆ ในรัฐนี้เล่าให้ฉันฟัง โอ้! พ่อของฉันช่างเป็นคนยิ่งใหญ่ สูงหกฟุต กำยำดุจต้นโอ๊ก และกล้าหาญดุจสิงโต วันหนึ่ง ฉันจำได้ว่า พ่อกลับบ้านหลังจากต่อสู้กับชาวอินเดียนแดงมาอย่างยาวนานและเหน็ดเหนื่อย พ่ออุ้มฉันขึ้นมานั่งบนตักอย่างอ่อนโยนราวกับผู้หญิงคนหนึ่ง พ่อผู้แข็งแกร่งของฉัน และพูดว่า:

“ฟังนะ เจ้าหนูน้อยผู้สดใส แล้วฉันจะเล่าเรื่องราวเก่าแก่อันยิ่งใหญ่ของซานจาซินโตให้ฟัง มันเป็นตำนานที่คนส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ มันจะทำให้ดวงตาอันสดใสของเจ้าเต้นระรัวด้วยความอัศจรรย์ ฉันได้ยินเรื่องนี้มาจากลุงของฉัน ซึ่งเป็นคนแปลกประหลาดและเป็นที่หวาดกลัวของทุกคนที่รู้จักเขา คืนหนึ่งเมื่อดวงจันทร์กำลังลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตกและนกฮูกตัวใหญ่กำลังร้องโหยหวนอย่างเศร้าโศกในป่า เขาชี้ให้ฉันดูป่าใหญ่ริมฝั่งลำน้ำ และจับแขนฉันกระซิบว่า ‘เห็นไหม เจ้าหนู เห็นไหม?’

“ตรงที่เรายืนอยู่เพียงลำพังในทุ่งหญ้าสูงนั้นเกือบจะมืดแล้ว และลมก็ส่งเสียงแปลกๆ ขณะพัดผ่านที่ราบ”

“ ' “ 'ฉันไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยสักนิด เจ้าหนุ่ม' ลุงของฉันกล่าว 'แต่เรื่องนี้ต้องเปิดเผยออกมา ฟังนะ ตอนที่ฉันยังเด็ก ยายของฉันเล่าตำนานของซานจาซินโตให้ฉันฟัง วันรุ่งขึ้นเธอก็เสียชีวิต เธอเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังตอนเที่ยงคืน ณ สถานที่แห่งนี้ มีพายุโหมกระหน่ำ ลมพายุรุนแรงพัดกระหน่ำพวกเราให้หลบอยู่ใต้ต้นโอ๊กเก่าแก่ต้นนี้ ดวงตาของยายของฉันซึ่งปกติแล้วดูหม่นหมองและอ่อนแอ กลับเปล่งประกายราวกับดวงดาว เธอเหมือนจะอ่อนเยาว์ลงไปห้าสิบปี ขณะที่เธอยกมือที่สั่นเทาขึ้นไปทางสนามรบเก่าแก่และกล่าวว่า:

“ลูกเอ๋ย เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ลิ้นของมนุษย์กำลังจะเปิดเผยความลับที่สถานที่เงียบสงบแห่งนี้เก็บงำไว้ในอกอันเป็นนิรันดร์ บัดนี้ข้าจะเล่าตำนานของซานจาซินโตให้เจ้าฟัง ตามที่พี่ชายต่างมารดาของพ่อข้าเล่าให้ฟัง เขาเป็นคนเงียบขรึม อารมณ์แปรปรวน ชอบอ่านหนังสือและเดินคนเดียว วันหนึ่งข้าพบเขากำลังร้องไห้ เมื่อเขาเห็นข้า เขาก็เช็ดน้ำตาออกจากดวงตาและพูดอย่างอ่อนโยนว่า:

⁂

“ ' “ 'นั่นใช่เจ้าตัวน้อยหรือเปล่า? มาสิ ฉันจะเล่าบางสิ่งที่ฉันเก็บงำไว้ในใจมานานหลายปีให้ฟัง มีตำนานเศร้าโศกเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ที่ต้องเล่าให้ฟัง นั่งลงข้างๆ ฉัน แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง ฉันได้ตำนานนี้มาจากน้องสาวของยาย ซึ่งเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้น ฉันจำคำพูดของเธอได้ดี เธอเป็นหญิงที่อ่อนโยนและน่ารัก และน้ำเสียงที่หวานไพเราะของเธอยิ่งเพิ่มความน่าสนใจให้กับตำนานที่แปลกตาและงดงามนี้

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” เธอกล่าว “ฉันกำลังขี่ม้าไปกับพ่อเลี้ยงของลุงข้ามหุบเขานี้ เมื่อเขาเหลือบไปมองป่าต้นไม้เหล่านั้นแล้วพูดว่า:

“ ' “ ' “ 'คุณเคยได้ยินตำนานของซานจาซินโตไหม?'

“ ' “ ' “ 'ไม่' ฉันพูด

“ ' “ ' “ ' “ 'ข้าจะบอกเจ้า' เขากล่าว 'หลายปีมาแล้ว เมื่อข้ายังเป็นเด็ก พ่อกับข้าหยุดพักในร่มเงาตรงนั้น ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน และพ่อก็ชี้ไปที่จุดนั้นแล้วพูดว่า:

“ ' “ ' “ ' “ “ลูกเอ๋ย พ่อแก่ลงแล้วและคงอยู่กับลูกได้ไม่นาน มีตำนานเก่าแก่เรื่องหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับดินแดนแห่งนี้ และพ่อรู้สึกว่าควรเล่าให้ลูกฟัง นานมาแล้ว ก่อนที่ลูกจะเกิด ปู่ของพ่อวันหนึ่ง—” ' ” ' ” ' ” ' ”

“ดูนี่สิ ไอ้แก่ปากพล่อย” นักข่าวจากหนังสือพิมพ์โพสต์กล่าว “เรื่องนี้มันย้อนไปถึง 600 ปีก่อนสมัยของปอนติอุส ปิลาตุสเลยนะ แกไม่รู้หรือไงว่าข่าวกับจารึกบนพีระมิดต่างกันยังไง? หนังสือพิมพ์ของเราไม่ได้ใช้ภาพพิมพ์นะ ทำไมไม่ลองเอาเรื่องตลกแบบนี้ไปลงกับพวกสำนักข่าวดูล่ะ?”

จากนั้นฤๅษีชราก็ขมวดคิ้วและล้วงมือไปใต้ชายเสื้อ นักข่าวจึงวิ่งอย่างรวดเร็วแต่ด้วยท่าทีสง่างามไปยังฮูดูเจนและขึ้นเรือไป แต่มีตำนานเกี่ยวกับสมรภูมิซานจาซินโตที่ไหนสักแห่งในละแวกนั้น หากใครสักคนสามารถไปถึงที่นั่นได้