De Legende van San Jacinto

Het slagveld van San Jacinto is een historische plek, zeer dierbaar voor degenen die de vroegere reputatie van Texas tot een persoonlijke zaak maken. Een Texaan die niet opgewonden raakt bij de vermelding van de plaats waar generaal Sam Houston en andere heren, vernoemd naar de counties van Texas, Santa Anna en zijn draagbare bar en wapens gevangen namen, is een verachtelijke slaaf.

Enkele dagen geleden ging een verslaggever van de Post, die een vriend heeft die piloot is op de sleepboot Hoodoo Jane, de baai af naar het slagveld met de bedoeling om van enkele oude bewoners een aantal verhalen en legendes te verzamelen die zo talrijk zijn over de gebeurtenissen die zich op die gedenkwaardige plek hebben afgespeeld.

De Hoodoo Jane zette de verslaggever af bij het slagveld, dat aan de oever van de baai ligt. Hij dwaalde rond onder het dichte bos en vervolgens op het lage, vlakke land waar de beroemde veldslag zich naar verluidt had afgespeeld. Onder een groepje iepen stond een hutje, en de verslaggever liep erheen in de hoop een oude bewoner te vinden.

Een eerbiedwaardige man, kennelijk tussen de 75 en 80 jaar oud, met lang wit haar en een zilvergrijze baard, kwam uit de hut tevoorschijn.

'Kom eens hier, jongeman,' zei hij. 'Wil je de legende van deze plek kennen? Geef me dan een zilveren munt, en ik zal hem je vertellen.'

'Goede vader,' zei de verslaggever, 'Gramercy, en bij mijn halidome, en Got wot, zoals u van mij houdt, vraag me niet om zilver, maar laat uw oude legende maar los.'

'Ga dan hier zitten,' zei de kluizenaar, 'en ik zal je de legende vertellen van het slagveld van San Jacinto.'

“Heel lang geleden, toen mijn zilveren lokken nog donker waren en mijn pas zo snel en vrolijk als die van jou, vertelde mijn moeder me dit verhaal. Ik herinner me die dag nog goed. Het was schemering en de avondschaduwen werden lang onder de bomen. Ze legde haar hand op mijn hoofd en zei:

⁂

'Mijn jongen, ik zal je de legende van San Jacinto vertellen. Het is een prachtig verhaal, dat mij werd verteld door mijn vader, die een van de eerste kolonisten in de staat was. Ach, wat een man was hij – 1,80 meter lang, gespierd als een eikenboom en zo dapper als een leeuw. Ik herinner me nog dat hij op een dag thuiskwam na een lang en zwaar gevecht met de indianen. Hij nam me zo teder op zijn schoot als een vrouw zou doen, mijn grote, sterke vader, en zei:

'Luister, kleine Zonnestraal, en ik zal je het prachtige oude verhaal van San Jacinto vertellen. Het is een legende die maar weinigen kennen. Je zult er met je ogen van gaan stralen van verwondering. Ik hoorde het van mijn oom, een vreemde man, die door iedereen die hem kende werd gevreesd. Op een nacht, toen de maan in het westen onderging en de grote uilen treurig in het bos riepen, wees hij me op die grote groep bomen aan de oever van de baai en fluisterde, terwijl hij me bij de arm pakte: 'Zie je ze, jongen, zie je ze?'

Het was bijna donker waar we alleen in het hoge gras stonden, en de wind maakte vreemde geluiden terwijl hij over de vlakte streek.

'Ik heb nog nooit een sterveling een woord van dit verhaal verteld, jongen,' zei mijn oom, 'maar het moet eruit. Luister; toen ik een kind was, vertelde mijn grootmoeder me de legende van San Jacinto. De volgende dag stierf ze. Ze vertelde het me om middernacht op precies deze plek. Er woedde een storm en de woeste wind beukte ons onder deze oude eik, waar we beschutting zochten. De ogen van mijn grootmoeder, die normaal zo zwak en dof waren, fonkelden als sterren. Ze leek vijftig jaar jonger toen ze haar trillende hand ophief naar het oude slagveld en zei:

“Kind, voor het eerst in vele jaren staat een menselijke tong op het punt het geheim te onthullen dat deze stille plek in haar eeuwige boezem bewaart. Ik zal je nu de legende van San Jacinto vertellen zoals die mij door de halfbroer van mijn vader is verteld. Hij was een stille, humeurige man, dol op lezen en eenzame wandelingen. Op een dag trof ik hem huilend aan. Toen hij me zag, veegde hij de tranen van zijn ogen en zei zachtjes:

⁂

'Ben jij dat, kleintje? Kom, dan vertel ik je iets wat ik al jaren in mijn hart heb bewaard. Er is een droevige legende verbonden aan deze plek die verteld moet worden. Ga naast me zitten, dan vertel ik het je. Ik heb het gehoord van de zus van mijn grootmoeder, die in haar tijd een bekend figuur was. Wat herinner ik me haar woorden nog goed. Ze was een zachtaardige en lieve vrouw, en haar zoete, melodieuze stem maakte de bijzondere en mooie legende nog interessanter.'

“Er was eens,” zei ze, “dat ik met de stiefvader van mijn oom door deze vallei reed, toen hij naar dat bosje bomen keek en zei:

'Heb je ooit de legende van San Jacinto gehoord?'

'Nee,' zei ik.

'Ik zal het je vertellen,' zei hij. 'Vele jaren geleden, toen ik nog een jongen was, stopten mijn vader en ik daar in de schaduw om uit te rusten. De zon ging net onder, en hij wees naar de plek en zei:

“Mijn zoon, ik word oud en zal niet lang meer bij je zijn. Er is een oude legende verbonden aan deze grond, en ik vind dat ik die je moet vertellen. Lang geleden, voordat jij geboren werd, heeft mijn grootvader op een dag—”

'Luister eens, oude kletskous,' zei de verslaggever van de Post, 'je hebt dit verhaal nu alweer zo'n 600 jaar voor de tijd van Pontius Pilatus. Weet je dan niet het verschil tussen een nieuwsbericht en een inscriptie op de piramides? Onze krant gebruikt geen drukwerk. Waarom probeer je die grap van je niet eens uit te spelen op de syndicaten?'

De oude kluizenaar fronste zijn wenkbrauwen en greep onder zijn jas, waarop de verslaggever snel, maar op waardige wijze, naar de Hoodoo Jane rende en aan boord ging. Maar er bestaat ergens in de buurt een legende over het slagveld van San Jacinto, als je die maar zou kunnen vinden.